พระครูปลัดพิพัฒน์ ฐิตสุทฺโธ
ㆍผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย - กรรมการสภาที่ปรึกษาอาวุโส
ทำงานด้วยกัน ทะเลาะกันได้
แต่ห้ามโกรธกัน
ก่อนบวช หลวงน้ายังอยู่ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ ได้มีโอกาสติดสอยห้อยตามหลวงพ่อธัมมชโย ไปจังหวัดต่าง ๆ ท่านพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับหลวงปู่ ปฏิปทา คำสอน ทั้งจากญาติโยม ครูบาอาจารย์ และลูกศิษย์ของหลวงปู่ ว่ามีใครบ้าง หากบุคคลเหล่านั้นยังมีชีวิตอยู่ ท่านจะตามไปพบ แต่หลวงพ่อท่านไปที่ไหนได้ไม่นาน เพราะว่าท่านเป็นห่วงและคิดถึงคุณยายมาก
ในเวลาต่อมา เมื่อหลวงลำบวชได้ ๕ พรรษา คุณยายอาจารย์ฯ มอบหนายให้มาช่วยบุกเบิกเบิกสร้างศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม ซึ่งก็คือ วัดพระธรรมกายในปัจจุบัน โดยคุณยายให้โอวาทก่อนมาอยู่ที่นี่ว่า "การทำงานด้วยกัน ทะเลาะกันได้ แต่โกรธกันไม่ได้" เพราะคุณยายมีประสบการณ์มาก่อน การทำงานร่วมกันนั้น ความเห็นอาจไม่ตรงกันบ้าง เส้นทางที่ไป ก็มีหลากหลายวิธี แต่มีเป้าหมายเตียวกัน สิ่งเหล่านี้จึงเป็นข้อยึดถือในการทำงานมาตั้งแต่สมัยเริ่มต้น เมื่อหวนรำลึกถึง
วันวาน สมัยพื้นที่ ๑๙1๖ ไร่ งานมีมากแต่มีคนน้อย หนึ่งคนรับผิดชอบงานหลาย ๆ ด้าน หลวงพ่อทัตตชีโว กลางวันท่านมีหน้าที่รับแขกและเจ้าภาพต่าง ๆ ช่วงนอกเวลางาน หากมีงานที่ยังไม่เสร็จและจะต้องทำต่อให้เสร็จ ทั้งหลวงพ่อทัตตชีโว หลวงน้า และพระทั้งหมด ก็จะมารวมตัวช่วยกันทำงาน
สร้างวัดสำเร็จได้ด้วย ความเคารพ
เมื่อก่อนนี้ ไม่มีการทำโอทีมีแต่การทำโอบุญ หากมีงานค้างจากช่วงกลางวัน จำเป็นต้องขอกำลังชาวบ้านมาช่วยงานตอนกลางคืน ชาวบ้านก็พร้อมที่จะช่วย เราก็จะดูแลคนทำงานให้อิ่มท้อง โดยเตรียมอาหารให้ทาน เพราะเราไม่ได้จ่ายค่าแรงพวกเขา และการนำชาวบ้านมาช่วงกลางคืนเป็นจำนวนมาก พระในวัดก็จะต้องลงมาช่วยกันดูแลให้เกิดความเรียบร้อย ตัวอย่างเช่นตอนเทปูนอาคารมหาพรหม เราทำกันเอง คนงานทำงานกันตั้งแต่เช้า จนบ่ายโมงกว่าแล้วยังไม่ได้ทานข้าว ทำงานเหนื่อย ไม่ได้หยุดพัก หลวงน้าจึงต้องขอกำลังเสริม ผลัดเปลี่ยนกับคนที่ยังไม่ได้ทานข้าว หลวงพ่อทัตตชีโวท่านช่วยจัดแจงอีกหน่วยให้นำคนงานอีกเกือบร้อยคนมาเสริมทันที แล้วท่านก็จัดการเข้าครัว หลวงพ่อท่านทำหน้าที่เป็นแม่งานในการประสานงานทั้งหมด ซึ่งท่านจะดแลคนงานให้อิ่มท้องด้วยเสมอ พอคนงานทานข้าวอิ่มหมดแล้ว ก็มีกำลังกาย กำลังใจ ตอนแรกที่มีสายลำเลียงปูนเพียงแค่สายเดียว ก็เพิ่มเป็น ๒-๓ สาย เนื่องจากจำนวนคนมากขึ้น งานก็เลยเร็วขึ้น
