มีวาระพระบาลีในขุททกนิกาย คาถาธรรมบท ว่า
น สีลพฺพตมตฺเตน พาหุสจฺเจน วา ปน
อถวา สมาธิลาเภน วิวิตฺตสยเนน วา
ผุสามิ เนกฺขมฺมสุขํ อปุถุชฺชนเสวิตํ
ภิกฺขุ วิสฺสาสมาปาทิ อปฺปตฺโต อาสวกฺขยํ.
ภิกษุยังไม่สิ้นอาสวะ อย่านิ่งนอนใจด้วยเหตุเพียงมีศีลและวัตร ด้วยความเป็นพหูสูตรในการได้สมาธิ ในการนอนในที่เงียบสงัด หรือด้วยเหตุเพียงรู้ว่า เราก็ถึงความสุขในเนกขัมมะ ซึ่งปุถุชนสัมผัสไม่ได้
จากพระพุทธพจน์บทนี้สอนให้เรารู้ว่า ตราบใดที่เรายังไม่หมดสิ้นกิเลสอาสวะ หรือยังมีสังโยชน์ทั้ง ๑๐ อย่าง อย่างใดอย่างหนึ่งอยู่คือ สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาสที่จะต้องกำจัดด้วยโสดาปัตติมรรค กามราคะ ปฏิฆะอย่างหยาบ ที่จะต้องกำจัดด้วยสกทาคามีมรรค กามราคะ ปฏิฆะอย่างละเอียด ที่จะต้องกำจัดด้วยอนาคามีมรรค และรูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา ที่จะต้องกำจัดด้วยอรหัตมรรค
ไม่ว่าเราจะบรรลุธรรมขั้นไหนได้ก็ตาม แต่ถ้ายังไม่หมดกิเลสเป็นพระอรหันต์ จะมัวประมาทนิ่งนอนใจไม่ได้ เพราะขึ้นชื่อว่ากิเลสเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ได้ทั้งนั้น ถึงแม้จะละเอียดมีประมาณน้อย ก็ทำให้เราน่ะมัวหมองต้องเป็นบ่าวเป็นธาตุของพญามาร ไม่มีอิสรภาพในตัวเอง ต้องทนทุกข์อยู่ในภพ ๓ นี้ร่ำไป
ดังนั้น หน้าที่ที่แท้จริงของเราทุกๆ คนคือทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญสร้างบารมี เพื่อกำจัดกิเลสอาสวะ ให้สิ้นเชื้อไม่เหลือเศษ ไปสู่เป้าหมายคือ อายตนะนิพพาน
ดังเรื่องที่หลวงพ่อจะเล่าให้ฟังต่อจากตอนที่แล้วนี้นะจ๊ะ ครั้งที่แล้วหลวงพ่อได้พูดถึงเรื่อง ท่านภเวสีอุบาสกพร้อมทั้งบริวาร ที่ได้ตั้งใจรักษาศีลและประพฤติพรหมจรรย์ ซึ่งท่านภเวสีอุบาสกเป็นนักบุญที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีลมหายใจที่ไม่อิ่ม ด้วยการฝึกฝนอบรมตนทุกรูปแบบ เพื่อหวังจะทำพระนิพพานให้แจ้ง เหมือนมหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำที่ไหลมาทุกทิศทุกทาง เหมือนไฟที่มีอิ่มด้วยเชื้อ พระราชาไม่ทรงอิ่มด้วยสิริราชสมบัติ ผู้ปรารภความเพียรก็ไม่อิ่มด้วยการปรารภความเพียร ผู้มีศรัทธาก็ไม่อิ่มด้วยการอุปัฏฐากบํารุงพระภิกษุสงฆ์
หลังจากภเวสีอุบาสก ได้สนทนากับอุบาสกทั้ง ๕๐๐ ท่านนั้นแล้วก็กล่าวว่า ดูก่อนท่านทั้งหลาย ตั้งแต่วันนี้ไปขอท่านทั้งหลายจงจำเราไว้ว่า เป็นผู้รับประทานอาหารมื้อเดียว ไม่ทานอาหารในเวลาวิกาล พออุบาสกทั้ง ๕๐๐ นั้นได้ฟังแล้วก็ปรึกษากันว่า เมื่อท่านหัวหน้ามีความตั้งใจที่จะทานอาหารเพียงมื้อเดียว พวกเราก็จะทานอาหารมื้อเดียวเช่นกัน ว่าแล้วก็เข้าไปหาภเวสีอุบาสก และก็ประกาศว่า ตั้งแต่วันนี้ไปขอท่านหัวหน้าจงจำอุบาสกทั้ง ๕๐๐ นี้ว่า เป็นผู้ทานอาหารมื้อเดียว ไม่ทานอาหารหลังเที่ยงวันและกลางคืน
