พระอาจารย์ : หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ พอสบายๆ ให้เรากลับมาสำรวจโลกภายใน ให้เรากลับมาขอบคุณว่าเราโชคดีแค่ไหนที่ยังมีชีวิต ดูมือ ดูแขน ดูขา เลือดเนื้อที่ยังไหล แปลว่าเรายังมีชีวิต โชคดีจัง
ธรรมะก็คือธรรมชาติที่เรามานั่งฟัง ซึ่งไอ้การนั่งฟัง การมีธรรมะ การได้กลับมาเจอใจตัวเองเรื่องธรรมะ คือเรื่องใหญ่ คนส่วนใหญ่หลีกหนีการเจอคำถามสำคัญของชีวิต คำถามว่าจริงๆ แล้วเราควรใช้ชีวิตยังไง เราควรเกิดมาทำไม เรามีอะไรอีกไหมที่เราต้องรับมือ โดยเฉพาะในโลกที่หมุนวน เร็วไป ดึงดูดการโฟกัสของเราอย่างรวดเร็ว ประเด็นคือคำถามมันก็ตั้งอยู่อย่างนั้นน่ะ มันไม่ได้ไปไหน เราจะวิ่งหนีไปแค่ไหน คำถามก็ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม
ความหมายของการเดินคนเดียว กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วเนอะ มีมนุษย์คนหนึ่งเกิดขึ้นมา เราเกิดขึ้นมาในโลกใบนี้พร้อมพร้อมกับมนุษย์คนอื่นอื่น ช่วงต้นเขาก็สั่งสมเหมือนสั่งสมอัญมณีเข้ามาในชีวิต แต่กาลเวลาผ่านไป อัญมณีที่เก็บไว้ มันก็ค่อยเสื่อม เหมือนเราเก็บอาหารไว้ไม่นาน มันก็ถึงวันเน่าเสีย คุณพ่อคุณแม่ อัญมณีเม็ดใหญ่ ก็ค่อยๆ สลายไปสลายไปทีละเม็ด เพื่อนที่เคยรักกันบางครั้งบางคราวก็หม่นหมองห่างเหิน สุดท้ายที่เขาเก็บมาทั้งชีวิต ก็ต้องแหลกสลายทั้งชีวิต ชีวิตนี้คือการพลัดพราก การเดินคนเดียวจึงมีความหมายดังนี้:
การทำตามวิถีชีวิตที่เราเชื่อ : บางครั้งเสียงคนอื่นอาจจะรังควานเรา แต่การได้ลองชีวิตนั้นก็ไม่ได้ผิด ถ้าคุณทำบาป คุณก็ได้รับผล มันก็เป็น learning ของคุณ การอยากลองมันจึงไม่ได้ผิด แปลว่ามันอาจจะได้ทดลอง ได้เรียนรู้ และถ้ามันออกมาไม่ดี ก็จะได้เรียนรู้ไงว่าเรามันไม่ดี
ความจริงที่ทุกคนย่อมเปลี่ยน : สุดท้ายจะไม่มีคนที่เรามี ทุกอย่างจะแหลกสลายไป คนที่เรารัก ชื่นชม คุ้นเคยก็จะเปลี่ยนไป ไม่ว่าเราชอบหรือเราไม่ชอบ ทุกคนย่อมเปลี่ยน ทุกคนย่อมแตกต่าง
เส้นทางการสร้างบารมี : เส้นทางการสร้างบารมีเป็นเส้นทางคนเดียว จะผู้คน ไม่ผู้คน จะยังไงก็แล้วแต่ เส้นทางการสร้างบารมีเป็นเส้นทางคนเดียว เราจำเป็นต้องเข้าใจ ให้กลับมาเข้าใจให้ได้นะ ฉะนั้นเดินคนเดียวไม่ได้น่ากลัวหรอก
พระอาจารย์สัจจาธิโก
ฟังเพิ่มเติมได้ที่
https://www.youtube.com/live/P7YMtkvUqAU?si=sjLl1hv4LjKu6Cb5