เมื่อก่อนอาคารดาวดึงส์ ช่วงตอนเย็นจะใช้สอนหนังสือทั้งและผู้ใหญ่ พนักงานใช้สวดมนต์ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น กลางคืนจะสอนธรรมะ และสอนการปฏิบัติธรรมแก่ชาวบ้าน หรือบางครั้งก็ใช้สอนหนังสือ เพราะชาวบ้านส่วนใหญ่อ่านหนังสือไม่ค่อยได้ หากนำหนังสือสวดมนต์ธรรมทายาทไปให้อ่าน ก็จะยังอ่านไม่ได้ หลังเลิกงานช่วงเย็น หลวงพ่อทัตชีโวมีหน้าที่เพิ่มอีกอย่างต้องสอนหนังสือและนำทำวัตร ใช้เวลา ๑-๒ ชั่วโมง สอนหนังสือคนงาน ซึ่งท่านได้วางพื้นฐานการ
สอนคนงาน และลูก ๆ ชาวบ้านไว้ตั้งแต่ในสมัยนั้น
สิ่งเหล่านี้คือ การร่วมงานกันของคนยุคก่อน ที่มีงานมากแต่คนน้อย ถ้าต่างคนต่างทำงานของตนเอง ไม่ช่วยเหลือกัน วัดคงไม่สำเร็จ หลวงพ่อทัตตชีโวบอกว่า เหมือนนิ้วมือคนพร้อมจะรวมกันได้ และถึงแม้จะมีความขัดแย้งกันบ้างในการทำงาน แต่เราก็ต้องมีความเคารพกัน เคารพต่อมติความเห็นส่วนใหญ่ คือ ทะเลาะกันได้ แต่ห้ามโกรธกัน
พระภาวนาธรรมวิเทศ (ภูเบศ ฌานาภิญโญ)
ㆍผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย - กรรมการสภาที่ปรึกษาอาวุโส
ㆍผู้อำนวยการสำนักสาธารณูปการ
สิ่งที่เราสร้างขึ้นมา ต้องทุ่มเททั้งชีวิต
คุณยายบอกว่า สร้างให้ดีที่สุด
หลวงพ่อบอกว่า สร้างให้ประหยัดสุด ดีที่สุด
ตอนมาสร้างวัด ณ ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรธรตอนนั้นนี้แต่ท้องนถอยากจะสร้างสร้างเป็นวัดป่า ปลูกป่าและสร้างเสนาสนะอาคารท่าที่จำที่จำเป็น เพื่อเป็นที่นั่งสมาธิปฏิบัติธรรม
จึงได้เริ่มปลูกต้นไม้ ปรับดิน คุมแทรกเตอร์ ไม่มีเงิน ไม่มีกำลังคน ไม่มีเครื่องมือ ไม่มีประสบการณ์ ไม่มีอะไรสักอย่าง เพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ เงินก็ไม่มี คนงานมีอยู่ ๒-๓ คน มีแค่รถอัพ เก่า ๆ เล็ก ๆ อยู่คันหนึ่ง เครื่องมือหนักจำพวกรถแทรกเตอร์ รถเกรด ส่วนใหญ่ยืมเขาทั้งนั้น
นโยบายหลวงพ่อท่านให้มาว่า ให้ขอรับบริจาค ถ้าขอไม่ได้ ให้ขอยืม แล้วถ้าหายืมไม่ได้จริง ๆ ต้องเช่าก็ให้เช่า เช่าเท่าที่จำเป็น แต่ถ้าหากว่าจะขอซื้อ ก็ขอพิจารณาก่อน สรป คือไม่มีเงิน วิชาที่เรียนมา ได้ใช้เกือบ ๘๐0% เพราะไม่มีใครช่วย ต้องทำเองทุกอย่าง ต้องคำนวณต้องศึกษาเรื่องไฟฟ้า ประปา น้ำบาดาล เรื่องสี สีมีกีชนิด เรื่องสถาปัตยกรรม กระเบื้อง เมื่อก่อนไม่ได้เรียน ต้องมาเรียนรู้ใหม่ทั้งหมด
