เรื่องเล่าอุบาสกพี่วันชัย

เล่าตามใจ 156 : อันเนื่องด้วย "จราจร"

                   ถ้าเราจำกันได้งานถวายมหาสังฆทาน 40,000 กว่าวัด ในปีที่แล้ว นอกจากความปลื้มในบุญ สิ่งหนึ่งที่พูดถึงกันมากคือเรื่องการจราจร ที่ดูเหมือนว่าทั้งคนทั้งรถ ยังอาลัยอาวรณ์จอดนิ่งไม่ยอมออกไปจากวัด กว่าจะออกไปหมดก็ตีหนึ่งตีสอง แม้รถจะหมดไปเมื่อคืน แต่ตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้นในสังคมonline รถทัวร์ก็ย้อนกลับมาจอดเต็มลานฝ่ายจราจร

                     ต้องยอมรับสาเหตุที่เป็นเช่นนั้นเพราะเราห่างเหินการจัดการต้อนรับรถแบบที่พาสาธุชนมาร่วมงานจำนวนนับหลายแสน มานานหลายปี อีกทั้งจำนวนคนที่ลงทำหน้าที่ในฝ่ายจราจรก็ไม่เพียงพอ

                     ในปีนี้จึงเริ่มคุยเพื่อแก้ pain point นี้กันมายาวนานหลายเดือนมาดูเรื่องกายภาพ ก็เพิ่มประตู เพิ่มลานจอดรถ ไฟส่องสว่าง เรื่องการจัดการเส้นทาง เรื่องอาสาสมัครทั้งจากภายนอกและจากภายในวัด ซึ่งปีนี้แม้ว่าทุกสำนักจะรับงานบุญต่างๆของตนเองแล้ว ต้องจัดสรรเจ้าหน้าที่มาช่วยฝ่ายจราจร มาดูแลลานจอดรถ

                       สำหรับสำนักกัลยาณมิตรสากล รับบุญดูแลลาน P2,P3 และ อาคารจอดรถ 1-4 ดูแลการจัดจอด ดูแลการรับส่งสาธุชน ดูแลสารถีให้ปฏิบัติตามข้อกำหนดต่างๆ เราก็คุยกันว่าเพื่อเป็นขวัญกำลังใจถ้าสารถีปฏิบัติได้ตามข้อกำหนดต่างๆ เราจะมีจับสลากของขวัญ

                       ปรากฏว่าสารถีน่ารักมาก จัดจอดได้อย่างเป็นระเบียบ ถูกช่อง ไม่ออกไปไหนก่อนเวลาที่กำหนด ถึงเวลาจับสลากก็เลยมากันอย่างพร้อมเพรียง รางวัลมีตั้งแต่ ผ้าห่ม หมอน ผ้าขนหนู แชมพู กระเป๋า รวมถึงตุ๊กตาตัวเล็กตัวใหญ่ เอาไปฝากลูกหลาน สนุกสนานบุญบันเทิง สารถีเห็นถึกๆบึกๆแต่รางวัลที่ถูกใจเป็นพิเศษคือหมอน kitty

                        หลังพิธีกรรมเสร็จ ได้มีโอกาสมาเยี่ยมเยียนให้กำลังใจน้องๆ ทั้งลานP2,P3และอาคารจอดรถ1-4 รถ flowได้ดี และที่สังเกตุเห็นเพิ่มเติมคือเหตุที่รถflowได้ดีส่วนหนึ่งเพราะน้องๆนายสิบตำรวจได้ลงช่วยตามแยกต่างๆ งานนี้มีมาถึง 600 นาย

                        ต้องขอชื่นชมว่ามอบบุญใด้เหมาะสมกับกลุ่มคน นักเรียนนายสิบตำรวจ วัยเค้ากำลังดี กระฉับกระเฉง เครื่องแบบเหมาะสม มีทักษะในวิชาชีพที่เรียนมาที่น่าจะตรงกับงานจราจร

                          เวลาเกือบจะสี่ทุ่มได้มาเยี่ยมที่ประตู 5-6 เอาน้ำผลไม้มาแจกนักเรียนนายสิบ เค้าแสดงความเคารพ พร้อมพูดว่า "ขอบคุณครับพ่อ" มาที่ประตู 4 ใกล้อาคารพระผู้ปราบมาร พอมาถึงเค้ารีบเดินมาหาแล้วถามว่า "พ่อจะไปไหนครับ" เราก็คิดในใจที่โรงเรียนสรรพนามที่เรียกคนวัยอย่างเราเค้าคงเรียกพ่อหมดมั้ง ดูจากประตู 5-6-4 เรียกเหมือนกันแบบมิได้นัดหมาย

                           ในใจเราก็คิดว่าเรียกเราว่า ลุง หรือ ปู่ ก็ได้ อายุเราน่าจะห่างกันไม่น้อยกว่า 40 กว่าปี กลับอาศรมด้วยความปลื้มในบุญ ในวันนี้ พร้อมกับเสียงในหัวที่เป็นอรรถเป็นธรรมที่เตือนตัวเองว่า "อนิจจา วัตตะ สังขารา" เอวัง ก็มีด้วยประการละฉะนี้