ถ้าปราศจากการให้
ความเจริญรุ่งเรืองย่อมอยู่ไม่ได้
เมื่อให้ความเจริญแก่พระพุทธศาสนาแล้ว
ความเจริญก็หันเข้าสู่ตัว
โอวาทพระมงคลเทพมุนี (สด จนุทสโร)
ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย
*หนังสือ ๖๙ กัณฑ์ หลวงปูวัดปากน้ำฯ ฉบับตั้บตั้งเติม หน้า ๑๓๐
โอวาทหลวงพ่อธัมมชโย
(ไชยบูลย์ ธมฺมชโย)
วันที่ ๑๕ กรกฎาคม พ.ศ.๒๕๔๕
ความปรารถนาของหลวงพ่อ คือ ตั้งใจอยากจะให้ทุกคนได้มานั่งสมาธิ ได้เข้าถึงธรรม อยากให้เขาเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ซึ่งยังไม่สมหวังเลย
ที่สร้างศาสนสถานต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นพระมหาธรรมกายเจดีย์ มหารัตนวิหารคด สภาธรรมกายสากล มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี หรือจัดกิจกรรมต่าง ๆ ก็เพื่อวัตถุประสงค์นี้ คือจะให้เป็นจุดรวมของผู้มีบุญได้มาประพฤติปฏิบัติธรรรมร่วมกัน
เพราะจู่ ๆ จะชวนเขาให้มานั่งหลับตา เขาก็ยังไม่เห็นประโยชน์ มักจะบอกว่าไม่มีเวลาบ้าง ไม่ว่างบ้าง คอยให้พร้อมก่อนบ้าง ดูเหมือนจะเป็นสูตรสำเร็จเลย ไปที่ไหนก็จะได้ยินอย่างนี้ หลวงพ่อก็ต้องมองหาโครงการที่จะรวมผู้มีบุญให้มารวมกัน เพื่อกระตุ้นให้เกิดความตื่นตัวในการประพฤติปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกายก็ต้องหาสิ่งที่เขาสามารถทำกันง่าย ๆ ก่อน ไม่อย่างนั้นก็จะถูกครอบงำด้วยการทำมาหากิน การสนุกสนานเพลิดเพลิน จนกระทั่งมองไม่เห็นการสร้างบารมี
โครงการที่ตั้งขึ้นส่วนใหญ่มีจุดประสงค์ให้เขาปฏิบัติธรรม โดยเริ่มจากการสร้างมหาทานบารมีก่อน ซึ่งเขาจะมีความรู้สึกว่าง่าย และพอมาถึงวัดแล้ว เขาจะได้รับการแนะนำเรื่องการรักษาศีลได้ฟังธรรมจากพระไตรปิฎกซึ่งเป็นสิ่งที่ควรรู้ และที่สำคัญคือการปฏิบัติธรรม ที่จะให้เข้าถึงพระธรรมกาย ให้เขารู้ว่าในตัวมีพระธรรมกายอยู่ เป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุด สิ่งอื่นไม่ใช่ และเป็นที่รวมแห่งความปรารถนาที่ทุกคนกำลังแสวงหาซึ่งรวมประชุมอยู่ที่พระธรรมกายในตัว ไม่ได้อยู่ที่ไหนเลย เขาจะได้รับความรู้ตรงนี่กัน
โอวาทหลวงพ่อทัตตชีโว
(เผด็จ ทตฺตชีโว)
วันที่ ๑๙ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๘
เราสร้างวัดพระธรรมกายให้มีทุกอย่าง
นอกจากเพื่อการปฏิบัติธรรมของตัวเราเองแล้ว
ยังเพื่อให้เหมาะต่อการปฏิสันถาร
ต้อนรับพุทธบริษัท ๔ จำนวนมากอีกด้วย
นี่คือที่มาของ "วัดพระธรรมกาย"
พระครูปลัดรัตนวีรวัฒน์ (รังสฤษดิ์ อิทธิจินตโก)
เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย
กรรมการสภาที่ปรึกษาอาวุโส
ปฐมเหตุของการสร้างวัด
