พระอาจารย์: ความรักที่ต้องวิ่งไล่ตาม ขอร้องให้ใครสักคนรักหรือเปลี่ยนตัวเองให้เรา นั่นไม่ใช่ความรัก หากแต่เป็นระเบิดเวลาที่รอวันปะทุ สุดท้ายก็เหลือเพียงความเจ็บปวด การขุดเรื่องร้าย ๆ ที่อึดอัดมาขว้างใส่กัน หรือการต้องทนอยู่กับความตึงเครียดนั้น เป็นสิ่งที่เหนื่อยและบั่นทอนโดยไม่จำเป็น ทั้งที่แท้จริงแล้ว ไม่มีใครอยากให้ความรักเป็นเช่นนั้น
หลวงพี่เคยกล่าวไว้ว่า ความรักของคนส่วนใหญ่เป็น “รักด้วยความพร้อม” และเมื่อเกิดปัญหา จะมีจุดตัดสินใจสำคัญว่า จะเปลี่ยนเป็น “รักด้วยความคล่อง” หรือ “รักด้วยความเต็ม”
ความรักที่เหมาะสม คือความรักที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากคู่รักเป็นคู่คิด เดินทางไปด้วยกัน เกื้อกูล ช่วยเหลือกัน หากบางเรื่องไม่เป็นดังใจ ก็ยอมรับได้ และหากวันหนึ่งไปต่อไม่ไหว การจากลาก็ไม่ใช่ความล้มเหลว
หลายคู่แตกหัก เพียงเพราะคำว่า “ขอมีระยะห่าง” หรือ “ขอมีพื้นที่ของตัวเอง” ทั้งที่ไม่ได้หมายถึงการไปหาคนใหม่ แต่หมายถึงการมีช่องว่างตรงกลาง เพื่อให้แต่ละคนได้หายใจ ความรักไม่จำเป็นต้องเป็นวงกลมเดียวกันเสมอไป แต่ปัญหามักเกิดเมื่อฝ่ายหนึ่งไม่มั่นคง และต้องพึ่งการเติมเต็มจากอีกฝ่ายตลอดเวลา
หากจะรักให้ทุกข์น้อย สิ่งที่ต้องเผื่อใจคือ การยอมรับว่าอีกฝ่ายอาจไม่สามารถเติมเต็มเราได้ทั้งหมด เมื่อยอมรับได้ ความโกรธก็จะลดลง เราเพียงอยู่ด้วยกันในวันนี้ ช่วยเหลือกันเท่าที่ทำได้ และทำให้เกิดประโยชน์ต่อกัน เท่านั้นก็เพียงพอ
ความรักในลักษณะนี้ จะไม่ทำให้ต้องวิ่งตาม ไม่ต้องขอร้อง และไม่ต้องกลายเป็นขอทานทางความรู้สึก เพราะเป็นความรักที่มีสติ มีพื้นที่ และมีศักดิ์ศรีของตัวเอง
พระอาจารย์สัจจาธิโก
ฟังเพิ่มเติมได้ที่
