เล่าตามใจ 183 : ปิดตำนาน"หอมดึกดื่น"
ในช่วงปี พ.ศ.2556 สมัยที่สำนักงานใหญ่ยังอยู่ที่โถงช้าง การดื่มปานะในช่วง 4 โมงเย็น เราต้องขี่จักรยานหรือเดินไปที่ food center ชั้น 2 หลังหอฉันคุณยายฯ การใช้บริการจึงน้อย ก็มาคิดว่า เราน่าจะมีจุดดื่มปานะที่โถงช้างนะ ทางคณะกรรมการบริหารก็เห็นด้วย ทางหอฉันก็ยินดีจะจัดปานะและพนักงานมาให้บริการทุกวัน ขาดแต่จุดทำการเท่านั้น ทางกองส่งเสริมกัลยาณมิตร โดยหัวหน้ากองรูปหล่อใจดีเลยรับอาสาประสานงาน ได้ให้น้องอุบาสิกาผึ้ง ซึ่งจบสถาปัตย์ ช่วยออกแบบร้าน ให้ทางสำนักสาธารณูปการสร้างร้าน เราช่วยบอกบุญหาอุปกรณ์เช่นโต๊ะ เก้าอี้ โคมไฟ มาตกแต่งร้าน แล้วร้านก็เสร็จออกมาสวยงามกลางสวนให้ชื่อว่าร้าน "หอมลือชัย" มาจากลือพงศ์กับวันชัย ผู้เป็น founder
เปิดร้านมาคนคึกคักมาก มาดื่มปานะ ได้มาผ่อนคลาย พูดคุย จะได้กลับไปลุยงานบุญต่อ มาวันหนึ่งคิดว่า น่าจะมีกิจกรรมอะไรสนุกๆเสริมมาบ้าง นึกได้ว่า แม่ของน้องอุบาสกสถาพร หรือที่เราเรียกกันว่า อาเจ๊กนั้ม นั้นมีร้านกาแฟอยู่ที่พระประแดง เปิดมาเก่าแก่ตั้งแต่ปี พ.ศ.2521 ก็คิดเชิญมาชงกาแฟโชว์เลี้ยงพวกเรา แม่หรือที่เราเรียกว่า "อาแหมะ" ก็ยินดีตอบรับที่จะมาให้ เราขอร้องว่าให้เอาอุปกรณ์แบบ original มาโชว์ด้วยนะ เรานิยามชื่อร้านนี้ว่า "หอมดึกดื่น" เพราะในชีวิตจริงร้านท่านอยู่ในตลาดเปิดเที่ยงคืนครึ่งมาปิดเอาสิบโมงกว่าของทุกวัน ประกอบด้วยวัยของท่านก็อยู่มาแบบยาวนานพอจะใช้คำว่าดึกดื่นจำลองภาพได้
ถึงวันนั้นทุกคนมาชม มาพูดคุย มาชิมกาแฟของอาแหมะอย่างคึกคัก ท่านก็ต้อนรับเอนเตอร์เทน เต็มที่ ปกติท่านจะคุยสนุก ลูกเล่นลูกฮาไม่ต้องพูดถึง
มาปีนี้อาแหมะเดินทางไกลไปก่อนพวกเรา ปิดตำนาน "หอมดึกดื่น"ที่เปิดมา 48 ปี ขอให้อาแหมะมีความสุขในทิพยวิมาน และให้ได้มาร่วมสร้างบารมีกับมหาปูชนียาจารย์พร้อมหมู่คณะไปทุกภพทุกชาติ ตราบกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรมเทอญ
