ประโยชน์อย่างยิ่ง
ที่สุดแห่งธรรม
โอวาทพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย)
การได้สร้างพระธรรมกายประจำตัว หรือการได้สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ เป็นการสร้างมหาทานบารมีจะเกิดประโยชน์อย่างยิ่งคือ จะมีบารมีไปถึงพระนิพพาน จนถึงที่สุดแห่งธรรม ดังโอวาทพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย) เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย ความว่า
“พวกเราทุกคนก็เช่นเดียวกัน ต้องมีความเลื่อมใสในมหาทานบารมีในพระรัตนตรัย ทำให้ถูกจุดถูกอู่แห่งบุญแล้วอะไรๆ มันก็กันสมบัติไม่อยู่ทั้งนั้น บาปศักดิ์สิทธิ์ที่เขามาขวางมากันแค่ไหน จะระเบิดย่อยแยกสมบัติ มันก็สู้ไม่ได้ สู้บุญศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ เดี๋ยวก็รวมสมบัติมาใหม่ พลิกจากดินเป็นทองได้ เพราะฉะนั้นให้ใจเลื่อมใสอยู่ในบุญให้ดีกันทีเดียว ให้ใจใส่ให้ใจละเอียด แล้วบุญเวลามาติดตัวเราไป บุญจะติดซ้อนไปหมดทุกกายเลย เป็นชั้นๆ เข้าไป เคยเห็นเสาไฟฟ้าข้างถนนบ้างไหม ที่มีดวงไฟเรียงรายกันไปอย่างนั้นน่ะ พอเขาเสียบปลั๊กที่ขั้วใหญ่ สว่างพรึบต่อกันไปเลยนั่นแหละ ติดทีเดียวตลอดถนนเลย ทุกดวงเลย บุญอันนี้ก็เช่นเดียวกัน จากอายตนนิพพานสู่ศูนย์กลางกาย บุญติดไปทุกชาติๆ เลยทุกกายไปเลย จนกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม เพราะฉะนั้นทำใจให้เลื่อมใสในบุญให้ดีนะ ตอนนี้เราก็อธิษฐานจิตนึกถึงบุญให้ดี อธิษฐานตามใจชอบกันทุกๆ คนเลยนะ”
“มหาทานบารมีที่เราทำในวันนี้ จะส่งผลให้เรามีเสบียงติดตัวไปในภพเบื้องหน้า การเดินทางไปสู่อายตนนิพพานนั้นเปรียบก็เหมือนกับเดินทางไกล จำเป็นจะต้องมีเสบียงติดตัวไปเป็นเครื่องสนับสนุน ให้เราได้สร้างบารมีอย่างสะดวกสบาย พระอรหันตสาวก พระผู้มีพระภาคเจ้าทุกๆ พระองค์ เมื่อจะสร้างบารมี ท่านจะคำนึงถึงมหาทานบารมีก่อนเป็นเบื้องต้นว่า ทานบารมีนั้นจะส่งผลให้เรามีโภคทรัพย์สมบัติ ซึ่งจะอำนวยความสะดวกสบายให้เราได้สร้างบารมีอย่างอื่นให้ยิ่งๆ ขึ้นไป จนกระทั่งบารมี ๓๐ ทัศนั้นเต็มเปี่ยมแล้ว ก็จะเป็นเครื่องสนับสนุนให้เราได้บรรลุมรรคผลนิพพาน”
