ทานเป็นต้นเหตุของความสุข

วันที่ 13 กค. พ.ศ.2566

61.JPG

บทที่ ๓๒
ทานเป็นต้นเหตุของความสุข


               การให้ทาน ปราชญ์กล่าวว่า เป็นต้นเหตุของความสุข เป็นที่ตั้งแห่งบันไดที่นำไปสู่พระนิพพาน เป็นเครื่องป้องกันภัยของมนุษย์


                การให้ทาน ท่านแสดงว่าเป็นนาวา เพราะเป็นเครื่องช่วยข้ามทุกข์


                การให้ทาน ท่านสรรเสริญว่าเป็นนคร เพราะป้องกันภัยในสังสารวัฏ


               การให้ทาน ท่านกล่าวเป็นอสรพิษ เพราะความโลภเข้าใกล้ได้ยาก


                การให้ทาน เป็นดังดอกปทุมที่น้ำซึมซาบไม่ได้ ประดุจมลทิน คือโลภะ ฉาบทาไม่ได้


                การให้ทาน เป็นความสุขของผู้เอาชนะความตระหนี่ได้ เพราะคนส่วนใหญ่มักถูกความตระหนี่ครอบงำ แต่เมื่อใดเราได้กำจัดความตระหนี่หวงแหนออกไป ด้วยความหวังว่า สิ่งที่ให้ไปแล้ว จะก่อให้เกิดประโยชน์ ความสุขจะบังเกิดขึ้น กระแสแห่งบุญก็จะเข้ามาแทนที่ความตระหนี่ที่หมักหมมอยู่ในใจ การเสียสละ การดำรงตนอยู่ในสถานะของผู้ให้ จึงเป็นสัญลักษณ์ของผู้มีชัยชนะอันประเสริฐ


                  ท่านทานบดีทั้งหลาย ได้พร้อมใจกันเป็นสมานฉันท์มาสั่งสมบุญ ด้วยการถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานแก่คณะสงฆ์หมู่ใหญ่ ซึ่งเป็นเนื้อนาบุญอันเลิศ ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า ย่อมได้บุญมาก เปรียบเหมือนชาวนาผู้ชาญฉลาด ได้หว่านข้าวกล้าลงในผืนนาอันอุดม ย่อมอำนวยผลอันไพบูลย์.

 ยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคล Total Execution Time: 0.0012275656064351 Mins