สิ่งที่สร้างวัดขึ้นมาได้นั้น มาจากกำลังของนิสิตนักศึกษา วันศุกร์ วันเสาร์ และวันอาทิตย์ เขาจะสะพายเป้มาช่วยงานภาคสนาม หลวงน้าคอยจ่ายงานให้ เพราะว่าวันจันทร์ถึงวันศุกร์ หลวงน้าทำคนเดียว วันเสาร์ วันอาทิตย์ หลวงน้า มีคนมาช่วยเยอะ ต้องจ่ายงานให้เต็มที่สิ่งที่เราสร้างขึ้นมามันยาก ไม่ง่ายเลย ต้องทุ่มเททั้งชีวิต คุณยายบอกว่า สร้างให้ดีที่สุด หลวงพ่อบอกว่าสร้างให้ประหยัดสุด ดีที่สุด มั่นคงแข็งแรง ประหยัดสุด ประโยชน์สูง แล้วทั้งชีวิตหลังจากนั้นหันหลังให้เลย ไม่ต้องมาซ่อม และมีคำสั่งว่าให้สร้างแล้วอยู่ได้พันปี แล้วเราก็สร้าง เราก็มั่นใจนะสิ่งที่เราสร้างต้องอยู่ได้พันปี ถ้าไม่โดนอะไร อยู่พันปีได้ ทุกสิ่งทุกอย่างสร้างให้ประณีตแข็งแรง เรียบ ๆ ง่าย ๆ แต่ต้องดูดี สมถะแต่ไม่ใช่อนาถา
สิ่งก่อสร้างของเรา ต้องข่มทิฐิของคนที่มาเห็นให้ได้ อย่างโบสถ์ของเราแบบนี้ คนที่สาวร้าย พอเจอโบสถ์จริง ๆ ตัวลีบเลย ต้องอย่างนั้น ข่มทิฐิคนที่มีมานะทิฐิด้วยสถาปัตยกรรมและสิ่งก่อสร้าง ดูสภาธรรมกายสากล จอดเครื่องบินขนาดยักษ์ได้กี่ลำ ได้หลายลำนะ คำนวณดู คนเห็นแล้วร้อง โอ้โห ! เลย
รูปเอบสภาธรรมกายเสากลที่ออกมาให้เห็นกันกันนี้ เพราะว่าหนึ่ง เราจำกัดด้วยด้วยเงินทุน สองเราถูกจำกัดด้วยเวลา สาม เราถูกจำกัดด้วยแรงงานและคน แต่สิ่งที่เรานำมาใช้ได้ไม่จำกัดคือ สมอง เค้นออกมาให้ได้ หลาย ๆ อย่างที่เราสร้างขึ้นมา ในท้องตลาดเขาไม่ค่อยมี แต่เราทำ
ใต้ร่มเย็น สังฆทาน ๓๒๓ วัด
๔ จังหวัดชายแดนภาคใต้
เราเริ่มลงใต้ประมาณเดือนพฤษภาคม ปี พ.ศ. ๒๕๔๕) หลวงพ่อบอกให้ลงไปช่วยด่วนเลยเราจะไปช่วยเขา แต่ยังไม่รู้จะไปอย่างไร จะเอาอย่างไร มีใจอย่างเดียว คือ เราเป็นห่วง ห่วงพระว่าจะอยู่กันอย่างไร เมื่อไปแล้วก็มีพระไม่เข้าใจ โยมไม่เข้าใจ ซึ่งเราไม่ได้แปลกใจ อยู่ที่วัดพระธรรมกายดี ๆ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ นั่นระเบิด นี่ปืน อะไรต่อออะไร แล้วมาทำไม หิวแสงหรือเปล่า? แล้วเราไปช่วยแต่ละครั้ง ไม่ได้ลงหนังสือพิมพ์ ทีวีไม่มีออกข่าวให้ แต่ที่อื่นเขาไปเป็นคณะออกทีวีทั้งหนังสือพิมพ์พาดหัวหมด แต่เราไปไม่มี น้อยใจไหม ไม่น้อยใจ เพราะอะไร...
