องค์พระภายนอกเต็มมหาเจดีย์
บูชาธรรม ๑๑๔ ปี พระมงคลเทพมุนี
(วันอาทิตย์ที่ ๑๑ ตุลาคม พ.ศ.๒๕๔๑)
วันนี้เรามาพร้อมเพรียงกัน ในโอกาสฉลองครบรอบ ๑๑๔ ปีของการบังเกิดขึ้นของหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ในโลกมนุษย์
การบังเกิดขึ้นของท่านผู้นำแสงสว่างมาให้กับโลก นำสิ่งที่ดีงามมาให้แก่มวลมนุษยชาติ ท่านเป็นผู้รื้อฟื้นคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้กลับคืนมาอีกวาระหนึ่ง เหมือนเอาของเก่ามาปัดฝุ่นใหม่ รื้อฟื้นช่องทางเดินในกายมนุษย์
เมื่อท่านสละชีวิตได้เข้าถึงธรรม บรรลุธรรมกาย บรรลุวิชชาธรรมกาย เมื่อแปดสิบหนึ่งปีที่ผ่านมา กลางพรรษาที่ ๑๑ อายุ ๓๓ ปี วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๐ ที่อุโบสถวัดโบสถ์บน บางคูเวียง หลังจากนั้นท่านก็อุทิศตนเผยแผ่พระพุทธศาสนาวิชชาธรรมกาย บอกแก่ชาวโลกทั้งหลายให้รู้ว่าไม่ใช่เพียงกายมนุษย์กายนี้กายเดียวเท่านั้น ชีวิตไม่ใช่ไปสิ้นสุดที่เชิงตะกอนแต่ว่ายังมีชีวิตที่ประเสริฐซ้อนๆ กันอยู่ภายในตัวของเรา ซ้อนกันไปตามลำดับทีเดียว มีกายต่างๆ ซ้อนกันอยู่ นี่คือสิ่งที่ท่านรื้อฟื้นขึ้นมา
ถ้าหากว่าไม่มีท่านมาเผยแผ่วิชชาธรรมกาย เราก็จะหมดโอกาสที่จะได้มารู้จักพระอริยบุคคล ปกติพวกเรานี่เป็นคนใจบุญอยู่แล้ว อยากทำบุญ อยากได้บุญมากๆ มีทรัพย์น้อยก็อยากทำให้ถูกเนื้อนาบุญ จะได้บุญใหญ่ เราอยากพบเนื้อนาบุญ แต่เราไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน บางทีเราก็เข้าใจว่าอยู่ในป่า ในเขา ตามห้วย หนอง คลอง บึง หรืออยู่ที่คนนั้นคนนี้อะไรต่างๆ เราก็ได้ยินได้ฟังกันมา
เมื่อเข้าถึงธรรมกายแล้ว ความสุขที่แท้จริงก็จะบังเกิดขึ้น สุขกว่าการมีทรัพย์ สุขกว่าการได้ใช้จ่ายทรัพย์ สุขกว่าการประกอบการงานไม่มีโทษ สุขกว่าการไม่มีหนี้ สุขกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง สุขกว่าการมีลาภ ยศสรรเสริญ มีอำนาจวาสนา พวกพ้องบริวาร ได้เที่ยวได้เตร่ ได้กินอาหารดีๆ ได้พบกับคนที่ถูกคอกัน ถูกใจกัน เป็นความสุขที่จะนับจะประมาณไม่ได้ อยู่ในกลางธรรมกาย
