เรื่องของโอโม กล่องที่ 69 : เดี๋ยววัน เดี๋ยวคืน ที่ชิคาโก
เนื่องจากเป็นศูนย์เล็กๆ ก็ยังไม่สามารถแบ่งหน้าที่เป็นฝ่ายๆได้แบบศูนย์หรือวัดขนาดใหญ่ ที่นี่ก็ว่าการในหลายๆหน้าที่ด้วยตนเอง ตื่นเช้ามาหลังปฏิบัติธรรม ก็เข้าครัวทำอาหารเช้า เก็บล้าง เจ้าภาพมาทำบุญ เป็นพิธีกร บางรายก็มาทำอาหารเพลด้วย ทานเสร็จ เก็บล้าง อาบน้ำ ทำธุรการ ปฏิบัติธรรมช่วงเย็น ไปซื้อกับข้าว ส่วนใหญ่ก็ไป 4-5ทุ่ม ดีที่ยังมีsupermarket 2 เจ้าคือ Dominick'sกับ Jewel เปิดให้ซื้อทั้งคืน ไม่ปิดสนิทเหมือนยุโรป
มีความสงสัยว่าวันหนึ่งมี 24 ชั่วโมงจริงเหรอ เดี๋ยวสว่าง เดี๋ยวมืด นี่ยังไม่รวมกิจกรรมอื่นๆ เช่นการผลิตสื่อ การไปจัดปฏิบัติธรรมที่บ้านเจ้าภาพ การทอดกฐิน ผ้าป่า การไปทำหน้าที่กัลยาณมิตร เหนื่อยแต่ก็ปลื้มได้บุญแบบไม่มีเวลาไปคิดเรื่องอื่นเลย
อาหารกลางวันก็จัดให้มีเจ้าภาพประจำวัน มีทั้งมาcookที่ศูนย์ มีมาแบบสำเร็จรูปวันนั้น หรือแบบใส่ปิ่นโตมาตั้งแต่ตอนเย็นแล้วมาอุ่นเอา ตอนนั้นเลยขอให้น้องหน่อยซื้อปิ่นโตส่งมาให้ เพื่อมาใส่อาหารเจ้าภาพ
อีกเรื่องหนึ่งที่ตอนมาอยู่ใหม่ๆก็รู้สึกว่าเป็นต่างด้าวมากๆ ไปติดต่ออะไร หลักฐานแสดงตัวตนก็มีแต่ passport ตอนหลังก็มาสอบใบขับขี่หรือ drivers license พอได้มา รู้สึกเป็นอเมริกันขึ้นมาครึ่งตัวเลย ไปสมัครสมาชิกอะไรเค้าก็ถามแต่drivers licence
การสอบใบ drivers licence ก็คล้ายๆบ้านเรา สอบข้อเขียนกฏจราจร ตอนนั้นสอบภาษาไทยยังไม่มี มีแต่ภาษาอังกฤษ ก็ได้ยืมหนังสือรวมข้อสอบเก่าจากพี่ๆกัลยาณมิตรมาท่อง ตรวจเรื่องตาบอดสี แล้วก็มาสอบขับ ตรงนี้ต่างกับบ้านเรา ของเราสอบขับในสนาม แต่ที่นี่สอบขับไปตามถนนจริงๆเลย ก็คิดในใจว่าถ้าขับไปชนกับใครจะทำอย่างไรนี่ โดยคนให้คะแนนก็นั่งไปกับเราด้วย สั่งโน้น สั่งนี่ ถามปัญหาต่างๆเกี่ยวกับกฏจราจร จนพอใจก็พากลับมา ถ้าผ่าน ก็ทำบัตร รับกลับบ้านไปเลย
