เล่าตามใจ 80 : ไปหาดใหญ่คราวนั้น....
หลังจากน้าเหลี่ยนและกัลยาณมิตรที่หาดใหญ่ได้ร่วมใจกันตั้งศูนย์กัลยาณมิตรหาดใหญ่ขึ้นมา ที่นี่จึงเป็นที่รวมใจ เป็นจุดรวมในการทำหน้าที่กัลยาณมิตรในยุคต้นๆ ของภาคใต้ ทุกวันจะแวะเวียนกันมาพูดคุย มาปฏิบัติธรรมกัน มีน้องๆจาก ม.อ.หาดใหญ่ มาปฏิบัติธรรมเป็นกลุ่มใหญ่ น้าเหลี่ยนมักจะเรียกชื่อจนคล้องจอง เช่น แป๊ก โต โอ๋ แผน นอกนั้นยังมีน้องยศ วรวุฒิ อุ๊ ศิริกุล และอีกหลายๆคน แม้จบการศึกษา มีหน้าที่การงานที่ต้องรับผิดชอบ มีครอบครัว น้องๆก็ยังมาสร้างบุญที่วัดพระธรรมกาย จนปัจจุบัน ซึ่งแต่ละคนก็ถึงวัยเกษียณแล้ว
จากส่วนกลาง เราก็ลงไปทำหน้าที่กัลยาณมิตรเป็นช่วงๆ ตั้งแต่พี่สถาพร พี่ถวัลย์ศักดิ์ พี่วุฒิ อจ.ธงชัย ผม น้องวินิช น้องธนิตย์และอีกหลายๆท่าน รวมถึงชุดวิทยากรแก้ว พี่สมศักดิ์ น้องอ๊อด น้องยุวดี ไปหาดใหญ่ทุกครั้ง พอรถเข้าเขตหาดใหญ่ ก็มีความสุขใจเหมือนได้กลับไปเยี่ยมญาติที่รัก
ในแต่ละช่วงผมเคยไปพักที่ศูนย์กัลยาณมิตรหาดใหญ่รวมๆแล้วเกือบเดือน ที่ศูนย์เป็นอาคารพานิชย์ 2ห้องติดกัน แต่ด้านหลังตีทะลุเดินถึงกันได้ แต่ละชั้นก็มีห้องนอนใหญ่ ด้านนอกมีห้องน้ำและพื้นที่อเนกประสงค์ จำได้ว่ามีวันหนึ่งน้าเหลี่ยนไปต่อเติมพื้นที่ติดห้องน้ำให้เป็นห้องนอนให้น้องเจียง ลูกชายคนเล็กคนเดียวสุดเลิฟของน้าเหลี่ยน น้าหลู (น้าเหลี่ยนมีลูกสาวอีก4คน)ทำเลดีมากเปิดห้องมาก็ถึงประตูห้องน้ำเลย ผนังห้องด้านหนึ่งก็คือผนังห้องน้ำ VIP สุดๆ น้องเจียงตอนนั้นเรียนชั้นประถมที่แสงทองวิทยา ก็เข้ามาแต่งห้องของตนเอง เราให้ชื่อห้องนี้กันว่า "ห้องชายโสด" มาระยะหลังผมก็มานึกขึ้นได้ว่าเราก็ชายโสดเหมือนกันแถมหล่อด้วย เลยไปนอนกับน้องเจียงเป็นประจำ
น้องเจียงเติบโตขึ้นมา จบสถาปัตย์ เอกตกแต่งภายใน ได้มาบวชที่วัดพระธรรมกาย ใด้ใช้วิชาออกแบบบ้านโยมพ่อโยมแม่ หลังใหม่ ใกล้สนามบินหาดใหญ่อย่างสวยงามมีดีไซน์ สามารถต้อนรับพระอาจารย์ และกัลยาณมิตรที่ลงจากเครื่องหรือมารอขึ้นเครื่องได้เป็นอย่างดี ทั้งชาร์จแบตคนสักงีบ เข้าห้องน้ำห้องท่า มีอาหารเครื่องดื่มเลี้ยงหลากหลายไม่อั้น แถมส่งถึงสนามบิน เป็นที่ประทับใจทุกๆคน
