ภาษาของคุณยาย

วันที่ 26 มิย. พ.ศ.2560

ภาษาของคุณยาย

 

คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง , คุณยาย , คุณยายอาจารย์ , คำสอนคุณยาย , แม่ชีจันทร์ , แม่ชี , ลูกจันทร์ , ขนนกยูง , ผู้ให้กำเนิดวัดพระธรรมกาย , วัดพระธรรมกาย , ธรรมกาย , วัดปากน้ำ , แม่ชีวัดปากน้ำ , คำสอนยาย , นั่งสมาธิ , สมาธิ , แม่ชีระลึกชาติ , ดวงจันทร์กลางดวงใจ , คุณยายอินมายฮาร์ท , ภาษาของคุณยาย

 

                        วันหนึ่ง..ข้าพเจ้าได้มีโอกาสติดตามคุณยายไปชมวัดในเวลาเย็น ข้าพเจ้านั่งอยู่ด้า หลังของรถไฟฟ้า ซึ่งเป็นรถที่ใช้พลังงานไฟฟ้าจากแบตเตอรี่ ลักษณะคล้ายรถที่ใช้ในสนามกอล์ฟ เปิ้ลเป็นคนขับรถ ข้าพเจ้ามีหน้าที่เป็นคนวิ่งไปเปิดแผงเหล็ก ที่หน้าอาคารประชาสัมพันธ์ แผงเหล็กนี้มีเอาไว้กั้นรถยนต์ไม่ให้วิ่งเข้าไปในเขตสังฆาวาสเพราะจะทำเสียงดังรบกวนพระที่กำลังปฏิบัติธรรมอยู่

                        พอรถไฟฟ้าของคุณยายแล่นผ่านหน้าอาคารประชาสัมพันธ์ กำลังจะเลี้ยวซ้ายไปทางโบสถ์ ข้าพเจ้าก็เห็นฝ่าซื่อ (นักบวชหญิงชาวจีน)สองคนเดินชมโบสถ์ และกำลังจะเดินผ่านมาทางนี้

                        ตอนนั้นข้าพเจ้าคิดว่า ฝ่าซื่อสองคนนี้จะรู้จักคุณยายของข้าพเจ้าหรือเปล่าหนอ พอกระแสของความคิดจบลง พลันเสียงคุณยายก็ดังขึ้น

                        "วัสดีคุณ เชิญตามสบายนะไม่ต้องเกรงใจนะ"

                        ฝ่าซื่อสองคนนั้นทำหน้างงๆ ดูเหมือนว่ากำลังพยายามทำความเข้าใจกับภาษาที่คุณยายพูดออกไป

                        พอรถแล่นเข้าไปใกล้อีก มือของคุณยายก็ยังคงพนมอยู่อย่างนั้น แล้วก็พูดต่อว่า

                        "คุณทานข้าวแล้วยังทานข้าวยายนะ ไม่ต้องเกรงใจนะ"

                        คำพูดประโยคนี้คุณยายจะพูดซ้ำแล้วซ้ำอีก ข้าพเจ้าคิดอยู่ในใจว่าเขาไม่รู้เรื่องหรอกยายพอความคิดสิ้นสุดลง ภาพที่เห็นในขณะนั้นมันเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดของข้าพเจ้าไปทันทีช่าง เป็นภาพที่กลมกลืนกันจริงๆ เลย ฝ่าซื่อทั้งสองน้อมศีรษะของตนเองลงต่ำ แล้วยกมือขึ้นพนมเหมือนอย่างที่คุณยายทำทำอยู่นานทีเดียว

                        สักครู่ฝ่าซื่อท่านหนึ่งก็เอื้อมมือมาที่มือของคุณยาย แล้วก็ดึงเอามือของคุณยายไป วางบนศีรษะของเขา ฝ่าซื่ออีกคนหนึ่งก็ทำตาม

                        ตอนนั้นข้าพเจ้าแอบมองไปที่ใบหน้าของคุณยาย เห็นรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความเมตตายิ่งนัก เป็นภาพที่ข้าพเจ้าไม่มีวันลืมเลือนเลย

                        หลังจากฝ่าซื่อทั้งสองเดินจากไป คุณยายก็หันกลับมาพูดกับข้าพเจ้าว่า

                          "ไอ้หลานน้อย จำไว้นะ คนเขามาไกล ต่างบ้านต่างเมืองมา เราต้องหาข้าวหาน้ำให้เขากินนะ อย่าปล่อยให้เขาอดๆ อยากๆ นะ เขาไม่รู้จักใครสงสารเขา จำไว้นะ"

                        ต่างชาติ ต่างภาษา ต่างวัฒนธรรม มาวัดครั้งแรก ไม่รู้จักคุณยาย ไม่รู้ว่าคุณยายเป็นใคร แต่คุณยายก็ได้ใช้ภาษาที่ติดตัวคุณยายมาตลอดชีวิต ถ่ายทอดมาเป็นกระแสใสๆ ให้ฝ่าซื่อทั้งสองได้รับรู้

 

ภาษาที่อยู่ในใจของคุณยาย คือภาษาแห่งความเมตตานี่เอง

 

 Total Execution Time: 0.0038973808288574 Mins