ตอนที่ได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกนั้น หน้าที่ของอาจารย์ในองค์กรศาสนานั้น เป็นตำแหน่ง ที่ไปไหนไม่ได้ ไม่มีเวลาว่าง มีภาระงาน เป็นผู้เผยแผ่ลัทธิ และแก้ปัญหาในการเผยแผ่ลัทธิทั้งหมด ซึ่งดู แล้วไม่น่าจะลาออกได้เลย เรียกว่าอยู่ในตำแหน่งสูงมาก ๆ ลูกศิษย์ลูกหา คนรู้จักมีมากมาย คนที่อยู่ ตำแหน่งนี้ไม่เปลี่ยนองค์กรแน่นอน แต่ทุกอย่างที่มีคำว่า “แน่นอน” มันไม่เคย “แน่นอนตลอดไป” ชีวิต มักเป็นแบบนี้
จนถึงปัจจุบันอาจารย์ยังไม่อาจอธิบายได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น มีเพียงสิ่งเดียวที่จะพออธิบายได้ว่า อะไรทำให้อาจารย์ได้เปลี่ยนจากองค์กรนั้นมาสู่วัดพระธรรมกาย สิ่งนั้นคือ “วิชชาธรรมกาย”เรื่องมันมีอยู่ว่า ในการประชุมที่แสนจะธรรมดาครั้งหนึ่งขององค์กรนั้น อาจารย์ทำเอกสารเพื่อสรุปผลการเผยแผ่ แต่สิ่งที่อาจารย์ไม่รู ้เลย คือ ตัวเลขในเอกสารของอาจารย์กับตัวเลขในเอกสารที่แจกในวงประชุมไม่ตรงกัน เรื่องแบบนี้ในระดับผู ้บริหารขององค์กรศาสนานั้น มักจะมีวิธีการทำแค่ให้รู ้ แต่ไม่รุนแรงจนเกินควร เพราะ ทุกคนมาด้วยจิตอาสา สมัครใจมา ต้องรักษาใจ รักษาหน้า รักษาศรัทธา ซึ่งกันและกัน แต่วันนั้นไม่ใช่ อย่างนั้นเลย อาจารย์ญี่ปุ่นทักเรื่องตัวเลขในเอกสารอย่างตรงไปตรงมาจนเกินปกติ ในวันนั้นอาจารย์เองก็ มั่นอกมั่นใจในเอกสารเกินปกติเหมือนกัน จากการประชุมในวันนั้น เริ่มสร้างความรู้สึกใหม่เล็ก ๆ ขึ้นในใจ ของอาจารย์ จะบอกว่าน้อยใจก็ไม่เชิง แต่มันไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เดินเข้ามาในอาคารเดิม แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม ยิ้มแย้ม ทักทายทุกคนเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิมทั้งหมดนี้มันเกิด อะไรขึ้น จะอธิบายอย่างไร
การฝึกที่หนักหน่วงที่องค์กรนั้นสอนมาอย่างเข้มข้น ตลอดระยะเวลา ๑๐ ปี มันไม่อาจช่วยแก้ไข ความรู้สึกให้กลับมาเหมือนเดิม ซึ่งอาจารย์เองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน จากจุดเล็ก ๆ นั้น เริ่มกัดกินความรู้สึก ดีให้ค่อย ๆ หายไปทีละนิด ทีละนิด จนเราเองยังไม่ทันสังเกตว่า มันหายไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่