เมื่อเป็นเช่นนี้ท่านภเวสีอุบาสกก็คิดว่า เราได้เป็นแบบอย่างในการดำรงตน เราจะเป็นแบบอย่างในการแสวงบุญ ให้กับพวกเขามาโดยตลอด เมื่อเรารักษาศีล อุบาสกเหล่านี้ก็รักษาศีลตามเรา เราประพฤติพรหมจรรย์เว้นขาดจากเมถุนธรรม อุบาสกเหล่านี้ก็ประพฤติพรหมจรรย์ตามเราอีก ครั้นเราจะทานอาหารมื้อเดียว อุบาสกทั้ง ๕๐๐ คนนี้ก็งดเว้นการทานอาหารยามวิกาล ทานอาหารมื้อเดียวตามเราอีก พวกเขาได้ทำตามข้อวัตรปฏิบัติเหมือนเราทุกอย่าง เราทำอย่างไรพวกเขาก็ทำตามเหมือนอย่างนั้นคือ ว่าอย่างไรก็ว่าตามกัน เป็นนักสร้างบารมีที่ไม่มีข้อแม้ ข้ออ้างและเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้นเลย
จากนั้นท่านภเวสีอุบาสกก็ได้สอนตัวเองอีกว่า ชีวิตฆราวาสคับแคบ เป็นทางมาแห่งธุลี การบรรพชาเป็นทางปลอดโปร่ง ฉะนั้นการที่เราอยู่ครองเรือน จะประพฤติพรหมจรรย์ ให้บริสุทธิ์บริบูรณ์ ดุจสังข์ที่ขัดดีแล้วไม่ใช่เป็นเรื่องที่ทำได้ง่าย เราควรออกบรรพชาเพื่อกำจัดทุกข์ดีกว่า เมื่อความคิดจบลง ท่านภเวสีอุบาสกก็ได้ไปเข้าเฝ้าพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า แล้วทูลขอการบรรพชากับพระพุทธองค์ทันที
เมื่อได้บรรพชาอุปสมบท ในสำนักของพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว ก็หลีกเร้นออกจากหมู่ อยู่ผู้เดียว ท่านไม่ประมาทได้ตั้งใจปรารภความเพียรอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งใจหยุดใจนิ่ง ได้เข้าถึงดวงธรรม ถึงกายในกาย ถึงพระธรรมกาย ได้เข้าถึงแล้วเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับกายธรรมอรหัต ทำให้รู้แจ้งซึ่งที่สุดแห่งพรหมจรรย์ อันเป็นเป้าหมายสูงสุด ที่กุลบุตรทั้งหลายผู้ออกบวชเป็นบรรพชิตต้องการ
เมื่อท่านบรรลุอรหัตผลแล้ว ก็รู้ว่าชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำได้ทำเสร็จแล้ว กิจอื่นเพื่อความหลุดพ้น มิได้มีอีกแล้ว ท่านได้เป็นพระอรหันต์รูปหนึ่ง ในบวรพระพุทธศาสนา ต่อมาอุบาสกทั้ง ๕๐๐ นั้นก็คิดว่า ท่านภเวสีอุบาสกผู้เป็นหัวหน้าของเรา ได้เป็นต้นแบบในการสร้างบารมี เมื่อท่านภเวสีอุบาสกปลงผมและหนวด นุ่งห่มครองผ้ากาสายะออกบวชเป็นบรรพชิตแล้ว ทำไมเราทั้งหลายจะปลงผมและหนวด ครองผ้ากาสายะออกบวชเป็นบรรพชิตบ้างไม่ได้เล่า
