กว่าจะมาเป็นพระราหุล
มีวาระแห่งพระสิทธิ์ที่ปรากฏอยู่ใน ราหุลเถราปทาน ความว่า
สัตว์ทั้งหลายเป็นดังคนตาบอด เพราะเป็นผู้ไม่เห็นโทษในกาม ถูกข่ายคือตัณหาปกคลุมไว้ ถูกหลังคาคือตัณหาปกปิดไว้ ถูกมารผูกแล้วด้วยเครื่องผูก คือความประมาท เหมือนปลาในปากลอบฉะนั้น
สรรพสัตว์ทั้งหลายรวมทั้งมนุษย์ที่เกิดมาในโลกนี้ น้อยคนนักที่จะรู้แจ้งเห็นจริงในชีวิต เพราะถูกอาสวะกิเลส อวิชชา คือความไม่รู้ครอบงำ และก็ถูกตัณหาความทะยานอยากทั้งหลายปิดบังเห็น จำ คิด รู้เอาไว้ เหมือนตาข่ายที่กลางกั้นดวงปัญญาให้มืดมน หากไม่มีดวงตาเห็นธรรมไม่มีธรรมจักขุแล้ว ย่อมไม่สามารถที่จะเห็นแจ้งในเรื่องของชีวิตได้เลย
เรื่องราวในสิ่งเหล่านี้บังเกิดขึ้น และปรากฏต่อโลก ก็เพราะมีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเสด็จอุบัติขึ้น ทำลายความมืดคือตัณหาและอวิชชาที่ห่อหุ้มดวงจิตเอาไว้ ทำให้สรรพสัตว์ทั้งหลายมีที่พึ่งที่ระลึก และสามารถดำเนินรอยตามพระพุทธองค์ จนกระทั่งหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะได้
แต่กว่าที่ผู้ใดผู้หนึ่ง จะก้าวมาถึงจุดที่ชีวิตแสวงหาถูกทาง คือแสวงหาทางหลุดพ้น จากความเป็นบ่าวเป็นทาสของพญามาร กำจัดกิเลสอาสวะให้หมดสิ้นไป ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย บุญในตัวของผู้นั้นน่ะจะต้องมีมากพอ เมื่อมีบุญมากแล้วก็ต้องมีกัลยาณมิตรคอยตักเตือนชี้แนะหนทางชีวิต จึงทำให้สามารถก้าวไปถึงจุดหมายที่ต้องการได้
การสร้างบารมีในแต่ละภพละชาตินั้น จึงเป็นสิ่งที่จำเป็น และสำคัญยิ่งในชีวิต เป็นสิ่งที่ทุกๆ คนต้องทำกันอย่างเอาจริงเอาจัง และต่อเนื่องสม่ำเสมอ เราทั้งหลายคงเคยได้ยิน เรื่องราวของนักสร้างบารมีในสมัยพุทธกาล ทุกๆ ท่านที่ประสบความสำเร็จในชีวิตได้ ไม่ได้หมายความว่า จู่ๆ ความสำเร็จก็มาเอง ทุกๆ ท่านเหล่านั้น ล้วนมีเบื้องหลังของการสร้างบารมี อย่างยิ่งยวดด้วยกันทั้งนั้น
เหมือนชีวิตของพระราหุลเถระ พระราหุลก็คือพระโอรสของเจ้าชายสิทธัตถะ ซึ่งภายหลังพระองค์ได้ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราทั้งหลาย ในสมัยที่ยังเป็นพระกุมารนั้น ท่านไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเสด็จพ่อเลย เพราะเจ้าชายสิทธัตถะได้เสด็จออก มหาภิเนษกรมณ์ คือออกบวช ขณะที่ราหุลกุมารยังแบเบาะอยู่ ภายหลังจากที่ตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ทรงประกาศธรรมเป็นเครื่องนำออกจากทุกข์ จนมีพระกิตติคุณขจรขจายไปทั่วทุกทิศ