เพราะฉะนั้น ธรรมกายนี่แหละจึงเรียกว่าเป็นสรณะ เป็นทั้งที่พึ่งเป็นทั้งที่ระลึก เมื่อเราระลึกถึงท่าน คือใจจรดจนกระทั่งหยุดสนิทเข้าไปถึงท่านได้แล้วก็พึ่งท่านได้พึ่งได้ทุกเรื่องทุกข์โศกโรคภัยทุกอย่างพึ่งได้หมดจะมีทุกข์มีร้อน ก็พึ่งได้ มีสุขแล้วก็พึ่งได้ อยากจะแสวงหาความจริงของชีวิตว่าความจริงแท้ของชีวิตก่อนจะมาเกิดนั้น เรามาจากไหน มาเกิดแล้วมาทำไม แล้วอะไรคือเป้าหมายของชีวิต
เรื่องราวต่างๆ จะถูกเปิดเผยเมื่อเราได้เข้าถึงธรรมกาย ความลับมืดมนอนธการของชีวิตเราก็หมดไป เมื่อหมดไปเราก็จะได้ตั้งเป้าหมายของบุคคลต่างๆชีวิต ตั้งเข็มทิศชีวิต มุ่งตรงไปสู่จุดหมายปลายทางได้ การดำเนินชีวิตไปสู่จุดหมายปลายทางนั้น จะได้ปลอดภัย เราจะได้ทำได้ถูกต้อง “ทิฏฐิมานะ
นี่คือสิ่งที่หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ท่านได้รื้อฟื้นขึ้นมาสอนให้เราได้รู้จักเกี่ยวกับเรื่องธรรมกายว่า เป็นที่พึ่งที่ระลึกของเรา และพระอริยพระอริยเจ้าผู้เป็นเนื้อนาบุญนั้นอยู่ในกลางตัวของเราทั้งหมดไม่ต้องไปแสวงหาที่ไหน เพราะฉะนั้นพระคุณของหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ ที่ท่านนำสิ่งนี้มาเปิดเผย จึงเป็นสิ่งที่เราไม่อาจจะทดแทนพระคุณท่านได้นอกจากการปฏิบัติบูชา การบังเกิดขึ้นของท่านในวันที่ ๑๐ ตุลาคม เมื่อ ๑๑๔ ปีที่ผ่านมา จึงบังเกิดขึ้นเพื่อยังแสงสว่างให้บังเกิดขึ้นกับโลก ยังประโยชน์สุขให้เกิดขึ้นกับโลกในยุคปัจจุบันนี้
เมื่อเราได้ทราบอย่างนี้แล้ว ต่อจากนี้ไป เราจะได้ตั้งใจปฏิบัติบูชาเพื่อให้เกิดบุญกุศลน้อมนำบุญบูชาท่าน เพื่อให้อานิสงส์แห่งบุญที่เราปฏิบัติบูชาด้วยความกตัญญูกตเวทีนี้ จะได้มีส่วนส่งผลสนับสนุนให้ชีวิตเราเจริญรุ่งเรือง สภาวะเศรษฐกิจตกต่ำนี้จะได้พลิกฟื้นคืนขึ้นมา โลกก็จะได้กลับไปสู่สันติสุข เราก็จะได้ไปสู่ภาวะแห่งความสุขความเจริญรุ่งเรือง มีสรณะเป็นที่พึ่ง สำเร็จในสิ่งที่เราพึงปรารถนา มีมหาสมบัติเกิดขึ้นไว้ใช้สร้างบารมีอย่างไม่รู้จักหมดสิ้น ให้มีสุขภาพแข็งแรง ใครเจ็บไข้ได้ป่วยก็ขอให้หายจากโรคภัยไข้เจ็บ ให้มีอายุที่ยืนยาวสร้างบารมีไปนานๆ ให้ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุข ให้ทำมาค้าขึ้น ให้บุญบันดาลให้หมดหนี้หมดสิน ให้มีสมบัติได้สร้างบารมีได้อัศจรรย์ ธรรมอันใดที่ท่านได้เข้าถึง ก็ขอให้เราได้บรรลุธรรม ได้เข้าถึงตามท่าน ได้ศึกษาวิชชาธรรมกาย ได้รู้ได้เห็นวิชชาธรรมกาย อย่างถูกต้องร่องรอยตรงไปตามความเป็นจริงทุกประการ
พระรัตนตรัยภายในคือหลักของชีวิต
