พระอาจารย์ : วันนี้เป็นวันที่เรามาคุยกันในหัวข้อที่ว่า แค่ช้าลงจะเห็นได้มากขึ้น ใครก็ตามที่ปกติเราเป็นคนที่มีความรวดเร็ว มีความฉับไว หลายครั้งเราตามหาสิ่งที่จะทำให้เราพัฒนาขึ้นหรือแก้ไขขึ้น แต่เราช้าไม่พอจะเห็นธรรมะที่มีอยู่แล้วอะ เราช้าไม่พอจะเห็นธรรมชาติ เรารีบเร่งในการจะรีบจัดการตัวเองเกินไป
นิทานเรื่องนาฬิกาที่หายไปในพงหญ้า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วครับ มีเด็กเด็กประมาณห้าคน กับผู้ใหญ่ประมาณหกเจ็ดคนอะ แล้วเค้าไปเดินเดินเที่ยวอะ ในแบบไปกลิ้งไปป่าด้วยกัน ระหว่างเดินไปมันก็เหนื่อยมันก็ล้า แล้วก็ระหว่างเข้าไปในป่ามันก็มีจุดที่นาฬิกาของเด็กคนนึงที่เป็นของต่างหน้าพ่อตกลงไปในป่าไปในโพรงหญ้าแล้วมัน... มันก็นาฬิกานั้นพอมันตก แล้วมันแบบเราหาไม่เจออะ สักพักมันก็แบบนาฬิกามันก็ดังครับมันก็ดังติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ดไรเงี้ย ทุกคนต่างวิ่งง่วนหากันหมดเลย ยิ่งรื้อ กลับยิ่งกลายเป็นว่ามันมองไม่เห็น จนกระทั่งพอรื้อไปถึงจุดหนึ่งครับ มันเหนื่อย แล้วก็ลองค่อยค่อยฟังช้าช้าว่า มันอยู่ตรงไหนกันแน่ โดยไม่ต้องพยายามรื้ออะไรแล้ว กลายเป็นว่าในที่สุดก็หาเจอ
"การฟังช้าช้า ฟังอย่างละเมียดมันมีหัวใจหลักอย่างนึงครับคือ การที่เราได้ค่อยค่อยให้เวลา ซึ่งเวลาเป็นของมีค่าที่เราไม่ค่อยอยากให้"
อย่าบิดหนีจากความทุกข์ พระอาจารย์ : มนุษย์เรามีลักษณะอย่างนึงของความเป็นจริงคือเราชอบหนีความทุกข์ โดยเฉพาะความทุกข์ที่ความเป็นตัวเราตั้งใจจะแสดงให้เห็น หลายครั้งอะครับ เราไม่ได้ใช้เวลาในการอยู่กับความทุกข์ที่นานพอแล้วก็ละเมียดพอ การแก้ปัญหามันจึงเป็นการเอาพลาสเตอร์ปิดแผลทับไปเรื่อยเรื่อย วันนี้อยากสอนเรื่องคำว่าละเมียดละไมกับความทุกข์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นครับ
และอึดอัดอะ อย่าวิ่งหนี อย่าเบือนหน้าหนี เพราะหลายครั้งเราก็เลยได้แก้ปัญหาแบบไม่เคยได้แก้ รีบวิ่งแก้ไขเหมือนคนวิ่งหานาฬิกาที่ตกไปอะ บางทีมันช้าไม่พออะ มันไม่ใช่สุนทรียภาพของการละเมียดนะ แต่นี่เป็นการเรียนรู้โลกภายในที่ได้รับการละเมียดละไมจากโลกภายนอก
พระอาจารย์สัจจาธิโก
ฟังเพิ่มเติมได้ที่
https://www.youtube.com/live/IE5IU0vVNT8?si=93IVf8m-wIjVtvyX