๕๕ ปีของวัดพระธรรมกาย เติบโตผ่านกาลเวลามาด้วยการสร้างวัดไปพร้อม ๆ กับการสร้างบุคลากร มีทั้งพระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา กัลยาณมิตร สาธุชน ตามเจตนาเบื้องต้นในการสร้างวัดที่หลวงพ่อธัมมชโย และคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ท่านได้ตั้งใจไว้ นั่นก็คือสร้างวัดให้เป็นวัดที่ดีสำหรับรวมชาว พุทธปฏิบัติศาสนกิจในทางพุทธศาสนา สร้างคนให้เป็นคนดีที่โลกต้องการ และมุ่งมันสอนเรื่องการประพฤติปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิกลั่นใจให้ใส ๆ ทำใจหยุดใจนิ่งตามแนวทางการปฏิบัฏิบัติของพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี (สด จนทสโร) พระผู้ปราบมาร สิ่งที่หมู่คณะหวังก็คือ บุญกุศล กับความเจริญของพระพุทธศาสนาให้เหมือนย้อนยุคพุทธกาล
ย้อนไปเมื่อครั้งที่พระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านใกล้จะละสังขาร ท่านได้เรียกประชุมคณะศิษยานุศิษย์ผู้ใกล้ชิดซึ่งก็คือชุดที่ปฏิบัติวิชชาธรรมกายอยู่กับท่าน ได้กล่าวในท่ามกลางที่ประชุมว่า "ลูกจันทร์ เป็นหนึ่งไม่มีสอง" หลวงปู่ท่านบอกว่า อีก ๕ ปีท่านจะละสังขาร ให้ทุกคนประพฤติปฏิบัติธรรมต่อไปอย่าได้หยุด
หลวงปู่รู้ด้วยญาณทัสสนะว่า หลังจากท่านละสังขารไปแล้ว คณะลูกศิษย์ลูกหาจะทยอยกันกระจัดกระจายไปปลีกวิเวกในที่ต่าง ๆ ท่านจึงสังคุณยายว่า "ลูกจันทร์อย่าไปไหน ให้รออยู่ที่วัดปากน้ำนี้ก่อน เดี๋ยวผู้สืบทอดวิชชาธรรมกายจะมาหา ให้ลูกจันทร์ทำหน้าที่ถ่ายทอดธรรมะวิชชาธรรมกายของหลวงพ่อให้กับผู้สืบทอด แล้วค่อย ๆรวบรวมทีมงานหมู่คณะแล้วให้ไปสร้างวัด"
เมื่อคุณยายได้ฟังหลวงปู่สั่งดังนั้น ท่านจึงกราบถามหลวงปู่ว่า "หลวงพ่อเจ้าขา ลูกไม่มีสตางค์ แล้วลูกจะเอาสตางค์ที่ไหนไปสร้างวัด" ท่านบอกว่า "ให้ทำใจใส ๆ ทำใจหยุด ใจนิ่งไว้ เหมือนตอนที่อยู่กับหลวงพ่อนั่นแหละเดี๋ยวสตางค์ก็จะมาเอง แล้วจะสร้างวัดได้สำเร็จ เมื่อสร้างวัดแล้วให้รวบรวมหมู่คณะสอนธรรรมปฏิบัติขยายวิชชาธรรมกายไปให้ได้ทั่วโลก.." นี่คือ ปฐมเหตุเริ่มต้นของหมู่คณะรุ่นบุกเบิกในการสร้างวัดพระธรรมกาย
เมื่ออาตมามาถึงวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พุทธศักราช ๒๕๑๗) ซึ่งสมัยนั้นใช้ชื่อว่า ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม ได้เจอหลวงพ่อธัมมชโย ท่านได้เทศน์สอนให้กำลังใจในการเข้ามาสร้างบารมี ยิ่งได้เจอคณยาย ได้เห็นปฏิปทาที่น่าเลื่อมใสและเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี ท่านให้แนวคิดดี ๆ ให้คำสอนที่ดี ๆ ในการดำรงชีวิต ท่านเป็นผู้มีความเสมอต้นเสมอปลาย เป็นผู้มีสัจจะต่อความคิด คำพูด และการกระทำของตน คือท่านพูดอย่างไร ท่านทำอย่างนั้น และทำได้จริงในสิ่งที่ท่านพูด
หลวงพ่อธัมมชโยก็เช่นเดียวกัน ท่านพูดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น ท่านทำอย่างไรก็พูดอย่างนั้น ท่านเป็นบุคคลที่น่าเคารพบูชา และเป็นต้นบุญตันแบบดี ๆ ให้กับชีวิตเราได้ อาตมาจึงเริ่มเคารพท่าน และเริ่มฝึกประพฤติปฏิบัติธรรมสร้างบุญบารมีตามีอย่างท่าน