ความอัศจรรย์เป็นของเสริม
พวกเราทั้งหลายได้เดินทางมาจากทั่วประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์ใหญ่คือการมาสร้างบารมี หลวงพ่อก็อยากให้ทุกคนทำให้ถูกวัตถุประสงค์คือเราอาศัยวันสำคัญของบุคคลสำคัญ คือหลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญเป็นที่ยึดที่เกาะเป็นหลักเอาไว้ แล้วอาศัยวันนี้มาระลึกถึงท่านมาสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ โดยการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เพื่อให้เกิดบุญกุศลติดตัวไปทุกภพทุกชาติ จนกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม ตรงนี้เป็นหลัก
เพราะฉะนั้นเมื่อตรงนี้เป็นหลัก ก็ขอให้พยายามทำใจให้เป็นบุญเป็นกุศล ยังมีการเข้าใจผิดอยู่บางประการว่า การมาวันนี้จะมาดูความอัศจรรย์บนท้องฟ้า เหมือนอัศจรรย์ตะวันแก้ว ซึ่งบังเกิดขึ้นเมื่อวันที่ ๖ กันยายนที่ผ่านมา หลวงพ่อว่าเรากำลังตั้งความคิดที่ไม่ถูกต้อง
ถ้านึกย้อนหลังไปเมื่อวันที่ ๖ กันยายน เราไม่รู้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นบนท้องฟ้า แต่วันนั้นเรามีความปลื้มปีติยินดีในชัยชนะ ที่เราสามารถเอาชนะตัวเราเองได้ และชวนคนอื่นให้เอาชนะตัวเองได้อีกเช่นเดียวกันคือชนะความตระหนี่ในใจ จนกระทั่งสามารถสร้างมหาทานบารมีได้ด้วยตัวเอง และยังลดทิฏฐิมานะไปชักชวนผู้มีบุญ ผู้เป็นเจ้าของบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว ให้เขาเอาชนะความตระหนี่ในใจของตัวเขา แล้วก็ประสบความสําเร็จ
ผู้ชนะความตระหนี่ทั้งหมดมารวมกัน ประชุมกันที่มหาธรรมกายเจดีย์ ต่างก็ตั้งใจจะไปนั่งสมาธิกันที่มหาธรรมกายเจดีย์ จะไปเปล่งวาจาปฏิญาณตนว่า เราจะทุ่มเทชีวิตจิตใจสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ โดยมีสโลแกนว่า “ทุ่มชีวี สร้างมหาธรรมกายเจดีย์” แล้วก็มีคำว่า “ชิตัง เม” ซึ่งแปลว่า “เราชนะแล้ว” ชนะความตระหนี่ที่อยู่ในใจเรา ชนะทิฏฐิมานะในตัวของเรา
ผู้ชนะต่อผู้ชนะมารวมกัน แล้วก็มาเปล่งวาจาต่อหน้ามหาธรรมกายเจดีย์ว่า เราได้ผ่านอุปสรรคมาแล้ว อุปสรรคที่ใครๆ ในโลกยากจะผ่านได้ เพราะความหวงแหนในทรัพย์ เพราะความกังวลในอนาคต กลัวว่าทรัพย์ที่มีอยู่จะไม่เพียงพอที่จะใช้จ่ายในอนาคต กลัวว่าถ้าไม่มีทรัพย์แล้วเราจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้อย่างไร เราคงทุกข์ยากลำบาก นั่นคืออุปสรรค และเราได้เอาชนะอุปสรรคตรงนั้นไปแล้ว ผู้ที่ผ่านอุปสรรคคือผู้ที่ควรจะได้รับเหรียญตรา ได้รับการยกย่องสรรเสริญ ได้มารวมประชุมกันที่หน้ามหาธรรมกายเจดีย์