เป้าหมายของเรา คือเราไปเอาบุญ กาลาเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าตอนนี้เราทำมาแล้ว๒๐ ปี ปีหน้าขึ้นปีที่ ๒๒ แล้ว ทีนี้ก็เข้าใจแล้วว่า ถ้าไม่ได้หลวงพ่อ ไม่ได้วัดพระธรรมกายป่านนี้ ไม่รู้จะเป็นอย่างไร
พระครูปลัดสุวิทย์ สุวิชชาโภ
กรรมการสภาที่ปรึกษาอาวุโส วัดพระธรรมกาย
ไม่มีคุณยาย ไม่มีหลวงพ่อ
ไม่มีหลวงพ่อ ไม่มีวัดพระธรรมกาย
วัดพระธรรมกาย ใช้ชื่อครั้งแรกว่า "ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม" จุดเริ่มต้นมาจากความบริสุทธิ์ใจที่จะรักษาวิชชาธรรมกายของพระเดชพระคุณหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี (สด จนุทสโร)หาสถานที่ปฏิบัติธรรมเพื่อรองรับวิชชา รองรับหลวงพ่อที่ท่านจะมาปักหลัก และคุณยายเป็นผู้ร่วมในการปักหลัก การปักหลักสำเร็จลุล่วงด้วยดี บนพื้นที่ ๒๐๐ ไร่ ที่ตำบลคลองสามเป็นจุดเริ่มต้น
สิ่งหนึ่งที่หลวงพ่อกล่าวถึงคุณยาย คือผู้อยู่เบื้องหลังความสำเร็จ เป็นผู้ให้การดขึ้นของวัดพระธรรมกาย เพราะนั้นหลวงพ่อเคารพราบขึ้นยายมาก เพราะป็นสิ่งที่ครู่ที่หนึ่งตั้งใจทำให้กับลูกศิษย์อย่างเต็มกำลัง ดังนั้นขอให้บอกเถิดว่าคุณยายต้องการอะไร ท่านจะจัดการให้ทันที
เมื่อปักหลักวัดพระธรรมกายแล้วเสร็จ คุณยายยังไม่ทิ้ง เพราะลูกศิษย์ชุดที่ท่านสร้างขึ้นมาด้วยมือของท่าน แวดล้อมพร้อมท่านทั้งหมด ตอนนั้นมีอยู่ ๑๐-๒๐ คนเท่านั้น
พอถึงเวลาเริ่มตันทำงาน ก้ามท้าวที่ ๑ จึงอยู่ในการดูแลของทั้งคณยาย และหลวงพ่อคุณยายไม่ทิ้ง ท่านรู้ว่าจะต้องลำบาก แต่คุณยายก็หร้อมที่จะทำจะทำบากกับพรา หลางต่อภัยชวนคุณยายด้วยตัวท่านเองให้มาอยู่ที่วัดพระธรรมกาย และในปี พ.ศ. ๒๕๕๘ คุณยายจึงตัดสินใจย้ายมา ท่านยินดีที่จะลงเรือลำเดียวกับพวกเรา ชีวิตทั้งหมดที่เหลืออยู่ท่านยกให้หมดเลย
ก้าวแรกที่ก้าวเดินจึงเป็นก้าวที่อยู่ในสายตาของหลวงพ่อและคุณยาย มุ่งไปสู่ทิศทางที่เรากำลังจะไปสู่เป้าหมาย สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เป็นกำลังใจมาก ๆ ให้กับลูกศิษย์ทุกคน เพราะนี่คือความมั่นใจ
ที่ฝากไว้กับคุณยาย
คุณยาย in My Heart
ยุคนั้นงานอะไรที่จะทำ จะเริ่มต้นจากละเอียด (คือสมาธิ) ถ้าเริ่มต้นจากละเอียดคุณยายคอยอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นยายพร้อมที่จะให้ ให้สิ่งที่ท่านเข้าถึงแล้วถ่ายทอดออกมา เมื่อเราได้ฟังคำคุณยาย เรามั่นใจเต็มร้อย ไม่มีลังเล ลูกศิษย์ชุดแรกเวลาก้าวเดินก้าวแรกไม่มีลังเลเพราะว่ามีคุณยายกับหลวงพ่อพาเดินกันมา จากศูนย์ ก้าวหนึ่ง ก้าวสอง ก้าวสาม ตาม ๆ กันมาแล้วคุณยายไม่เคยขอพักเลย ไม่ว่าจะกี่วันกี่เดือนเพื่อไปทำอย่างอื่นนั้นไม่เคยมีเลย
