นายโคบาลย่อมต้อนโคทั้งหลายไปสู่ที่หากินด้วยท่อนไม้  ฉันใด ความแก่ชราและความตายย่อมต้อนอายุของสัตว์ทั้งหลายไป ฉันนั้น"

                          นายโคบาล  คือ  คนเลี้ยงโค  จะคอยทำหน้าที่ต้อนฝูงโคไปหากินตามทุ่งหญ้าทั้งวัน  พอตกเย็นก็ต้อนฝูงโคกลับเข้าคอกทำอยู่อย่างนี้  เป็นวัน  เป็นเดือน  เป็นปี  จนกว่าฝูงโคจะเติบโตเต็มที่และเมื่อถึงเวลาก็จะต้องเข้าสู่โรงฆ่าสัตว์  เหมือนชีวิตของเราที่ถูกชรา  คือ  ความแก่  และมัจจุ  คือ  ความตาย  ต้อนอายุของเราไปสู่ความเสื่อมสลายทุกขณะ  ทันทีที่เราเกิดมาเป็นมนุษย์  ชีวิตของเราก็เหมือนแสงเทียนที่ถูกจุดขึ้น  แสงเทียนนั้นได้ส่องแสงสว่างไปเรื่อยๆ  เมื่อไส้เทียนหมดลง  ย่อมต้องถึงการดับวูบไปในที่สุด

                        บางคราวเราจะพบว่า  หากเทียนบางเล่มถูกลมพัด  จำต้องดับวูบลงกลางคัน  ไม่ได้ให้ความสว่างไสวจนไส้เทียนหมดเล่มเสมอไป  ชีวิตของบางคนตายตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา  บางคนตายตอนเด็กก็มี  ตายตอนยังเป็นหนุ่มสาวก็มาก  นอกนั้นก็ตายตอนแก่ ความแน่นอนของชีวิตว่าจะตายตอนไหน จึงเป็นสิ่งที่กำหนดไม่ได้ แล้วแต่บุญทำกรรมแต่งของแต่ละบุคคล แต่ถึงอย่างไรก็ต้องตายทุกคนเพียงแต่จะเร็วหรือช้าเท่านั้นเอง อย่างไรก็ตามตายเร็วตายช้าก็ไม่ได้เป็นเครื่องวัดความมีโชค ที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์เท่านั้น ต้องดูกันตรงที่ขณะที่มีชีวิตอยู่ได้สั่งสมบุญอะไรเอาไว้บ้าง แล้วมองไกลไปถึงชีวิตหลังความตายด้วย ว่าตายแล้วไปไหน มีสุคติหรือสุคติเป็นที่ไป เมื่อมีความเข้าใจกันอย่างนี้แล้ว จึงไม่ควรประมาทในวัยและชีวิต ต้องหมั่นหาโอกาสสั่งสมบุญให้มากที่สุด ก่อนที่ความตายจะมาถึง เหมือนเรื่องของผู้มีบุญที่หลวงพ่อจะได้นำมาเล่าสู่ลูกๆได้รับฟังกันในวันนี้ ที่ท่านได้ชิงช่วงสร้างบุญกุศล ก่อนที่จะถูกพยายามมัจจุราชมาช่วงชิงเอาชีวิตไปเสียก่อน เรามารับฟังเรื่องราวของท่านกันเลยนะจ๊ะ

                        สมัยหนึ่งพระผู้มีอาภาพเจ้าประทับอยู่พระวิหารเวฬุวัน เป็นวัดป่าไผ่ที่ระลื่นลมเหมาะต่อการประพฤติปฏิบัติธรรมมาก พระเจ้าพิมพิสารได้ถวายไปเป็นศาสนสถานแห่งแรก เพื่อใช้เป็นสถานที่เผยแผ่พระพุทธศาสนา ในช่วงบ่ายจะมีสาธุชนมาฟังธรรม ที่วัดเวฬุวันกันอย่างนึงแน่น ในจำนวนนั้นมีนายโคบาลหรือหนุ่มเลี้ยงโค ซึ่งเป็นลูกจ้างของเศรษฐีชาวเมืองราชคฤห์คนหนึ่ง หลังจากที่ต้อนโคไปเลี้ยงที่ทุ่งหญ้าให้ท่านเศรษฐีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็มักจะหาโอกาสปลีกตัวไปฟังธรรมจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นประจำ 