วันนั้นใจของเราใสจริงๆ เป็นบุญล้วนๆ ไม่มีสิ่งใดที่เป็นมลทินอยู่ในใจของเราเลย มีความสุขกันมากทุกๆ คน เราไม่รู้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น และเราก็ไม่ได้คาดหวังว่าอะไรมันจะเกิด ไม่ได้คาดหวังว่าเราจะต้องไปรู้ไปเห็นอะไรบนท้องฟ้า ใจเกลี้ยงเกลาดีเหลือเกิน และเพราะความเกลี้ยงเกลาของจิตใจ ที่ไม่ได้คาดหวังว่าจะไปเห็นอะไร และก็ไม่ได้คิดว่าไม่อยากเห็นอะไร เป็นใจที่มันเป็นกลางๆ บริสุทธิ์ล้วนๆ
เมื่อผู้บริสุทธิ์ต่อผู้บริสุทธิ์มารวมกัน ความอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้นและในขณะนั้นความบริสุทธิ์ก็ดลบันดาลให้เราเห็นภาพต่างๆบนท้องฟ้ามหาเมฆก็เปิดช่องให้เห็นดวงตะวัน ดวงตะวันนั้นเหมือนถูกดูดหายไป จนกระทั่งสามารถมองทะลุเห็นอีกฟากฟ้าหนึ่งได้ ตะวันแก้วก็ปรากฏเกิดขึ้นมาซ้อนมาแทนที่ ทับกันเกือบสนิท จนกระทั่งเห็นเป็นลักษณะวงแหวนอยู่รอบๆ นอก ตะวันแก้วก็หมุนขวา ฉัพพรรณรังสีก็เปล่งออกมา ดวงตะวันก็กะพริบแล้วผลุบเข้าผลุบออก ทุกครั้งที่เราเปล่งอุทานกันว่า “ทุ่มชีวี สร้างมหาธรรมกายเจดีย์” เหมือนจะรับรู้ว่าลูกทุกคนอยู่ในสายตานะ และทุกๆคนอยู่ในสายตาของผู้ที่มีตาละเอียด มีตาเป็นทิพย์ รับรู้ในการสร้างความดี ดวงตะวันก็ผลุบเข้าผลุบออก
หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญก็มาตอนนั้นแหละ ท่านมีความสว่างแล้วก็ใหญ่โตมหึมา จนกระทั่งภาพของดวงตะวันอยู่ในกลางท้องของท่านที่หมุนก็หมุนไป ที่กะพริบก็กะพริบไป ที่ผลุบเข้าผลุบออกก็ผลุบไป ที่เปล่งรัศมีก็เปล่งไปในเวลาเดียวกัน สิ่งต่างๆ นั้นได้เกิดขึ้นพร้อมๆ กันเป็นที่อัศจรรย์ บางคนเห็นมหาธรรมกายเจดีย์ขยาย บางคนเห็นพระธรรมกายเต็มท้องฟ้าไปหมด นี่คือความอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ ๖ กันยายน พ.ศ.๒๕๔๑ เพราะเรามีจิตใจที่ใสบริสุทธิ์อย่างนั้น
วันนี้ก็เช่นเดียวกัน อย่าเพิ่งไปตั้งความหวังว่าเราจะเห็นอะไร อย่าไปคิดอย่างนั้น ใจจะไม่ใส คิดว่าการจะเห็นนั้นเป็นเรื่องผลพลอยได้ เป็นเรื่องของบุญบันดาล เรามีหน้าที่ประกอบเหตุ คือสร้างบุญ สร้างบารมีสร้างคุณงามความดีให้มากๆ ให้เต็มที่ เมื่อถึงขีดถึงคราวบุญก็จะบันดาลให้เราเห็นเอง ไม่มีการเตรียมการใดๆ ทั้งสิ้น