เมื่อปรึกษากันเสร็จ อุบาสกทั้งหมดก็พากันไปเข้าเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้า เพื่อทูลขอบรรพชา เมื่อได้บรรพชาอุปสมบทแล้ว ก็ตั้งใจประพฤติธรรม ด้วยความไม่ประมาท ตั้งใจปรารภความเพียรอย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งใจหยุดใจนิ่ง ได้บรรลุอรหัตผล หมดกิเลสเป็นสมุทเฉทปหานในเวลาต่อมา หลังจากพระภเวสีเถระบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์แล้ว ท่านก็นั่งพิจารณาถึงข้อวัตรปฏิบัติที่ท่านได้ทำเป็นแบบอย่าง ให้กับผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาในอดีต ทำให้ตัวท่านและท่านเหล่านั้น ต่างกับประสบความสำเร็จอันสูงสุดในชีวิต ของการเกิดมาเป็นมนุษย์ แล้วท่านก็สรุปว่า สิ่งเหล่านี้ที่ท่านได้มาก็เพราะบุญที่สั่งสมมาอย่างดีแล้ว บุญได้เป็นพลวปัจจัยส่งผล ทำให้ได้ปฏิบัติธรรมได้สะดวก แล้วทำให้ได้บรรลุวิมุตติสุข อันเป็นธรรมสูงสุดได้โดยง่าย
เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเรา พระองค์ปัจจุบันนี้ ตรัสถึงเรื่องของท่านภเวสีจบลงก็ตรัสว่า ดูก่อนอานนท์ เพราะฉะนั้นเธอทั้งหลายพึงตั้งใจศึกษาอย่างนี้ว่า พวกเราจักพยายามบำเพ็ญสมณธรรมให้สูงยิ่งๆ ขึ้นไป ให้ละเอียดยิ่งๆ ขึ้นไป จักทำให้แจ้งซึ่งวิมุตอันเป็นธรรมชั้นเยี่ยม ดูก่อนอานนท์เธอทั้งหลายพึงตั้งใจศึกษาอย่างนี้
เมื่อเรารับทราบเกียรติประวัติของท่านภเวสีและบริเวณของท่าน ตั้งแต่ต้นจนจบแล้ว ก็คงเข้าใจดีแล้วว่า นักสร้างบารมีก็ต้องพัฒนาในการสร้างบารมีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป ให้มีความเจริญ แล้วต้องรู้จักสอนตัวเอง ให้เป็นผู้รักในการแสวงบุญสร้างบารมีและทำพระนิพพานให้แจ้ง ให้เป็นผู้นำบุญที่ดี ขยันทำหน้าที่ของผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตร อีกทั้งคอยสนับสนุนให้พวกพร้อมบริวาร ได้สร้างบารมีให้ยิ่งๆ ขึ้นไป ทำทุกวันอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดก็จักบรรลุมรรคผลนิพพานได้อย่างง่ายดาย สมปรารถนาตามที่ได้ตั้งใจไว้นะจ๊ะ
ในที่สุดนี้หลวงพ่อ ขออำนวยพรให้ทุกท่าน มีแต่ความสุขความเจริญให้ประสบความสำเร็จในชีวิต ในธุรกิจการงานและสิ่งที่พึงปรารถนา ให้มีมหาสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องบังเกิดขึ้น เอาไว้ใช้สร้างบารมีอย่างไม่รู้หมดสิ้น ให้มีสุขภาพพลานามัยสมบูรณ์แข็งแรง มีอายุไขยืนยาวได้สร้างบารมีกันไปนานๆ ให้ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข เป็นครอบครัวแก้ว ครอบครัวธรรมกาย ครอบครัวตัวอย่างของโลก ให้มีดวงปัญญาสว่างไสว ได้เข้าถึงพระธรรมกายโดยง่าย โดยเร็วพลันจงทุกท่านเทอญ
