คําว่า“เพื่อน”
เพื่อนเป็นแรงใจ
“วันแม่แห่งชาติ” เป็นวันที่สามเณรทุกรูปได้พบเยี่ยมโยมแม่ ผ่านกิจกรรมที่สามเณรจะมอบพวงมาลัยแด่โยมแม่ ถือว่าเป็นตัวแทนแห่งความรักของลูกเณรที่มีแด่โยมแม่ ผมเชื่อว่า ทุกรูปทุกท่านที่ได้มาร่วมงานล้วนได้รับความปลาบปลื้มปีติใจอย่างแน่นอน
ก่อนจะถึงวันนี้หัวใจของผมเบิกบานตั้งแต่เริ่มจัดงาน เพราะพอผมอยู่กับเพื่อน ๆ รู้สึกเหมือนมันมีพลัง แม้งานที่อยู่ตรงหน้าจะใหญ่แค่ไหน แต่กลับไม่ท้อถอยที่จะทำ เห็นได้จากการประชุมงานมีกิจกรรมอะไรเข้ามาก็ทำได้หมด เราช่วยเหลือกัน ช่วยกันคิดวิเคราะห์ วางแผน แล้วลงมือปฏิบัติ ผมว่าอะไรที่เราได้ทำร่วมกับเพื่อนมันสนุกหมดแหละ ต่างคนต่างรู้ใจกัน ใครเป็นอย่างไร นิสัยอย่างไร เรารู้กันแล้วยอมรับได้
ถ้าเป็นทั่ว ๆ ไป บางคนกว่าเราจะรู้และยอมรับได้ ก็ยากแล้วและกว่าจะทำงานร่วมกันได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงกันแล้ว การได้ทำงานกับเพื่อนที่ยอมรับทั้งนิสัยและความคิดที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยกัน ผมมีความรู้สึกสนุก
เมื่อเห็นเพื่อนยิ้ม เพื่อนเฮฮา ถึงจะมีเหนื่อยบ้าง ท้อบ้าง แต่พอเห็นเพื่อนไม่ท้อ เราก็เกิดกำลังใจขึ้น เหมือนมีพลังที่ช่วยเติมเต็มอยู่ตลอด แต่ถ้าเกิดผมถูกย้ายไปที่อื่น หรือต้องออกไปรับหน้าที่ของหมู่คณะ จำเป็นต้องออกห่างจากเพื่อน สู้ชีวิตเพียงลำพังแล้วละก็คงจะต้องใช้เวลาปรับตัวมากทีเดียว
การอยู่กับคนอื่นที่ไม่ใช่เพื่อน บางเรื่องผมก็ปรึกษาหารือได้แต่บางเรื่องเขาก็ไม่บอกเรา ไม่เชื่อใจเราบ้าง ถ้าอยู่กับเพื่อนอะไร ๆก็ง่ายไปหมด เพราะเราอยู่ด้วยกันตลอด 24 ชั่วโมง ทุกอย่างปรึกษากันได้ตลอด แทบจะไม่มีอะไรปิดบังกันเลย
ผมคิดว่า “เพื่อน” อาจจะหมายถึงคนที่อยู่ด้วยกันทุกเวลาจริง ๆ ไม่ใช่แค่วันสองวัน แต่ติดต่อกันมาหลายปี จึงรู้ใจกันทเป็นพิเศษ ตัวผมเองบางครั้งก็เคร่งเครียดกับการเรียนทั้งวันจนรู้สึกมึนหัว แต่เมื่อกลับมากุฏิ มาระบาย มาพูดคุยกับเพื่อนแล้ว เรื่องเครียด ๆ หรือความกังวลใจก็หายไป แล้วเกิดกำลังใจขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ผมคิดว่าพลังอันยิ่งใหญ่ ที่ไม่ว่าอะไรเข้ามาก็ข้ามพ้นไปได้ มันคงเกิดขึ้นมาจากคำว่า “เพื่อน” คำเดียว
สภาพแวดล้อมที่ผมอาศัยอยู่เมื่อตอนเด็ก ๆ เป็นหมู่บ้านที่ทำอาชีพไม้ดอกไม้ประดับขายเป็นส่วนมากบางส่วนที่ประกอบอาชีพทำเกษตรกรรม ปลูกสวนผลไม้อยู่กับแต่ก็มีตัวเมือง
ภูมิลำเนาผมเป็นคนจังหวัดปราจีนบุรี แต่ไปเกิดที่จังหวัดระยอง แล้วย้ายมาอยู่ที่จังหวัดปราจีนบุรีตั้งแต่ยังเล็กและเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่งเป็นสถานที่อยู่อาศัยมานาน
ส่วนความเป็นอยู่ในครอบครัวผม เป็นครอบครัวที่พอมีพอกิน หาเลี้ยงชีพด้วยการรับจ้างทำสวนไม้ดอกไม้ประดับ ในครอบครัวมีพ่อ แม่ พี่สาว และผมรวม 4 คน ภาษาส่วนมากที่ใช้เป็นภาษากลาง พูดกันในท้องถิ่นนั้น ๆ แต่บางท้องถิ่นก็พูดต่างภาษากันบ้างเพราะมีคนในหลายพื้นที่เข้ามาทำงานรับจ้างด้วย ทำให้แต่ละท้องถิ่นใช้ภาษาแตกต่างกันไป
การศึกษาตอนนี้ ผมกำลังศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนเตรียมพุทธศาสตร์ ศูนย์การศึกษาเขาแก้วเสด็จ ซึ่งเป็นสถานศึกษาของสามเณร ที่จะเป็นศาสนทายาทเผยแผ่พระพุทธศาสนาไปให้กว้างไกล
ผมตั้งใจจะทำดี อยู่ช่วยงานทางวัดพระธรรมกายต่อไปเรื่อย ๆไม่ว่าจะเป็นพระหรือฆราวาสงานอดิเรกผมชอบอ่านหนังสือและการได้ทำกิจกรรมที่สนุกสนาน ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข โดยมีเป้าหมายชีวิต คือ ต้องสอบให้ได้อย่างน้อยเปรียญธรรม 6 ประโยค และต้องจบการศึกษาชั้นอุดมศึกษาที่สถาบันธรรมชัย
สามเณรสิทธิชัย ชำนาญพุดซา