                        ในวันนั้นน่ะหนุ่มเลี้ยงโคถือขนมสดที่ห่อด้วยผ้าเก่ เพื่อเป็นอาหารเช้า ต้อนโคหลายร้อยตัวออกจากเมืองไปเลี้ยงที่ทุ่งหญ้าตามปกติ พระมหาโมคคัลลานะทราบด้วยญาณทัศนะอันบริสุทธิ์ของท่านว่า วันนี้หนุ่มเลี้ยงโคคนนี้จะต้องตายพระกรรมเก่ามาตัดรอน จึงอาศัยความกรุณาได้ออกบิณฑบาตเดินรัดไปตามทุ่งนา เพื่อจะได้ไปโปรดหนุ่มเลี้ยงโคก่อนที่ความตายจะมาเยือนเสียก่อน นายโคบาลได้เห็นพระเถระเดินมุ่งหน้ามาหาตน ก็รู้สึกดีใจที่พระมาโปรดถึงกลางทุ่งนา เห็นว่ายังเป็นช่วงเวลาที่พอจะถวายภัตตาหารได้ แต่เนื่องจากตนเองเป็นคนยากจนไม่มีอาหารพอจะถวายได้ มีแต่ขนมสดที่อยู่ในหอภาพพื้นเก่าๆ ซึ่งเตรียมเอาไว้เป็นอาหารมื้อเที่ยงของตน แต่ก็ได้ตัดใจถวายเพื่อหวังจะเอาบุญกับพระเถระ จะไม่ยอมให้โอกาสดีๆ นี้ผ่านเลยไปเด็ดขาด 

                        บังเอิญว่าขณะที่กำลังยืนรอพระเถระให้เดินเข้ามาใกล้นั้น ฟูงโคก็ได้มุ่งหน้าไปในไร่ถั่วของคนอื่น คนเลี้ยงคนจนเกิดความกังวลว่าจะไปต้อนโคก่อนหรือจะไปตักบาตรกับพระเถระก่อนดี ด้วยความฉลาดในการสั่งสมบุญคิดสอนตัวเองได้ว่า การทำบุญน่ะเป็นเรื่องใหญ่ต้องทำก่อน ส่วนการต้อนโคซึ่งเป็นเรื่องทำมาหากินเป็นเรื่องรอง ถ้าเราไปต้อนโคก็จะพลาดโอกาสที่จะได้ทำบุญ เราควรจะทำบุญกับพระเถระเสียก่อน ส่วนว่าพวกเจ้าของไร่ถั่วจะทำโทษหรือปรับสินไหมเราอย่างไรก็ค่อยว่ากัน ชาติต่อไปเราก็จะได้ไม่ต้องลำบากยากจนอีก ว่าแล้วก็เดินถือขนมเข้าไปถวายแด่พระเถระด้วยความเลื่อมใส พระเถระรับแล้วก็กล่าวอนุโมทนาให้ศีลให้พรแล้วก็เดินจากไป

                        หนุ่มเลี้ยงโคเขาได้ถวายขนมเรียบร้อยแล้วก็รีบวิ่งไปต้อนฝูงโค เนื่องจากว่าไม่ทันระวังตัวจึงเดินไปเหยียบงูพิษเข้า งูพิษครั้นถูกเหยียบก็เลยชกเข้าที่น่อง แต่เขาก็ฝืนสังขาลไปต้อนโคกลับมาที่ทุ่งหญ้าตามเดิม พร้อมกันนั้นพิษงูก็ซึมไปทั่วร่างของนายโคบาล เมื่อพิษแล่นถึงหัวใจเขาทนพิษงูไม่ไหวก็มีอาการเหมือนหมื่นศรีษะง่วงนอนแล้วก็หลับไป พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เห็นตัวเองนอนอยู่กลางวิมานทองสูง ๑๒ โยชน์ในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

