พระอาจารย์: น้อยใจ ทำอะไรก็พลาด เราไม่ดีพอจริงหรือ
เวลาน้อยใจ หลายคนมักสรุปกับตัวเองทันทีว่า
“เรามันไม่ดีพอ เขาเลยด่าเรา”
แล้วใจก็ยิ่งถอย ยิ่งหด ยิ่งทุกข์
คำถามสำคัญคือ ความน้อยใจพาเราไปสู่การพัฒนาหรือไม่
คำตอบคือ ไม่
ลองนึกภาพตาม
มีคนตำหนิเราว่าทำงานไม่ดี
เราตอบกลับในใจว่า
“ไม่ใช่เราหรอก เขาไม่อธิบายให้ดีเอง”
“เขาไม่พูดกับเราดี ๆ เอง”
การตั้งคำถามแบบนี้ ไม่ได้พาเราไปสู่คำถามว่า
“เราจะทำให้ดีขึ้นตรงไหนได้บ้าง”
แต่พาเราไปสู่การปิดใจ
และสุดท้ายเราจะไม่อยากพัฒนาเลย
เพราะลึก ๆ เรารู้สึกว่า ทำไปก็ไม่มีใครเห็นค่าอยู่ดี
ตรงนี้เองที่ต้องถามตัวเองให้ชัดว่า
เราทำดี เพื่อให้คนอื่นเห็นค่า
หรือเราทำดี เพราะเราอยากเป็นคนที่ดีขึ้น
ชีวิตที่โทษคนอื่นบ่อย ๆ
แท้จริงแล้วมักเกิดจากใจที่ต้องการการยอมรับจากภายนอกอย่างมาก
เรากำลังใช้ความดีเป็นเงื่อนไข
เพื่อแลกกับความรักและการยอมรับ
ถ้าเราทำดีเพราะหวังว่าจะมีคนมารัก
ชีวิตจะลำบากทั้งชีวิต
เพราะวันไหนเขาไม่รัก เราจะพังทันที
มีนิสัยหนึ่งที่ควรรู้ให้ทันตั้งแต่ต้น คือ
การกล่าวโทษ ไม่เคยพาใครไปสู่การพัฒนาเลยแม้แต่น้อย
ลองถามตัวเองตรง ๆ
เคยมีครั้งไหนไหม ที่มีคนชี้นิ้วสั่ง ด่า หรือกดเรา
แล้วเรารู้สึกอยากพัฒนาตัวเองอย่างแท้จริง
ส่วนใหญ่มักทำไปเพราะกลัว
เพราะเกรงใจ
เพราะจำเป็น
หรือเพราะเงินเป็นตัวแปร
และเมื่อทำแบบนั้น ใจลึก ๆ ก็เต็มไปด้วยการต่อต้าน
ด่าลับหลัง โทษคนอื่น และไม่เติบโตจริง
ดังนั้น หลักแรกของการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขคือ
ขอบคุณชีวิต และไม่กล่าวโทษ
การกล่าวโทษ คือการผลักไสสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่การขอบคุณ คือการโอบรับความจริงของชีวิต
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ล้วนเกิดกับเราแล้ว
หากเรามองมันเป็นบทเรียน เราจะเติบโต
แต่หากเรามองว่าปัญหาทั้งหมดต้องเป็นคนอื่นที่แก้
ต่อให้เขาเปลี่ยนจริง
ชีวิตเราก็ยังไม่ได้ดีขึ้นอย่างแท้จริง
เพราะการเปลี่ยนที่ทำให้ชีวิตดีขึ้น
เริ่มจาก ใจของเราเอง
พระอาจารย์สัจจาธิโก
ฟังเพิ่มเติมได้ที่