พระเจ้าสุทโธทนะพระราชบิดาก็ทูลอาราธนาพระบรมศาสดา ให้เสด็จกลับมาโปรดพระประยูรญาติที่กรุงกบิลพัสดุ์ ในตอนนั้นราหุลกุมารมีอายุได้ ๗ ขวบ พระเจ้าตาปรารถนาที่จะให้พระกุมาร ครองราชย์ต่อจากพระองค์ เพราะว่าเหลือหลานชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่เพียงพระองค์เดียวเท่านั้น พอพระบรมศาสดาเสด็จกลับมาที่บ้านเกิด พระองค์ก็เสด็จกลับไปเยี่ยมพระนางพิมพาในพระราชวัง
พระนางพิมพาก็บอกกับพระราหุลว่า นักบวชผู้มีผิวพรรณสง่างามนั้น คือพระบิดาของลูก ขอให้ลูกไปทูลขอสมบัติกับเสด็จพ่อเถิด พระราหุลก็เข้าไปขอสมบัติกับพระบรมศาสดา พระบรมศาสดาทรงพิจารณาเห็นว่า สมบัติทั้งหลายในโลกเป็นของไม่ยั่งยืน เป็นทางมาแห่งธุลี จึงดำริที่จะมอบโลกุตรสมบัติให้กับพระกุมาร
พระองค์ก็ทรงให้การบรรพชาหลังจากที่พระเจ้าสุทโธทนะทราบข่าว ก็ทรงเสียพระทัยมาก จึงทูลขอกับพระบรมศาสดาว่า ถ้าพระองค์จะให้ใครออกบวช ก็ขอให้มารดาบิดาผู้ปกครองอนุญาตก่อนเถิดจึงให้บวช บรมศาสดาก็รับคำ นี่แหละคือที่มาว่าใครก็ตามที่จะบรรพชาอุปสมบท ต้องขออนุญาตมารดาบิดาก่อน ก็เพราะพระเจ้าสุทโธทนะขอเอาไว้
พระราหุลท่านเป็นสามเณรรูปแรก และท่านก็รักในการศึกษามาก ทุกๆ เช้าจะกำเม็ดทรายและก็ตั้งความปรารถนาว่า ในวันนี้ขอให้ได้ศึกษาความรู้กับพระอุปัชฌาอาจารย์ เท่ากับเมล็ดทรายในกำมือ ด้วยเหตุนี้เมื่อท่านบรรลุพระอรหันต์แล้ว พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแต่งตั้งพระราหุลไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะ ภิกษุผู้เลิศในด้าน ผู้ใคร่ในการศึกษา นี้ก็เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับพระราหุล ที่หลวงพ่อถือโอกาสทบทวนให้ลูกๆ ได้รับรู้รับทราบกัน กว่าที่ท่านจะได้มาเป็นพระราหุลนี้ ต้องใช้เวลาสร้างบารมีมายาวนานทีเดียว นับภพนับชาติไม่ถ้วนทีเดียว
หลังจากที่บรรลุพระอรหันต์แล้ว มีอยู่วันหนึ่งพระราหุลเถระได้ระลึกชาติย้อนกลับไปในอดีต ที่เคยเกิดมาสร้างบารมีพบว่า มีหลายภพหลายชาติ ที่ได้สั่งสมบูรณ์อันเป็นอุปนิสัยแห่งพระนิพพาน มีอยู่ชาติหนึ่งในสมัยของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่าปทุมุตระ พระราหุลได้เกิดในตระกูลที่เป็นสัมมาทิฏฐิ ภายหลังเติบโตขึ้นได้มีโอกาสฟังธรรม ในสำนักของพระบรมศาสดา เกิดความซาบซึ้งในเนื้อความแห่งธรรมภาษิต วันหนึ่งได้ไปเข้าเฝ้าพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า และก็ได้ฟังธรรมในสำนักของพระพุทธองค์เช่นเคย