นิทานก่อนนอนสอนใจ

นิทานก่อนนอนสอนใจ
เรื่อง ลิงเกเร

          มันเป็นภาพที่เจนตาสัตว์ทุกตัว ซึ่งอาศัยอยู่ในป่าใหญ่ไพรกว้างแห่งนั้นที่จะเห็นลิงตัวสีดำกับกระต่ายขนขาวสะอ้านไปไหนมาไหนด้วยกัน จนใครๆ ก็เรียกพวกมันว่าเป็นสองเพื่อนซี้ แม้จะต่างสายพันธุ์ ต่างสีขน พวกมันทั้งสองดูถ้อยทีถ้อยอาศัยเอื้ออาทรต่อกันเสมอ แต่ความเป็นจริงที่ไม่เคยมีใครล่วงรู้ก็คือ เจ้าลิงดำนั้นมักจะถือเอาความใจอ่อนใจดีของเจ้ากระต่ายเป็นช่องทางในการเอารัดเอาเปรียบเสมอ แต่สัตว์ใจดีอย่างกระต่ายก็ไม่ถือสาหาความ มันคิดว่า

           "เรื่องเล็กน้อย การเอาเปรียบเราของเพื่อนเรานั้น ถือเป็นเรื่องเล็กน้อย เราไม่ได้เดือดร้อนจนทนไม่ได้เสียหน่อย"    ดังนั้น ความสัมพันธ์ที่สวยงามจึงมีเบื้องหลังที่ค่อนข้างกระท่อนกระแท่นอย่างนั้นเรื่อยมา 

           อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าลิงดำเกเรจอมเอาเปรียบก็เกิดอาการหมั่นไส้ขนอันขาวสะอาดของกระต่ายเพื่อนมันขึ้นมาซะเฉยๆ มันจึงคิดอยากแกล้งให้เพื่อนมันได้รับความอับอาย มันจึงประกาศต่อหน้าสัตว์ทุกตัวที่ลงมากินน้ำในบึงใหญ่ที่บัดนี้น้ำแห้งลงลงไปมากแล้วว่า

           "ฉันจะทำให้กระต่ายได้เลอะโคลน คอยดูสิ" 

            เจ้ากวางซึ่งกำลังกินน้ำอยู่ใกล้ๆ เงยหน้าขึ้นถามว่า  "ท่านจะทำเช่นนั้นทำไม กระต่ายเป็นเพื่อนท่านนะ"

            เจ้าลิงไหวไหล่ เบะปากอย่างไม่แคร์ แล้วก็ตอบกวางไปว่า

            "ก็ถูก แต่เพื่อน ก็มีทั้งพื่อนดีและเพื่อนไม่ดีไม่ใช่เหรอ แต่เอาเถอะ แล้วท่านคอยดูละครสนุกๆ แล้วกัน"

            สัตว์ทุกตัวที่ได้ยินคำประกาศนั้นต่างก็ส่ายหน้าด้วยความไม่ไม่เข้าใจในความคิดของลิงแม้แต่น้อย แต่ก็อดที่จะตื่นเต้นและรอคอยให้ถึงวันที่ละครจะเปิดฉากไม่ได้

            ครั้นถึงวันที่ถึงได้ประกาศไว้ สัตว์ทุกตัวต่างที่มุ่งหน้ามารวมตัวกันที่ริมบึง ซึ่งขณะนี้น้ำลดลงไปอีกแล้ว ริมบึงจึงเป็นโคลนตม เหมาะแก่ละคร ที่มีเจ้าลิงกำกับยิ่งนัก เจ้าลิงนั้นนั่งยิ้มย่องอยู่บนช้างตัวใหญ่ ที่วันนี้ มันจะได้เห็นขนขาวๆ ของกระต่ายจะแปดเปื้อนสีดำด่างจากโคลนโดยฝีมือมัน  เมื่อเห็นว่า สัตว์มากันเยอะแล้ว ลิงดำก็เรียกหาเจ้าหนูนาตัวจ้อยและสั่งว่า