สิ่งที่ทำนให้กับเรา คือการนั่งสมาธิทำละเอียด ท่านทำหยาหยาบควบคู่กันไปกับละเอียล ท่านรู้ดีว่าลูกศิษย์อยากมีคุณยายท่านเป็นเสาหลัก แล้วหลักที่ท่านให้คือละเอียดข้างในที่ท่านมี ความมั่นใจของลูกศิษย์จึงมาเต็มร้อย
คุณครูไม่เล็ก (หลวงพ่อทัตตชีโว) ก็ไม่แตกต่างจากคุณยาย ตรงที่เป็นภาพที่มีกทีไรก็ชาบซึ้ง ขอให้ลูกศิษย์บอกเถอะว่าติดขัดอะไร แล้วท่านจะทำให้เป็นจริง
ความลังเลสงสัยในตอนต้นจะไม่มี มีแต่ความมั่นใจ นอกจากความมั่นใจแล้ว เวลาเรารู้สึกว่าเหนื่อย เวลาเราไปเจออะไรแล้วเซ ข้างหลังเรามีคุณยายหนุนแน่นมาก เพราะถ้าเราเจอปัญหาเจออะไรต่าง ๆ เราจะย้อนกลับไปหาคุณยาย แล้วคุณยายไม่เคยปฏิเสธเลย แก้ไขให้ทุกเรื่อง เพราะฉะนั้นที่ค้ำหลังอยู่ให้เรามีกำลังใจที่จะสู้แล้วเดินหน้าต่อได้คือคบาย
ส่วนหลวงพ่อท่านก็ปฏิบัติธรรมควบคู่อยู่กับคุณยาย วางแผนงานแล้วท่านก็มาตรวจงานโดยมีคุณครูไม่เล็กลงพื้นที่จริง ๆ เป็นอาสาสมัครหม่ายเลข ๑ ของวัดพระธรรมกายคุณอายอยู่คือเข้างกับลูกพิษย์มาทุกขั้นตอน คุณยายไม่คยพลาด เพราะรู้ว่าพวกเราต้องอาศัยท่าน แล้วท่านเข้าใจ คุณยายเข้าใจมากเลย ท่านจะทำให้จนกระทั่งท่านไม่มีแรง ท่านบอกว่าถ้ายังมีแรงอยู่ยายจะทำ แม้กระทั่งตรวจวัด ดูแลความสะอาด เข้าครัว ทุก ๆ อย่าง ท่านวางพื้นฐานทั้งหมดไว้ให้ลูกศิษย์ที่มาถึงแล้วและที่กำลังจะมาในอนาคตได้ใช้พื้นที่ที่ท่านตั้งใจสร้างขึ้นมา เพื่อรองรับการปฏิบัติธรรม รองรับวิชชาของพระเดชพระคุณหลวงปู่ได้เต็มที่ นี่คือความตั้งใจของคุณยาย คุณยายพาพวกเรามาเอาบุญกับท่านมาตลอดทาง ตลอดทางจริง ๆ
ทุกวันนี้ เมื่อนึกย้อนถึงคุณยายในนั้น คุณยายทำด้วยทำด้วยความใส บริสุทธิ์ และสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ฝังเข้าไปในใจของลูกศิษย์ ภาพคุณยายอยู่ในใจของลูกศิษย์เสมอมา
อาตมาคุยกับคุณยายตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งถึงวันนี้ อาตมาเอาสิ่งที่อยู่ในใจมาเล่าให้ฟังเราจะได้รู้ว่าคุณยายอยู่กับเรามาตั้งแต่ต้นจนกระทั่งละสังขาร ไม่ใช่แค่ละสังขาร อาตมามั่นใจว่าแม้วันนี้พวกเราทุกคนอยู่ในใจของคุณยาย อยู่ในกลางของคุณยาย
ขอให้นึกถึงสิ่งที่เราตั้งใจทำในวันนี้ ด้วยใจที่ระลึกถึงพระคุณของครูอันไม่มีประมาณ ที่ทำให้มีสถานที่สืบทอดกันมาจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ทำให้พวกเราได้มีโอกาสได้ใช้สถานที่เหล่านี้ทำบุญ ปฏิบัติธรรม สร้างบารมี
คุณยายทำนมีพลานุภาพมาก ขอให้มั่นใจ ขอให้มั่นใจเป็นหมือนกับชุดบุกเบิกชุดแรกที่มั่นใจคุณยายแล้วพร้อมที่จะเดินมาตามที่คุณยายบอก แล้วสิ่งนั้นจะเป็นทิศทางที่พาเราไปสู่เป้าหมายพร้อมกับความสำเร็จที่เกิดขึ้น