เห็นพระบรมศาสดาตั้งภิกษุรูปหนึ่งไว้ในตำแหน่งเอตทัคคะ ภิกษุผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลาย ผู้ใคร่ในการศึกษา ทำให้ท่านปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะได้ตำแหน่งอันทรงเกียรตินั้นก็คิดว่า เราควรที่จะสร้างบุญพิเศษให้มากๆ จะได้เป็นอย่างที่พระภิกษุรูปนั้นได้เป็น แล้วท่านก็ตั้งใจชำระเสนาสนะ และบำเพ็ญบุญตั้งความปรารถนาที่จะเป็นเอตทัคคะ ต่อเบื้องพระพักตร์ของพระผู้มีพระภาคเจ้า
ทำให้ท่านบรรลุวัตถุประสงค์ อย่างที่ตั้งใจสมความปรารถนา พระเถระเจ้า มองเห็นบุพกรรมที่ตนเองสร้างเอาไว้ แล้วท่านก็ยังเห็นมหาสมบัติใหญ่ ที่บังเกิดขึ้นด้วยอานุภาพบุญ จึงเปร่งอุทานว่าเราได้ถวายเครื่องลาดในปราสาท ๗ ชั้น แด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ผู้ประเสริฐที่สุดในโลก พระองค์มีพระขีณาสพ ๑,๐๐๐ แวดล้อม เสด็จเข้าไปในพระคันธกุฏี ทรงเห็นกุฏิที่สะอาดสว่างไสว
พระองค์ทรงพยากรณ์ว่า ผู้ใดที่ให้ที่นอนที่สะอาดสว่างโชติช่วงนี้ เราตถาคตขอพยากรณ์ผู้นั้น ปราสาททองหรือปราสาทแก้วอันงดงามจะบังเกิดขึ้น ผู้นั้นจะได้เป็นจอมเทพ ๖๔ ครั้ง เป็นพระเจ้าจักรพรรดิที่มีปราสาทอันเทวบุตรวิสสุกรรมเนรมิตให้ มหานครที่ครอบครองอยู่นั้นก็จะรุ่งเรืองสว่างไสว รัศมีแห่งพระนครสว่างดั่งพระอาทิตย์ ด้วยผลแห่งบุญนี้ ผู้นั้นจะสมบูรณ์ด้วยโลกียสมบัติทุกอย่าง ท้ายที่สุดก็จะได้เป็นพระโอรสของพระผู้มีพระฝ่ายเจ้าพระนามว่าโคดม ออกบวชแล้วก็จะได้บรรลุธรรมทุกสิ่งทุกอย่าง ที่พระผู้มีพระภาคพระองค์นั้นตรัสไว้ เราได้สมปรารถนาแล้ว เราถอนกามนั้นขึ้นได้แล้ว ตัดเครื่องผูกของมาร ถอนตัณหาพร้อมทั้งราก เข้าถึงสุขอันเยือกเย็น เราได้รับผลแห่งบุญอย่างสมบูรณ์แล้ว นี่คือความภาคภูมิใจและปลื้มปีติใจ ของผู้ที่ประสบความสำเร็จ เข้าถึงจุดหมายปลายทางของชีวิต
เราจะเห็นได้ว่าทุกๆ ชีวิตที่ประสบความสำเร็จขั้นสูงสุดได้นั้น ล้วนแล้วแต่มีเบื้องหลังที่งดงามด้วยการสร้างบารมี ไม่ใช่ว่าจะสร้างบารมีกันเพียงแค่ชาติสองชาติแล้วก็เลิกกันไป แต่ท่านเหล่านั้นทำซ้ำแล้วซ้ำอีกสร้างกันนับภพนับชาติไม่ถ้วนทีเดียว ดังเบื้องหลังของพระราหุลเถระ ซึ่งตัวอย่างที่ยกมานี้เป็นเพียงชาติหนึ่งที่ท่านได้สร้างบุญพิเศษ ด้วยการถวายเครื่องปูลาด และทำความสะอาดเสนาสนะเท่านั้น ยังได้มหานิสงส์ที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ ลูกๆ ทุกคนควรที่จะดูท่านเป็นแบบอย่าง แล้วนำไปปฏิบัติให้ได้อย่างท่าน เราก็จะสมปรารถนา ในชีวิตกันทุกคน
