ไปให้ถึงดวงตะวัน

วันที่ 12 พค. พ.ศ.2560

ไปให้ถึงดวงตะวัน

 

                คุณยายเคยบอกกับหลวงพ่อว่าการ ดูแสงเงินแสงทองของดวงอาทิตย์ให้สวยงาม ต้องไปดูที่ท้องนา เวลาท่านนั่งอยู่บนหลัง คาราบาวมองดูดวงอาทิตย์ที่สุดขอบฟ้า ท่านมักจะคิดคํานึงว่า “สักวันหนึ่ง เราจะไปให้ถึงดวงตะวันให้ได้” หมายความว่าท่านอยากจะขี่ คาราบาวไปให้ถึงดวงอาทิตย์ซึ่งหลวงพ่อก็ยัง ไม่เคยเห็นเกษตรกรคนไหนมีความคิดคํานึงเหมือนอย่างท่าน จิตใจของท่านนั้นไม่เหมือนใคร ไม่ว่าจะเปรียบเทียบกับเกษตรกรในท้องถิ่นหรือเกษตรกรทั่วโลก เพราะผู้ที่ต้อง ทํานาอยู่บนหลังคาราบาวไม่ได้มีแต่ท่านเพียงผู้เดียว ยังมีอีกเป็นแสนเป็นล้านคนและมีมานานแล้ว ไม่ได้มีเฉพาะในยุคของท่าน แต่มีมายาวนานมาก นับตั้งแต่โลกเกิดขึ้นตั้งอยู่และเสื่อมสลายไป หลายภพหลายชาติก็มีอย่างนี้ แต่จะมีชาวนาคนไหนบ้างที่คิดแบบคุณยาย

 

               ไม่ว่ายามรุ่งอรุณ หรือยามตะวันชิงพลบ คุณยายท่านจะขี่คาราบาวและมอง ดวงตะวันไปด้วย ทั้งๆ ที่ท่านเป็นเกษตรกรที่อายุยังน้อย แต่ความคิดของท่านกลับลึกซึ้ง และกว้างไกล หากเราลองคํานวณดูระยะทางจากโลกถึงดวงอาทิตย์จะเท่ากับ 93 ล้านไมล์ คุณยายท่านมีวิสัยทัศน์ยาวไกลถึงขนาดนี้ ตั้งแต่อยู่บนหลังคาราบาว เกษตรกรที่ขี่คาราบาวแล้วคิดได้อย่างนี้ถือว่าไม่ธรรมดา แต่นี่คือความคิดคํานึงของท่านที่มีอยู่เป็นปกติวิสัย จนกระทั่งวันหนึ่งใครจะคิดว่าท่าน สามารถทําได้จริงๆ ด้วยอานุภาพของวิชชาธรรมกาย

 

 

**บทความ แนะนำ/เกี่ยวข้อง

สิ่งดีๆมีไว้แบ่งปัน อะไรดีๆมีอีกเยอะ กด Like facebook กัลยาณมิตร