“มีคนเคยถามหลวงพ่อปากน้ำภาษีเจริญว่า แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราไปถึงที่สุดแห่งธรรม ท่านก็บอกว่าทำหยุดนิ่งเข้าไป พอถึงที่สุดแห่งธรรม แม้กำลังผัดก๋วยเตี๋ยวอยู่ก็รู้ เขารู้กันทั้งสากลโลกน่ะแหละ เพราะว่ามันจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทันทีทีเดียว พบทีเดียวเลย จะทำอะไรที่ไหนก็แล้วแต่ ใครจะทำอะไรก็แล้วแต่ รู้พร้อมกันทีเดียว มนุษย์จะเลิกรบราฆ่าฟันกันหมด จะอยู่เย็นเป็นสุข จะไม่ต้องทำมาหากิน นี่ท่านบอกไว้อย่างนี้ แล้วเขาก็ถามท่านต่อว่า ถ้าไม่ทำมาหากินแล้วจะมีกินได้อย่างไรท่านบอกพอไปถึงที่สุดแห่งธรรมแล้วจะมีผู้เลี้ยง ผู้เลี้ยงเขาเลี้ยงให้มีชีวิตอยู่เป็นสุข เหมือนพระก็มีผู้เลี้ยง เหมือนเทวดาก็มีผู้เลี้ยง ไม่ต้องทำมาหากิน เทวดานี่ไม่ต้องทำมาหากินนะ มีผู้เลี้ยง เขาหล่อเลี้ยงเอาไว้ด้วยกำลังบุญที่เทวดาทำไว้ แต่นี่หมายถึงมีผู้เลี้ยงเลี้ยงให้เป็นสุขเหมือนพระเหมือนเทวดา เหมือนพระนิพพาน ท่านพูดไว้อย่างนี้ว่าถ้าไปถึงที่สุดแห่งธรรมแล้วรู้กันทีเดียวเลย รู้กัน ใครไม่รู้ก็รู้กันตอนนั้นเลย ไม่ต้องมีการซักถามว่าถึงแล้วรึยัง ถึงแล้วหรือ ไม่ต้องพูดกันอย่างนั้นเลย รู้กันหมดทั่วสากลโลก จะทำอะไรก็รู้หมดเมื่อถึงที่สุดแห่งธรรม มนุษย์เลิกรบราฆ่าฟันอยู่เย็นเป็นสุข ไม่ต้องทำมาหากิน มีผู้เลี้ยงหล่อเลี้ยงรักษา เป็นสุขเหมือนพระ เหมือนเทวดา เหมือนพระนิพพาน นี่ท่านพูดเอาไว้อย่างนี้ เพราะฉะนั้นกำลังบุญที่เราทำเกิดขึ้นจากการบูชาข้าวพระก็ดี สร้างธรรมกายเจดีย์ก็ดี สร้างผู้นำบุญก็ดี ทุกอย่างเหล่านี้ เป็นไปเพื่อให้ไปถึงที่สุดแห่งธรรม เมื่อถึงตอนนั้นก็รู้กัน รู้เรื่องรู้ราวกันทีเดียว ใครที่ทำมากก็จะไปอยู่ที่หัวแถวตรงโน้น อยู่เป็นสุขที่หัวแถว เหมือนเทวดาที่มีบารมีมาก มีบุญมากก็อยู่ที่หัวแถว ที่มีบุญน้อยสั่งสมบุญน้อย รัศมีน้อย ก็ไปอยู่ห่างๆ ที่หางแถวนั้น
เพราะฉะนั้น ที่สุดแห่งธรรมนี้คือสุดยอดแห่งความปรารถนาของผู้มีบุญ หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ท่านมุ่งไปทางนั้นทีเดียว เราก็มุ่งไปตรงนั้นเหมือนกัน ไปให้ถึงกันตรงนั้น จะไปถึงที่สุดแห่งธรรมได้อย่างไรต้องหยุดอย่างนี้เรื่อยไป หยุดในหยุด หยุดในหยุด เรื่อยไปไม่ถอนถอยเลยแม้แต่วินาทีเดียว หยุดเข้าไปเรื่อยๆ มุ่งไปเรื่อยๆ ในไส้กลางของกลางเข้าไป นี่แหละถึงจะไปถึงที่สุดแห่งธรรม แล้วต้องเป็นคนที่เข้มแข็งต้องเอาจริงเอาจังกัน ถ้าเอาจริงเอาจังกันแล้วก็จะต้องไปถึงที่สุดแห่งธรรมด้วยการหยุดการนิ่งอย่างนี้ แล้วท่านสอนต่อด้วย หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านว่า อย่ากลับกลอก อย่าอ่อนแอ อย่าเหลวไหล เดี๋ยวไปๆ หยุดๆ ฟิตเป็นที่ๆ พออารมณ์ดี ก็จะมุ่งไปถึงที่สุด พออารมณ์ไม่ดีก็เอ้าเลี้ยวกลับมาอีกแล้ว ท่านว่าของท่านไว้อย่างนี้ เพราะฉะนั้นพวกเราจะไม่เป็นอย่างนั้น เราจะมุ่งไปถึงที่สุดแห่งธรรมกันทุกๆ คน