            "ไปตามกระต่ายเพื่อนรักของเรามาให้เราทีซิ บอกว่าเพื่อนรักของเขารอยู่ที่บึงใหญ่นี้"

             เจ้าหนูรับคำแล้วก็รีบวิ่งจู๊ดจากไป โดยมีสายตาเจ้าลิงทำจอมเกเรมองตามด้วยท่าทีย่ามใจ ขณะนั้นเอง กวางเจ้าเก่าก็ถามขึ้นว่า

             "แล้วท่านจะใช้วิธีไหนแกล้งเพื่อนของท่านเหรอ"

             ลิงหัวเราะเสียงดังอย่างสาใจ ก่อนจะตอบว่า

             "ฮะ ฮะ ท่านอย่าใช้คำว่าแกล้งสิ เราก็แค่เล่นกับเพื่อนเราเท่านั้น ส่วนเราจะใช้วิธีไหนนั้น ท่านคอยดูก็แล้วกัน อดทนสักนิดเถอะน่า"

             และแล้วการรอคอยก็ถึงจุดสิ้นสุด เมื่อเจ้าหนูวิ่งนำหน้ากระต่ายขาวมา เห็นดังนั้นลิงดำก็กระโดดลงไปในปลักโคลนและคว้าโคลนขึ้นมากำไว้ทั้งสองมือแล้วตะโกนว่า

            "นี่แน่ะ เพื่อนรัก ข้าต้องขอโทษที่หลุดปากบอกทุกตัวไปแล้วว่า วันนี้ข้าจะทำให้ขนอันสวยงามของท่านเปื้อนโคลนน่ะ"

             กระต่ายขาวพยักหน้าด้วยท่าทีสุขุม เพราะมันรู้เรื่องจากเจ้าหนูแล้ว "ก็ในเมื่อท่านหลุดปากแล้ว จะชักช้าอยู่ไยเล่า"

             โคลนก้อนแรกลอยละลิ่วจากมือลิง แต่กระต่ายนั้นที่ว่องไวปราดเปรียวอยู่แล้ว การปาของเจ้าลิงจึงล้มเหลว สอง สาม สี ก็ล้มเหลว สัตว์ทุกตัวเริ่มส่งเสียงหัวเราะ ลิงยิ่งลำพองใจและส่งเสียงหัวเราะด้วย แต่แล้วมันก็ต้องชะงัก เมื่อสังเกตว่า สายตาทุกคู่จ้องมาที่มันเป็นตาเดียว ที่แท้ทุกตัวกำลังขำที่พบว่าบัดนี้ ทั้งหน้าตาเนื้อตัวของลิงดำนั้นเต็มไปด้วยโคลน

             ในขณะที่เนื้อตัวกระต่ายยังขาวสะอาดเหมือนเดิม ที่ร้ายกว่านั้นก็คือ ขาของเจ้าลิงที่จมในโคลนนั้น บัดนี้โคลนเริ่มแห้งตัว เพราะแดดเริ่มแรง ส่งผลให้ขาของลิงติดอยู่ในโคลนนั้น ขยับตัวและพยายามดึงเท่าไรก็ยกขาออกมาไม่ได้

             เป็นอันว่า วันนั้นทุกอย่างจบลงด้วยความพ่ายแพ้และอับอายอย่างไม่เป็นท่าของเจ้าลิงดำเกเรตัวนั้น และดูเหมือนว่า ความสัมพันธ์ของมันกับกระต่ายต่ายขาวแสนดีก็จบลงด้วย เพราะความเห็นแก่ตัวของมันแท้ๆ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
1. ความริษยาของเพื่อนแม้เพียงนิด ก็สามารถทำลายมิตรภาพที่ดีลงได้ในบัดดล
2. ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว