อาจารย์ มีลูกชายอยู่ ๑ คน ในตอนนั้นเขาอายุบวชพระได้แล้วก็อยากจะบวช อาจารย์ก็เล็ง วัดไว้ให้แล้ว เป็นวัดที่เชียงใหม่ที่มีธนาคารโค-กระบือ มีลานกว้าง ๆ ไว้รับบริจาคโค-กระบือ สำหรับมอบ ให้เกษตรกรไว้ใช้งานแต่ขายหรือฆ่าไม่ได้
อาจารย์ก็มอบหมายให้คุณพิณทิพย์ช่วยติดต่อเรื่องการบวชลูกชายให้หน่อย ปรากฏว่าคุณพิณทิพย์ ไปติดต่อหลวงพ่อธัมมชโยที่ดอยสุเทพ “ให้อาจารย์พาลูกชายมานั่งสมาธิกับหลวงพ่อ ๒ สัปดาห์ก่อนนะ” นับว่าท่านเมตตามากกับคนที่ยังไม่ได้ทำอะไรให้วัดเลย ศรัทธาก็ยังไม่ศรัทธา งานก็ยังไม่ได้ช่วยอะไร มากมาย แต่ท่านรับดูแลลูกชายที่อยากบวช หลังจาก ๒ สัปดาห์ก็ส่งลูกชายมาบวชที่วัดพระธรรมกาย เมื่อลูกชายบวชแล้วได้ศึกษาวิชชาธรรมกายแล้ว ตกใจกลัวแม่ตกนรก เพราะเห็นว่าสิ่งที่แม่เคยทำ มีวิบากกรรมอย่างไร พระลูกชายบอกพระเพื่อนที่บวชรุ่นเดียวกันทุกคนเลยว่า “ช่วยกันอธิษฐานให้แม่ผม หลุดออกมาจากที่เดิมที เดี๋ยวแม่ผมตกนรก”
พระลูกชาย คือ กัลยาณมิตรคนแรกของอาจารย์ ท่านไปขอให้พระทุกรูปที่ท่านรู้ จักช่วยกัน อธิษฐาน สุดท้ายก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ใจอาจารย์ตัดขาดจากองค์กรเดิม และไม่เคยคิดว่าจะกลับไปอีกเลย ทั้ง ๆ ที่วัดพระธรรมกายลำบากกว่าองค์กรเดิมมากมาย อาจารย์ว่าเป็นเพราะบุญและวิชชาธรรมกาย เท่านั้นที่ทำให้เป็นแบบนี้ได้
