นิทานก่อนนอนสอนใจ
เรื่อง ลูกรักไว้หลัง ลูกชังไว้หน้า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีครอบครัวพ่อค้าไม้อาศัยอยู่ด้วยกันอย่างเรียบง่าย วันหนึ่งภรรยาได้ให้กำเนิดบุตรสาวคนแรก เพื่อนบ้านต่างมาแสดงความยินดี พร้อมแนะนำให้จัดเตรียมเหล้าน้ำผึ้งไว้ต้อนรับ ราชินีแห่งเทพธิดา ซึ่งเชื่อกันว่าจะเสด็จมาอวยพรแก่ทารกแรกเกิด
คืนนั้น ราชินีแห่งเทพธิดา ได้เสด็จมาจริง พระนางทรงยิ้มให้ทารกน้อย ยกคทาวิเศษโบกเหนือเปลเบา ๆ พร้อมประทานพร ก่อนเสด็จจากไป ทุกคนต่างเชื่อว่าเด็กคนนี้จะเติบโตพร้อมโชคและความสุข
หลายปีต่อมา ครอบครัวนี้มีบุตรสาวอีกคน มารดาจัดเตรียมน้ำผึ้งไว้รอ ราชินีแห่งเทพธิดา เช่นเดิม แต่ผู้ที่เดินเข้ามากลับเป็นหญิงแต่งกายซอมซ่อ เนื้อตัวเต็มไปด้วยฝุ่น นางเพียงขอชมน้องน้อยและขอน้ำผึ้งดื่มสักเล็กน้อย
ด้วยความรังเกียจ มารดาจึงขับไล่หญิงผู้นั้นอย่างไม่ไยดี พร้อมปิดประตูใส่หน้า เมื่อสงบใจได้จึงรีบเปิดประตูอีกครั้ง หวังว่า ราชินีแห่งเทพธิดา จะเสด็จมา แต่ก็ไม่มีผู้ใดปรากฏตัวอีกเลย
เมื่อเด็กทั้งสองเติบโตขึ้น น้องสาวคนเล็กมีนิสัยเอาแต่ใจและหยาบคาย ส่วนพี่สาวคนโตอ่อนโยน ขยัน และมีน้ำใจต่อทุกคน
แต่มารดากลับลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าลูกคนเล็กจะทำผิดเพียงใด ก็ได้รับคำชมเสมอ ขณะที่ลูกคนโต แม้จะตั้งใจทำดีเพียงไหน ก็ยังถูกตำหนิอยู่ร่ำไป ส่วนบิดาเป็นคนใจอ่อน จึงมักคล้อยตามคำของภรรยา
ในที่สุด มารดาสั่งให้บิดาพาลูกสาวคนโตไปปล่อยไว้กลางป่า หวังไม่ให้กลับมาอีก แต่ด้วยความเมตตาและความประพฤติดี เด็กหญิงได้รับความช่วยเหลือจาก ราชินีแห่งเทพธิดา จนสามารถกลับบ้านพร้อมสิ่งตอบแทนอันมีค่า
เมื่อเห็นดังนั้น มารดาจึงให้พาลูกสาวคนเล็กไปบ้าง หวังว่าจะได้รับโชคเช่นเดียวกัน ทว่าเด็กหญิงกลับแสดงกิริยาหยาบคายและไม่เคารพผู้มีพระคุณ สุดท้ายจึงประสบเคราะห์ร้าย ไม่ได้กลับบ้านดังที่หวัง
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
ความลำเอียงและอคติของผู้เป็นพ่อแม่ ย่อมนำความทุกข์มาสู่ครอบครัว
บิดามารดาควรปฏิบัติต่อลูกทุกคนด้วย พรหมวิหาร ๔ ได้แก่
เมตตา รักและปรารถนาให้ลูกเป็นสุข
กรุณา ช่วยเหลือเมื่อลูกประสบความทุกข์
มุทิตา ยินดีเมื่อเห็นลูกทำความดีหรือประสบความสำเร็จ
อุเบกขา วางใจเป็นธรรม ไม่ลำเอียง รักลูกทุกคนอย่างเสมอภาค
ผู้ที่มีเมตตา ย่อมได้รับความเมตตาตอบแทน ส่วนผู้ที่เต็มไปด้วยอคติ ย่อมได้รับผลตามการกระทำของตนเอง