เมื่อได้รู้และเข้าใจถึงปฏิปทาของหลวงพ่อและคุณยายที่มาสร้างวัด ดังนั้นหลังจากเรียนจบหรือปิดภาคเรียนเหล่าศิษยานศิษย์ในยุคนั้น จึงมาร่วมสร้างวัดกับท่าน ซึ่งการสร้างวัดในยุคแรก ๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย ทุนรอนก็มีไม่มากต้องใช้ความรู้ความสามารถอย่างมาก ต้องฝึกตัวเราเองอย่างหนัก ทั้งเรื่องคุณธรรม ความรู้ ความสามารถเพื่อใช้ในการหาทุน หาเทคนิคดี ๆ หรือหาบุคลากรที่ดีเข้ามาช่วยกันสร้างวัดพระธรรมกาย
วัยรุ่นสร้างวัด
ด้วยความอัจฉริยะของหลวงพ่อธัมมชโย ท่านมีดำริให้มีการจัดอบรมธรรมทายาทรุ่นแรกขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๘๕ ในการอบรมธรรมทายาทรุ่นแรกนี้เอง หลวงพ่อธัมมชโยท่านให้หลวงพ่อทัตตชีโวบวช และมอบหมายให้เป็นพระอาจารย์ใหญ่ควบคุมการอบรมธรรมทายาท ตั้งแต่รุ่นที่ ๑ เป็นต้นมา ซึ่งผู้เข้าอบรมก็จะเป็นนิสิตนักศึกษาชาย จากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ
ธรรมทายาทรุ่นแรก ๆ จะเข้มแข็งและรักในการปฏิบัติธรรมมาก หลังจากจบการอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อนแล้ว หลวงพ่อท่านจึงดำริให้คณะศิษย์จำนวนหนึ่ง ไปเช่าบ้านอยู่ร่วมกัน ท่านได้ตั้งชื่อบ้านให้ว่า "บ้านเอื้อ"โดยกติกา คนที่มาอยู่บ้านนี้ต้องเป็นชายโสด ต้องถือศีล ๘ สวดมนต์ ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น นั่งสมาธิทุกวัน คนที่เรียนจบแล้ว ก็ไปทำงาน คนที่ยังไม่จบ ก็ไปเรียนหนังสือตามมหาวิทยาลัยต่าง ๆ พอถึงวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ทุก ๆ สัปดาห์จะรวมกล่มกันมาเข้าวัดเพื่อช่วยกันเตรียมพื้นที่สำหรับงานบุญวันอาทิตย์ ส่วนอาตมายังเรียนหนังสืออยู่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ บางเขน จะมาวัดได้เฉพาะวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ พอถึงวันศุกร์เย็น ต้องมาให้ทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย ประมาณ ๖ โมงเย็น ถ้าเลยเวลา ๖ โมงเย็นไปแล้วรถเมล์ก็จะหมด ต้องเดินจากตลาดบางขันธ์เข้าวัดซึ่งอยู่คลองสาม นับว่าไกลมาก
แสงไฟถนนก็ไม่มี ทั้งมืดทั้งไกล และโดยปกติเราก็มักจะเตรียมเสบียงสำหรับถวายพระตอนเช้าและเพลมาด้วย ต้องหิ้วของกันพะรุงพะรัง อีกทั้งเวลาเดินเข้าไปในคลองต่าง ๆ ก็ต้องระมัดระวัง เพราะชาวบ้านเขาเลี้ยงสนัขกัน เดินไปก็ต้องเก็บก้อนหิน เศษไม่ไผ่ข้างทาง ติดมือไปด้วย เพื่อเอาไว้ไล่สุนัขให้มันกลัวหรือตกใจหนีไปก็ต้องสู้ชีวิตกันอย่างนี้เรื่อยมา เพื่อให้ได้ไอกาสสร้างบุญ สร้างความดี พวกเราช่วยกันรับบุญต่าง ๆ ที่วัดจนถึงวันอาทิตย์ ตอนคำก็พากันกลับมาพักที่บ้านเอื้อเฟื้อ ทำอย่างนี้ทุกสัปดาห์ ทุกเดือน ทุกปี กระทั่งจบการศึกษาในปีพุทธศักราช ๒๕๒๐ ก็ได้มาอยู่วัดโดยตลอดอย่างถาวร
แม้จะลำบากอย่างไร ธรรมทายาททุกคนก็อยากมาวัด เพราะอยากจะมาเอาบุญ อยากมาเจอหลวงพ่อเจอคุณยายทุกวันอาทิตย์ เพราะเมื่อได้เจอท่านแล้ว ท่านจะให้ธรรมะดี ๆ ให้กำลังใจดี ๆ เพื่อให้เรามีหลักในการคิดมีกำลังใจในการต่อสู้กับชีวิตเพื่อสร้างบุญสร้างความดี หลวงพ่อ คุณยายท่านสอนว่า กำลังใจ เราจะสร้างได้ดีที่สุด จากการนั่งธรรมะ ต้องนั่งธรรมะให้ได้ทุกวันให้ต่อเนื่อง ไม่ทิ้งธรรมะ ไม่ทิ้งบุญ นี้สำคัญทีเดียว ต้อง"อยู่ในบุญ" ให้ได้ตลอดอย่างต่อเนื่อง
คุณยายท่านบอกว่า ท่านก็สร้างวัดมาได้ด้วยบุญ เพราะฉะนั้นท่านไม่เคยทิ้งบุญ แม้ท่านไม่ได้มีโอกาสเรียนหนังสือ แต่ คุณยายสร้างวัดใหญ่โตมาได้ จากเงินทุนก้อนแรก ๓,๒๐๐ บาทเท่านั้น สร้างจนสำเร็จมีสาธุชนมาเรียนธรรมะกันเยอะแยะ พวกเราทุกคนก็ต้องดูคุณยายเป็นต้นแบบ แล้วเอาคุณธรรรมของท่านมาฝึกปฏิบัติ เมื่อเราทำได้อย่างท่าน เราก็จะเป็นอย่างท่าน
สร้างไปใช้ไป
ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดพระธรรมกายในวันมามชาปี พุทธศักราช ๒๕๑๓ อาคารต่าง ๆ ภายในวัด ต้องสร้างไปใช้งานไป ทั้ง ๆ ที่ยังสร้างไม่เสร็จ จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่คนที่อยู่วัดสมัยนั้น ต้องพยายามช่วยกันคิดพัฒนาด้วยความรู้ความสามารถของตน เพื่อที่จะสร้างเครื่องมือจากวัสอุปกรณ์ที่หาได้จากท้องถิ่นรอบ ๆ ตัว เพราะเราเริ่มต้นจากพื้นที่ท้องนาที่ไม่มีอะไรเลย จึงต้องพยายามใช้ต้นทุนที่มีอยู่อย่างจำกัดนี้ เพื่อให้เกิดประโยชน์อย่างสูงสุด
ในสมัยนั้นเวลาวัดจัดงานบุญใหญ่แม้ต้องเผชิญกับอากาศร้อน ก็ต้องไปขอยืมพัดลมของชาวบ้านมาตั้งรอบๆจากชาวบ้านตามคลองต่าง ๆ และต้องเขียนชื่อติดสติ๊กเกอร์ที่ฐานพัดลมด้านล่าง ทำบัญชีไว้ เวลานำไปคืนคืนจะได้คืนให้ถูก ไม่สลับกัน
อีกทั้งต้องไปขอยืมเสื่อ ยืมภาชนะอาหาร ยืมอุปกรณ์ต่าง ๆ ตามวัดข้าง ๆ ทั้งจากวัดที่อยู่รอบ ๆ วัดพระธรรมกายและวัดที่เรารู้จักในกรุงเทพ แม้จะไม่ค่อยสะดวกสบายนัก แต่ญาติโยมที่มาวัดทุกคนก็ตั้งใจนั่งสมาธิ กลั่นใจหยุดใจนิ่งกันได้ดี โยมผู้ชายบางคนที่รักการปฏิบัติธรรมก็เอาร่มเอากลดธรรมทายาทไปปักอยู่รอบ ๆ ศาลาพอกันแดดได้แล้วนั่งปฏิบัติธรรม พอเสร็จงาน พวกเราก็เอาเสื่อและภาชนะอาหาร อุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ขอยืมมาไปคืนให้ครบทุกวัดก่อนจะนำไปคืนก็ต้องเชดให้สะอาดด้วย คุณยายท่านกำชับเรื่องนี้ไว้เลย "ของที่ยืมเขามาเวลาเอากลับไปคืน ต้องทำให้สะอาดกว่าเดิม สวยกว่าเดิม เขาถึงอยากจะให้เรายืมอีกในครั้งต่อ ๆ ไป"
