นิทานก่อนนอนสอนใจ

นิทานก่อนนอนสอนใจ
เรื่อง ม้างามสง่ากับเต่าขาเป๋

         ป่าอันแสนอุดมสมบูรณ์ผืนนั้น ความแห้งแล้งได้เข้ามาเยือนชนิดตั้งตัวไม่ทัน สัตว์ทั้งหลายต่างละทิ้งถิ่นฐานของตนเพื่อไปแสวงหาแหล่งที่อยู่ใหม่ที่หมายใจว่าจะดีกว่าเก่า

        ครั้งนั้นมีม้าหนุ่มหกตัว ซึ่งเป็นม้าที่งามสง่า แข็งแรงต่างก็ปรารถนาจะไปกันหาแหล่งที่อยู่ใหม่เฉกเช่นสัตว์อื่นๆ พวกมันจึงมารวมตัวกันกลางป่าใหญ่และปรึกษากันว่า จะไปไหนดี

        "เราว่า ไปป่าทางทิศเหนือนั่นก็ดีนะ ข้าได้ยินมาว่า ที่นั่นมีทุ่งหญ้าสีเขียวขจีให้เราได้วิ่งเล่นตราบเท่าที่เราต้องการ" ม้าหนุ่มสีดำปลอดเอ่ยขึ้นก่อน

         ม้าสีน้ำตาลอ่อนและม้าสีน้ำเงินพยักหน้าเห็นด้วย หากแต่ม้าสีขาวเอ่ยขึ้นว่า
"แต่ข้าได้ยินมาว่า ป่าทางใต้ก็ดีเหมือนกันนะ ที่นั่นมีทั้งทุ่งหญ้ามีแม่น้ำกว้างใหญ่และมีความอุดมสมบูรณ์ไม่แพ้กัน"

         ม้าสีทองและม้าสีเทาพยักหน้าเห็นด้วยกับม้าสีขาว พวกมันยืนถกเถียงกันอยู่นาน ก็ไม่ได้คำตอบเสียทีว่าควรจะย้ายหลักแหล่งไปที่ใด

         ขณะนั้นเอง ปรากฏร่างเต่าตัวหนึ่งกะเผลกๆ ผ่านมา มันเป็นเต่าขาเป๋ที่น่าสงสารและท่าทางเหนื่อยอ่อนมาก หากแต่แววตาของมันกลับร่าเริงสดใสและมุ่งมั่น ม้าหนุ่มทั้งหกพอเห็นมันก็ร้องทัก
"น้องเต่า นั่นเจ้าจะไปไหนรึ"

         "อ้อ พี่ม้าทั้งหก กระผมกำลังจะเดินทางไปยังป่าทางด้านทิศเหนือโน่นแน่ะครับ"

          ได้ยินดังนั้น ม้าหนุ่มทั้งหกต่างก็มองเจ้าเต่าด้วยสีหน้าสงสารในใจ "โถ...ป่าทางทิศเหนืออยู่ตั้งไกล แล้วเจ้าจะไปยังไง อย่างเจ้า ข้าว่าต้องใช้เวลาเกือบปีทีเดียวนะถึงจะเดินถึงที่นั่น"

          เจ้าเต่าได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม และตอบด้วยน้ำเสียงฉะฉานว่า "หึ แค่เกือบปี ...แค่นั้นไม่ทำให้ผมย่อท้อหรอกครับ ต่อให้เป็นสิบปีหากกระผมต้องการไปที่นั่น กระผมก็จะไปครับ"

          พูดจบเต่าขาเป๋ก็ขอตัวออกเดินทางต่อ โดยมีสายตาหกคู่ของบรรดาม้าหนุ่ม มองตามด้วยความสังเวชแกมสงสาร

          หลังจากนั้น พวกมันทั้งหกก็กลับมาถกกันต่อ ว่าควรจะเดินทางไปที่ป่าทางทิศไหนดี และก็ยังไม่ได้คำตอบอยู่ดี และทุกวันนี้พวกเขาก็ยังคงยืนถกกันอยู่อย่างนั้น โดยไม่เคยเปิดโอกาสให้เท้าของพวกมันได้ออกเดินทางเสียที

          ทางด้านเจ้าเต่าขาเป๋ มันเดินขึ้นเขาลงห้วย ผ่านทั้งอากาศอันหนาวเหน็บ ร้อนจัด ฝนตกเปียกปอนไปทั้งตัว แต่มันก็ไม่เคยย่อท้อไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยแม้แต่จะคิดหยุดเดิน เวลาเหนื่อยมันก็หยุดพักเอาแรงเพื่อเดินทางต่อไปในวันพรุ่งนี้

         ในที่สุด สองปีให้หลัง เจ้าเต๋าขาเป๋ก็เดินทางมาถึงป่าทางทิศเหนือ ได้สัมผัสแสงอบอุ่นของดวงอาทิตย์ทะเลสาบกว้างใหญ่สะอาดสะอ้าน บ้าไม้เขียวขจีที่ส่งความสดชื่นและความอุดมสมบูรณไปทั่วบริเวณ มันใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างมีความสุข และเฝ้ารอคอยม้าหนุ่มทั้งหกตัว แต่ปีแล้วปีเล่า ก็ไม่ปรากฏแม้เงาของม้าหนุ่มเหล่านั้น ณ ป่าแห่งนั้นเลย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
1. การวางแผนที่ปราศจากการลงมือทำไม่มีวันสำเร็จลงไปได้
2. ความสำเร็จเริ่มต้นที่ก้าวแรก