เพราะฉะนั้น สิ่งนี้ไม่มีใครที่อาจจะไปเตรียมการได้ มันเป็นเรื่องของบุญของลูกทุกๆ คนนั่นแหละ มารวมกัน มีหัวใจเป็นดวงเดียวที่จะทุ่มชีวี สร้างมหาธรรมกายเจดีย์ให้สำเร็จเป็นอัศจรรย์ แล้วเราก็จะได้ร่วมฉลองกันในวันมาฆบูชาปีพุทธศักราช ๒๕๔๓ นับจากนี้ไปอีกปีเศษๆ เท่านั้จะมีมหาชนเป็นจำนวนเรือนล้าน ทั้งภายในและต่างประเทศมาร่วมฉลองแสดงความยินดีในชัยชนะของพวกเรา ที่ได้ผ่านอุปสรรคเอาชนะอุปสรรคต่างๆ นานาได้
มหาธรรมกายเจดีย์จะเป็นที่พึ่ง เป็นหลักชัยของมนุษย์และเทวดาทั้งหลาย เป็นเครื่องระลึกนึกถึงพระรัตนตรัย ให้พระรัตนตรัยไปปรากฏอยู่ในจิตใจของมนุษย์และเทวดา เมื่อกุศลจิตบังเกิดขึ้น หนทางสวรรค์และพระนิพพานก็เปิด นั่นคือวัตถุประสงค์ที่เราจะไปร่วมฉลองกันในวันนั้น และเป็นวัตถุประสงค์ของการสร้างมหาธรรมกายเจดีย์
ส่วนความอัศจรรย์มันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วมันก็สลายหายไป เพราะฉะนั้น สิ่งไหนเป็นหลัก สิ่งไหนเป็นของเสริม ต้องแยกให้ออก สิ่งที่เป็นหลักคือการสร้างบุญของเรา การปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวนี่คือหลักของชีวิต ส่วนความอัศจรรย์เป็นของเสริม เป็นเครื่องยืนยันหรือเสริมกำลังใจ เพื่อจะบอกให้ลูกทั้งหลายได้รู้ว่า สิ่งที่ลูกได้ทำผ่านมานั้นถูกต้องแล้ว บัณฑิตนักปราชญ์ทั้งหลาย ทั้งในอดีต ทั้งในปัจจุบันและในอนาคต เขายกย่องสรรเสริญ เป็นทางไปสู่สวรรค์และนิพพาน
เพราะฉะนั้น อันไหนหลักอันไหนเสริม แยกกันให้ออกนะ ถ้าลูกทำอย่างนี้ได้ หลวงพ่อเชื่อว่าอะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น ความสมปรารถนามันขึ้นอยู่กับลูกทุกๆ คน จะทำให้สมหวังได้แค่ไหน
จนกระทั่งวันนี้ เราได้เป็นผู้พิชิตปิดมหาเจดีย์ภายนอกกันแล้วเช่นเดียวกันกับวันที่ ๕ กันยายน เหลือแต่ภารกิจปิดมหาเจดีย์ภายในที่เราจะต้องช่วยกันทํากันต่อไป