ช่วงสร้างวัดปีแรก ๆ นั้น มีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องขอยืมเขามาใช้ เพราะงานบุญใหญ่นาน ๆ จะจัดสักครั้งและยังไม่คุ้มที่จะลงทนซื้อ ในช่วงต้น ๆ จึงใช้วิธี "ขอยืม" เอามาใช้ไปก่อน เมื่อใช้เสร็จแล้ว ต้องขัดล้างให้สะอาดส่งคืนให้สวยงามกว่าเดิม เจ้าของเขาจะได้ยินดีที่จะให้เรายืมในครั้งต่อ ๆ ไป สมัยนั้นเราทำงานไปด้วย พร้อมกับศึกษาดูรูปแบบของเครื่องมืออุปกรณ์ ของใช้ต่าง ๆ ที่เหมาะสมกับขนาด และปริมาณของงานไปด้วย เพื่อเตรียมพร้อมในการจัดหาซื้อเอาไว้ใช้ประจำวัดของเราในอนาคต
ดังนั้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายงานพระศาสนาอันยิ่งใหญ่ที่หลวงปู่มอบหมายให้ คือขยายวิชชาธรรมกายไปทั่วโลก ศิษยานศิษย์ทั้งหลาย จึงต้องทุ่มเทกันอย่างเต็มที่ ทั้งเค้นเอาความรู้ความสามารถ ทั้งเสาะหาศิลปะวิชาทุกสาขาอาชีพ มาใช้ให้เกิดประโยชน์กับงานพระศาสนาอย่างเต็มที่จึงจะควรค่ากับที่บิดา มารดา ท่านให้กำเนิดเรามาควรค่ากับที่ครูบาอาจารย์ หลวงพ่อ คุณยาย รวมทั้งเครือญาติ ปู่ ยา ตา ยาย ท่านช่วยกันอบรมเพาะให้เราเป็นคนดี รักในการสร้างบุญบารมีให้เราทำตัว เสมือนเป็นสะพานบุญให้ทุกท่านเหล่านั้นได้บุญกุศลไปกับเราด้วย ในฐานะที่ทำนเหล่านี้ มีส่วนปั้นเราขึ้นมาจากดินที่ไร้ค่า ให้เป็นดวงดาวที่สูงส่ง เพื่อให้ทำงานอันยิ่งใหญ่ซึ่งเราก็ได้ทำและทำได้สำเร็จด้วย ดังนั้นพวกเราต้องช่วยกันทำหน้าที่กัลยาณมิตร พวกเราสามารถทำได้ในทุก ๆ สถานภาพแม้จะเป็นพระภิกษุ สามเณร จะเป็นอุบาสก อุบาสิกา ญาติโยมก็สามารถทำได้ และเป็นหน้าที่ของพวกเราชาวพุทธทุกคน ที่จะช่วยกันจรรโลง และทะนุบำรุงพระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกายให้อยู่คู่โลกตราบนานเท่านาน
ขออำนวยอวยพรให้ทกท่านมีความสุขความเจริญ มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ให้สมปรารถนาในการสร้างบุญบารมี ให้สามารถเข้าถึงพระธรรมกายในตัว ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย ได้แตกฉานในวิชชาธรรมกาย ได้สร้างบุญบารมี ติดตาม หลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี (สด จนุทสโร) พระผู้ปราบมาร หลวงพ่อธัมมชโย คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ให้ได้ทุกภพทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรมเทอญ.
คุณยายอาจารย์
มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง
ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย
"ยายเริ่มต้นจากไม่มีอะไร แต่ยายรักความสะอาด
รักสะอาดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
ยายรบจนกระทั่งที่นี่ (ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม) สะอาด
ทำให้คนศรัทธาเลื่อมใส ทำให้ที่นี่เป็นหลักชัย
เป็นที่ปฏิบัติธรรมได้ ฉะนั้นอย่าทิ้ง
เรื่องความสะอาดที่ยายพยายามรบมานะ"
โอวาทคุณยายอาจารย์
มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง
วันที่ ๒๕ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๒๔
