หล่อหลอมกายหล่อหลอมใจ
วัยรุ่นสวนโลก
วัยรุ่นส่วนใหญ่กำลังตามหาคำตอบเกี่ยวกับชีวิต ไม่รู้ไม่เข้าใจว่า เราเกิดมาทำไม อาจเป็นเพราะเราเจอปัญหาและอุปสรรคมามาก ทั้งจากการเรียนและการเข้าสังคม จนทำให้รู้สึกสับสนกับสิ่งต่าง ๆ ไม่รู้ว่าตนเองพยายามไปเพื่ออะไร บางครั้งสิ่งที่เราได้มา ทำให้เรารู้สึกไม่พอใจที่จะมีชีวิตอยู่ นี่อาจเป็นสาเหตุสำคัญ ที่ทำให้หลายคนเริ่มแสวงหาคําตอบสำหรับชีวิตตนเอง
แนวทางแก้ไขปัญหาของผม คือ การใช้ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตกับสิ่งที่ดีที่สุด ผมเลือกใช้ช่วงเวลาที่ผมเป็นวัยรุ่นกับการบวชเป็นสามเณร เลือกที่จะไม่ตามกระแสทางโลก แต่ตามกระแสทางธรรม
การบวชครั้งนี้ให้คำตอบผมว่า เราเกิดมาเพื่อสั่งสมบุญ สร้างบารมี แม้ผมจะพบอุปสรรคที่ยากจะแก้ไข ทุกครั้งก็จะมีวิธีการรับมือจากเพื่อน ๆ และของคณะพระอาจารย์ ที่คอยเป็นกำลังใจให้กันเสมอ ตลอดระยะเวลาที่ผมได้มาบวชศึกษาธรรมะ ฝึกฝนอบรมตนเอง ทำให้ผมเข้าใจความเป็นจริงของชีวิตมากขึ้น แค่นี้ผมก็ว่า คุ้มค่าแล้วที่ได้เกิดมา
ชีวิตในช่วงประถมศึกษาของผมต้องตื่นแต่เช้าไปโรงเรียนเรียนเสร็จก็กลับบ้าน ที่บ้านผมมีผู้ใหญ่ถึง 5 คน จึงมีแต่คนเอาอกเอาใจผม ซึ่งเป็นเด็กที่สุดในบ้าน สภาพความเป็นอยู่ของผมจึงแทบไม่ต้องทำอะไรเลย มีคนทำให้หมด
แม่อยากให้ผมมีทักษะการดำรงชีวิตติดตัวไป ท่านจึงให้ผมฝึกทำทุกอย่างด้วยตนเอง ไม่ว่าจะเป็นซักผ้า กวาดบ้าน แม้กระทั่งการทำอาหารท่านก็ยังสอนให้
พ่อจะเป็นคนพาผมออกไปเรียนรู้โลกภายนอก ท่องเที่ยวไปตามสถานที่ต่าง ๆ ไม่ค่อยอยู่กับบ้านสักเท่าไรนัก ถือว่าเป็นประสบการณ์พิเศษที่ดีกว่าเด็กทั่วไปของผม เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มคนเดียว ความรู้ในตอนนั้น ยังคงเป็นสิ่งพิเศษอยู่เสมอ ๆ จนถึงทุกวันนี้ และอีกประสบการณ์หนึ่งที่มีคุณค่ามากสำหรับผม คือการได้มาบวชสามเณรภาคฤดูร้อนในปีพุทธศักราช 2552
ซึ่งทำให้ผมได้เรียนรู้วัฒนธรรมชาวพุทธเข้าใจธรรมะ ได้พบเจอกับเพื่อน ๆ เป็นสังคมแบบใหม่ที่ผมไม่เคยเจอมาก่อน ยิ่งการได้มาอยู่ร่วมกันกับเพื่อน ๆ หลายรูป ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ ที่นี่ไม่มีญาติพี่น้องคอยเอาอกเอาใจ ทำให้ผมได้พึ่งพาตนเอง ใช้ความรู้ทั้งใหม่และเก่าพร้อม ๆ กัน เพื่อให้ผ่านเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่แตกต่างจากที่เคยเจอมาได้
การบวชครั้งนั้นเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากที่สุด และด้วยความประทับใจที่เป็นทุนเดิม ผมจึงตัดสินใจบวชเรียนเมื่อเรียนจบประถมศึกษา โดยตั้งใจว่าจะมาบวชที่เดิม แต่ปรากฏว่า โครงการบวชที่เดิมนั้นไม่มี จึงเข้ามาบวชที่เขาแก้วเสด็จแห่งนี้
ตอนแรกในใจผมคิดว่า จะบวชถึงแค่มัธยมต้น แต่พอมาเจอสังคมสมณะ ที่บริสุทธิ์ปราศจากอบายมุข ผู้คนมีศีลธรรม ผมรู้สึกชอบและรักเพศนี้อย่างสุดใจ ทำให้ผมบวชอย่างมีความสุขมาจนถึงปัจจุบัน
เมื่อได้มาบวชเป็นสามเณรระยะยาว ธรรมะจากพระอาจารย์ซาบซึ้งเข้าในจิตใจของผม จนผมเข้าใจชีวิตว่า เราเกิดมาทำไม เข้าใจเรื่องบุญและบาป คุณค่าของการบวชทำให้ผมมีความคิดเกี่ยวกับชีวิตเปลี่ยนแปลงไป มีความมั่นคงในการบวชเป็นสามเณรมากขึ้น ไม่หวั่นไหวตามกระแสโลก
อีกอย่างผมตั้งใจจะบวชเป็นพระให้โยมย่าเห็น เพราะเวลาโยมพ่อโยมแม่ไปทำธุรกิจข้างนอก โยมย่าจะคอยเลี้ยงดูผมตั้งแต่ตอนเด็ก ผมก็มีโอกาสกลับไปเยี่ยมโยมย่าอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งผมจะเห็นสุขภาพของโยมย่าทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ ทำให้ผมอยากบวชเป็นพระไว ๆ ให้ท่านได้เห็นชายผ้าเหลืองก่อนจะละโลกไป ผมเชื่อว่าสิ่งนี้จะทำให้ท่านปลื้มปีติใจที่สุด ตั้งแต่ผมบวช ผมรู้สึกเหมือนชีวิตเปลี่ยนไป เป็นชีวิตที่ดีและประเสริฐกว่าชีวิตไหน ๆ
สามเณรธัชธรรม ตั้งบูรณะกุล