                        พระมหาโมคคัลลานะเถระรู้ว่านายโคบาลที่ได้ถวายขนมสดกับท่านได้ละโลกไปแล้ว ท่านก็เข้าฌานสมาบัติเหาะขึ้นไปบนสวรรค์ เพื่อไปเยี่ยมเทพบุตรใหม่ ซึ่งบัดนี้มีชื่อใหม่เรียบร้อยแล้วว่าโคปาละเทพบุตร สวมเครื่องประดับตกแต่งเต็มยศ นั่งอยู่ในถ้ำกลางทิพยวิมาน ดุจพระจันทร์ที่สว่างไสวในยามราตรี ครั้นโคปาละเทพบุตรเห็นพระมหาเถระผู้ทรงอนุภาพเหาะมาแต่ไกลก็จำได้ จึงรีบออกจากทิพยวิมานไปทำการต้อนรับด้วยจิตเลื่อมใส

                        พระเถระก็ได้มีเถรวาทีไต่ถามว่า ท่านเป็นผู้ประดับองค์ทรงมาลัยมีพระสัตตาพรสวย มีกุณฑลงาม สวมเครื่องประดับพร้อมสรรพ รุ่งโรจน์อยู่ในทิพยวิมานเหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ พิณทิพย์ทั้งหลายก็บรรเลงไพเราะ เหล่าเทพอัปษรจำนวน ๖๔,๐๐๐ นางล้วนแต่ชำนาญในการฟ้อนรำขับร้อง ท่านบรรลุเทพฤทธิ์มีรัศมีสว่างไปทั่วทุกสารทิศครั้งเกิดเป็นมนุษย์ท่านได้ทำบุญอะไรไว้จึงมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้

                          โคปาละเทพบุตร ได้ฟังเถระปัญหาแล้วก็กราบเรียนเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังทุกอย่าง แล้วกราบขอบพระคุณมาเถระด้วยความทราบซึ่ง พรางกล่าวสรรเสริญสังฆคุณว่า พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ปฏิบัติดีแล้ว เป็นเนื้อนาบุญอันเลิศของโลกไม่มีเนื้อนาบุญอื่นยิ่งกว่า ข้าพเจ้าขออภิวาทพระคุณเจ้าพร้อมด้วยหมู่สงฆ์ด้วยความเลื่อมใสยิ่ง ในโลกนี้พร้อมทั้งเทวโลกไม่มีมูุนีอื่นที่อนุเคราะห์ข้าพเจ้ายิ่งกว่าพระคุณเจ้าอีกแล้ว เมื่อพระคุณเจ้าลงไปในโลกมนุษย์โปรดได้บอกให้มนุษย์ได้มันสั่งสมบุญ อันจะเป็นเหตุที่ได้สวรรค์สมบัติด้วยเถิด 

                        เห็นไหมจ๊ะว่าแต่ละช่วงของชีวิตมันมีการชิงช่วงและช่วงชิงอยู่ตลอดเวลา เนื่องจากกรรมที่เราทำเอาไว้ในอดีต มีทั้งที่เป็นกุศลแล้วก็อกุศล วิบากกรรมจะตามมาส่งผลเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพราะฉะนั้นเราจึงไม่ควรประมาท พึงทำความดีในทุกโอกาส ใครตายเร็วตายช้าหรือว่าตายเพราะอุบัติเหตุโรคภัยไข้เจ็บชนิดไหนนะไม่สำคัญนะจ๊ะ สำคัญอยู่ตรงที่ว่าก่อนตายน่ะใครสั่งสมบุญเอาไว้มากกว่ากัน ใจใครผ่องใสกว่ากันและตายแล้วจะไปบังเกิดที่ไหน ดังนั้นเมื่อตัดสินใจจะทำความดีแล้วอย่าได้รอช้า อย่าลังเลใจให้ทุ่มเททำไปเลย เมื่อใจแช่อิ่มอยู่ในบุญบุญก็จะหนุนนำให้เรามีความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า แล้วเมื่อบุญเต็มเปี่ยมก็จะได้เข้าถึงพระรัตนตรัยกันนะจ๊ะ