ตั้งแต่ มาวัดครั้งนั้น ไม่รู้ทำไม ในใจอยากจะมาแต่วัดพระธรรมกาย ทั้ง ๆ ที่วัดก็ไม่ได้อยู่สบาย อาจเรียกว่าลำบากเลยทีเดียว แต่ใจอยากมาช่วยงานที่ วัดมากกว่าองค์กรเดิมที่อยู่ และนั่นทำให้อาจารย์ต้อง มาเรียนรู้ธรรมะใหม่ทั้งหมด เหมือนคนที่อยู่ในจุดสูงสุดขององค์กรหนึ่ง แล้วเปลี่ยนมาเป็นเด็กฝึกงานของ อีกองค์กรหนึ่ง
อยู่องค์กรเดิมเป็นอาจารย์ที่มีสาธุชน ๓๐,๐๐๐ คน เวลาอาจารย์เดินไป คนที่มาต้อนรับจะนั่งคุกเข่า ที่พื้น เหมือนอาจารย์เป็นพระผู้ใหญ่รูปหนึ่งเลย ทุกคนเอาใจหมด แค่มองแก้วน้ำเขาก็หาน้ำมาให้อาจารย์ เลย พอมาวัดพระธรรมกายเริ่มต้นใหม่หมด มาวัดแรกๆ ช่วยงานวัดไม่มีที่พัก จำได้ว่านอนในห้องสมุด อาศรมบัณฑิตเก่าที่อยู่ข้างสภาจาก ใช้หนังสือหนุนหัวนอน มีหลังคาจากอยู่หลังหนึ่ง มีมะม่วงพันปี อยู่ ต้นหนึ่ง นอกจากนั้นดินแดงล้วนๆ ทั้งหลังเลย วัดทั้งวัดไม่มีอะไรเลย ฝนตกมาทีก็ยืนสั่นงก ๆ อยู่ที่ กันสาด น้ำก็ท่วมขา ตัวก็หนาวสั่น เพราะพระท่านอยู่ข้างบน เราเป็นผู้หญิงจะไปหลบฝนข้างบนก็ไม่งาม แปลกอยู่เหมือนกัน ลำบากแบบนั้นทำไมเรายอมอยู่ได้ ทั้งๆ ที่ตอนอยู่อีกองค์กรที่หลับที่นอน ที่อยู่ที่กิน ดีกว่านี้ แต่กลายเป็นว่าอยู่วัดพระธรรมกายลำบากกายแต่สบายใจ ใจมันอยากอยู่ที่นี่มากกว่า ไม่เคยกังวล เลยว่าผ้าห่มไม่มีจะหนาว อยู่ไกลผู้ไกลคนขโมยขโจรจะปล้นทำาร้าย เพราะอาจารย์ถูกฝึกมาอย่างนั้น อยู่ เท่าที่เขามีให้เราอยู่ได้
พอมาอยู่ในวัดนานเข้าก็มีที่พักประกอบด้วย ตู้ ๓ ใบ มากั้น ไม้กระดานปูเป็นพื้นนอน ประตูไม่มี มีโต๊ะ ๑ ตัวสำหรับตั้งกระติกน้ำและของใช้ พูดง่าย ๆ อาจารย์เหมือนนอนในหลืบ อาจารย์ไม่เคยโวยวาย ไม่เคยคิดว่า “ลูกเป็นผู้หญิงทำไมให้นอนไม่มีประตู” ไม่เคยบ่นเลย อาจารย์มีแค่คำเดียว “ค่ะ” คำเดียว
หลวงพ่อทัตตชีโวท่านเมตตาอาจารย์มาก ให้คนไปหาซื้อหมอนผ้าห่มมาให้อาจารย์ อยู่ วัดพระธรรมกายไม่เคยบอกว่าลำบาก มีแต่ความภูมิใจ ชื่นใจ และประทับใจอยู่อย่างนั้น ต่อมาอาจารย์ ได้รับเกียรติจากหลวงพ่อ ท่านเมตตาให้ที่อยู่ในอาศรมอุบาสิกา ทั้ง ๆ ที่อาจารย์ไม่ได้เป็นอุบาสิกา ตอนนั้นอาจารย์อยู่ ในฐานะเลขาส่วนตัวของหลวงพ่อทัตตชีโว อาจารย์ถูกฝึกให้อยู่ กับหลวงพ่อ หลวงพ่อ ก็เรียกใช้และสั่งสอนไปพร้อม ๆ กัน
อาจารย์ได้เรียนรู ้เรื่องวินัย การเคารพครู เช่น อะไรก็ตามที่หลวงพ่อธัมมชโยบอกเรามาแล้ว เรามีหน้าที่ต้องทำตามทันที ซึ่งการทำอย่างนี้ทำให้งานบุญของเราประสบความสำเร็จ มันเหมือนกับว่า หลวงพ่อท่านกลั่นกรองมาดีแล้ว หลายอย่างเราไม่เข้าใจว่าทำไปทำไม แต่ตอนท้ายเราจะเห็นว่าที่เราทำไป เป็นส่วนสำคัญที่สร้างความสำเร็จในตอนท้าย ไม่ว่าอาจารย์จะทำงานอะไรก็ตามอาจารย์รู ้ดีว่า ท่านให้งาน เรามา ท่านก็ให้บุญเรามาด้วย อาจารย์มักจะเรียกว่า
“เสียบปลั๊กกับครูทันที” คือท่านให้บุญมา เราก็รับทันที
ในการฝึกตัวที่วัดหลวงพ่อเน้นเรื่องการตรงต่อเวลา กิจวัตรประจำวัน เสื้อผ้า หน้าผมต้องเป๊ะ คำพูดต้องไพเราะ อย่าใช้กิริยารุนแรง ไม่พูดจารุนแรงกระทบกระเทียบ อยู่ในวัดต้องคิดเสมอว่าทำ อย่างไรจะดึงใจเขาออกมาให้สอดคล้องกับเป้าหมายในการสร้างบารมีของหลวงพ่อให้ได้
วัดพระธรรมกายสอนอาจารย์ให้รู ้ว่าวิชชาธรรมกายสามารถช่วยคนได้ตลอดเวลา หลวงพ่อธัมมชโย ไม่ใช่คนธรรมดา ท่านเห็นทุกอย่าง ท่านทราบทุกเรื่อง อยู่ที่ว่าท่านเลือกจะแสดงออกอย่างไร ท่านจะ เลือกวิธีที่ไม่กระทบใจใครเลย ดังนั้นมาอยู่ในวัดทำอะไรอย่าคิดว่าหลวงพ่อไม่รู้ คุณยายไม่เห็น เพียงแต่ว่า หลวงพ่อ คุณยาย ท่านมีวิธีการจัดการของท่าน เพราะท่านเห็นทั้งหยาบ ๆ ภายนอกและละเอียดภายใน
จากจุดเริ่มต้นในการเรียนรู้ธรรมะกับหลวงพ่อ จนมาถึงในตอนนี้อาจารย์ได้มาเป็นผู้แนะแนวการ สร้างบารมีด้วยใจ อาจารย์สอนแก้ไขตัวเองให้ถูกต้อง ออกแบบชีวิตให้ชัดเจน กตัญญูต่อครู ต่อวิชชาธรรมกาย เคารพครู สอนเรื่องวัฒนธรรมองค์กร การเข้มงวดกับตัวเองให้มาก ความตรงต่อเวลา และมี วินัย ทั้งหมดที่อาจารย์สอน เพราะอยากให้ทุกคนเกิดความเจริญรุ่งเรืองในการสร้างบารมีได้ตลอดไป