การทำหน้าที่กัลยาณมิตรถ้าไปกันหลายคน ต้องขนของ หรือไปต่างจังหวัด เราได้รถตู้ของน้าเหลี่ยนเป็นพาหนะแก้วคู่บุญ โดยมีพี่แอ๊ดมาช่วยขับให้ รถนี้บริการได้ทุกแบบ อุ่น ร้อน นี้แน่นอน เย็นพอได้ ฝนมีให้หยดทุกครั้งที่ฝนตกเพราะหลังคารั่ว เราจึงพร้อมใจกันเรียกว่า "รถสามฤดู" วิ่งไปทั่วภาคใต้ทั้งฝั่งอ่าวไทย ฝั่งอันดามัน ระนอง กระบี่ พังงา จนถึงภูเก็ต
พูดถึงภูเก็ต มีกัลยาณมิตรของเราท่านหนึ่งชื่อพี่เจียมใจ เป็นสะไภ้ของตระกูลคหบดีตระกูลหนึ่งของภูเก็ต บ้านเป็นแบบ colonial style ทรงเดียวกับจวนผู้ว่าราชการจังหวัดแพร่หลังเก่าที่เคยเล่าให้ฟัง โถงชั้น 2 จะมีเสาปูนขนาดใหญ่ที่สามารถเล่นซ่อนแอบได้เลย อันนี้แหละที่เราไม่อยากเล่นด้วย
มีครั้งหนึ่งผมกับพี่สถาพร ไปค้างที่นี่ ห้องนั้นมีหลายเตียงอยู่ พี่สถาพรตื่นมาตอนดึก พลิกกายมาก็เห็นชายตัวขนาดขยายใหญ่ นั่งอยู่อีกเตียงมองมา พี่สถาพรคิดว่าวันนี้ไม่มีเรื่องจะคุยด้วย เลยพลิกตัวกลับมาข่มตานอนหลับไปจนถึงเช้า
ช่วงเช้าพี่สถาพรได้ถามพี่เจียมใจว่ารูปคนที่แขวนอยู่ที่ฝาผนังเป็นใคร พี่เจียมใจก็เล่าให้ฟังพร้อมถามว่ามีอะไรไหม พี่สถาพรเลยต้องบอกว่าได้เจอกันเมื่อคืน พี่เจียมใจดูไม่แปลกใจอะไร พี่เค้าบอกว่ามีคนเห็นเป็นประจำ ดีว่าวันนั้นผมก็ไม่มีเรื่องอะไรจะคุยด้วย เลยไม่ได้ตื่นขึ้นมา เห็นทีว่าเรากลับหาดใหญ่กันเถอะพี่สถาพร
น้าเหลี่ยน น้าหลู ทำหน้าที่กัลยาณมิตรนับสิบๆปี กับกัลยาณมิตรคนสำคัญท่านหนึ่งคือป๋าบุญเลิศและคู่บุญ เป็นที่มาของจุดเริ่มต้นของการถวายที่ดินและช่วยกันสร้างร่วมกับกัลยาณมิตรลูกหลวงพ่อจากทั่วโลก เป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมภาคใต้ ที่บางกล่ำ ในปัจจุบัน
ไปหาดใหญ่คราวนั้นฉันยังจดจำถึงทุกวันนี้ ขอกราบอนุโมทนาบุญกับทุกๆท่าน ทั้งคุณป้าปราณี คุณแม่รัตนา น้าเหลี่ยน น้าหลู พี่ตั๋ง พี่หลัก พี่สุรชาติ พี่ธีรธรรม พี่กิ๊น พี่มณธิรา น้องฟุ้ยและอีกหลายๆท่านที่ไม่ได้เอ่ยนามแต่อยู่ในใจเสมอครับ
ปล.ตอนนี้ยาวหน่อยนะครับ เผอิญอารมณ์มันได้ครับ