ต่อจากนี้เราก็จะได้ของขวัญศักดิ์สิทธิ์ที่มีอานุภาพจะนับจะประมาณไม่ได้ เป็นของขวัญเพื่อการระลึกนึกถึงบุญ นึกถึงการสร้างความดีว่ากว่าเราจะสร้างได้นั้นมันลำบากยากเย็นแค่ไหน เอาเก็บเอาไว้เป็นเครื่องระลึกนึกถึงพระรัตนตรัยและคุณงามความดีของเรา ตลอดจนกระทั่งเอาไว้เป็นพยานทางวัตถุ ไว้สำหรับตัวเราเองยามเมื่อแก่ชราลง ความทรงจำมันก็ลืมเลือนไป เมื่อเห็นสิ่งนี้แล้วเราจะได้นึกเรื่องราวออก จะได้ชื่นอกชื่นใจ พยานทางวัตถุนี้ยังจะได้ไปถึงลูก หลาน เหลนต่อไปในอนาคต ก็จะได้มีการกล่าวขวัญถึงเรื่องราวการสร้างบารมีของตัวเราต่อไปในอนาคต
เพราะฉะนั้นจำเอาไว้ว่าหลวงพ่อมอบของขวัญไม่ใช่ของขลัง แล้วการอธิษฐานจิต บางทีเราใช้คำไม่ถูกต้องเช่น “ถ้าศักดิ์สิทธิ์จริงขอให้อย่างนั้นอย่างนี้ อย่าใช้คำนี้นะลูกนะ คำที่ถูกต้องก็คือ ขออานุภาพของพระมหาสิริราชธาตุดลบันดาลให้สิ่งที่ลูกได้ตั้งความปรารถนาเอาไว้อย่างดีแล้วสมความปรารถนาทุกประการ นึกอธิษฐานอย่างนี้หลังจากที่เราได้สวดมนต์สรรเสริญท่าน ยิ่งสรรเสริญท่านทุกวันทุกคืน วันละหลายๆ ครั้ง ก็เท่ากับช่วยทำให้สิ่งที่เราตั้งใจไว้สมปรารถนาได้เร็วขึ้น
เราจะมีชีวิตยืนยาวกันเป็นพันปีทีเดียว คู่กับมหาธรรมกายเจดีย์เพราะชื่อของเราได้ถูกจารึกไว้ที่ฐานพระธรรมกายประจำตัว ก็เท่ากับว่าเราได้มีอายุยืนยาวไปเป็นนับพันปีทีเดียว ผู้ที่มาภายหลังก็จะได้กล่าวขวัญชื่นชมอนุโมทนาสาธุการ แล้วเราก็เป็นต้นบุญต้นแบบในการดำรงชีวิตในโลกมนุษย์นี้ ให้ได้บรรลุวัตถุประสงค์ของการเกิดมาเป็นมนุษย์ เพราะฉะนั้นให้ทำใจให้ปลื้ม ให้เลื่อมใสในมหาทานบารมีของเรา
อย่าลืมว่าวันนี้เราจะมาเอาบุญกัน แล้วก็จะไปร่วมกันฉลองความสำเร็จ “ชิตัง เม” ที่มหาธรรมกายเจดีย์ ไปร่วมกันถ่ายรูปเป็นประวัติศาสตร์ของชีวิตการสร้างบารมี ส่วนปรากฏการณ์ถ้าจะเกิดขึ้นให้เป็นผลพลอยได้ที่เกิดจากบุญบันดาลของพวกเราทุกคน
“ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ในไม่ช้า
ใจของเราก็จะหยุด ใจก็จะนิ่ง
หยุดประเดี๋ยวเดียวเท่านั้นเห็นแสงสว่าง
ความสุขก็พรั่งพรูเกิดขึ้น
บุญกุศลก็จะบังเกิดยิ่งกว่าสร้างโบสถ์ วิหาร
ศาลาการเปรียญเสียอีก เพราะบุญนี้
บังเกิดขึ้นมาเพื่อจะทำให้กาย วาจา ใจของเรา
ให้สะอาดบริสุทธิ์ เห็นทางมรรคผลนิพพาน
ที่มีอยู่แล้วในตัวของเรา
เมื่อหยุดก็บริสุทธิ์ เมื่อบริสุทธิ์ก็หลุดพ้น
เมื่อหลุดพ้นก็เข้าถึง เข้าถึงอีกกายหนึ่ง
เป็นชั้นๆ ถอดกันไปเป็นชั้นๆ
นี่คือแผนผังสําหรับชีวิตที่เราจะต้อง
ทำความเข้าใจให้ดี ศึกษาให้แจ่มแจ้ง ให้เข้าถึงให้ได้”
พระราชภาวนาวิสุทธิ์
