ตอนที่อาจารย์เริ่มสร้างบารมีเต็มตัว สมัยนั้นวัดยังไม่มีอะไร อาคารอาศรมบัณฑิตก็เล็กๆ ทั้ง วัดก็มีแต่ฝุ่นเต็ม อาคารหลังคาจากปลูกใหม่ ที่เหลือเป็นเต็นท์เล็ก ๆ วางเรียงกัน อาจารย์มีลูกศิษย์เดิมตั้ง ๓๐,๐๐๐ คน เขาก็ไม่ปล่อยอาจารย์มาอยู่ กับวัดพระธรรมกายง่าย ๆ หรอก อยู่มาวันหนึ่งมีรถบัสมา ๓ คัน จอดหน้าวัดพระธรรมกาย ลูกศิษย์เก่าเต็มเลยมาตามอาจารย์กลับไปองค์กรศาสนาเดิม หลวงพ่อทัตตชีโว ท่านรู้ก็มาคุยกับอาจารย์ว่า
“อาจารย์จำคำพูดของหลวงพ่อไว้ให้ดีนะ ครูมีพระคุณแม้เขาสอนแค่ให้เราเช็ดบ้านเรายังแตะต้อง ครูไม่ได้เลยนะ นี้เขาสอนให้อาจารย์ทำอะไรมาบ้าง เขามีพระคุณกับเรามากแค่ไหน”
อาจารย์รู้ทันทีว่าหลวงพ่อทัตตชีโวท่านสอนให้พูดถึงครูบาอาจารย์เก่าให้ดี อย่าตำหนิ อย่าว่าร้าย เพราะท่านเป็นผู้มีพระคุณกับเรา หลังจากนั้นอาจารย์ก็ออกไปพบลูกศิษย์ ๓ คันรถบัสนั้น
“อาจารย์โกรธอะไรนักหนาทำไมหนีมาอยู่ที่นี่”
“เรื่องอาจารย์หนีมาทำให้อาจารย์ใหญ่ท่านน้ำตาไหลเสียใจมากทีเดียว”
คำอธิบายของคำถามจากศิษย์เก่าทั้งหลายในวันนั้น คือ
“อาจารย์รักอาจารย์ใหญ่มาก ท่านเป็นคนดีช่วยเหลือชาวไทยไว้มากมาย แต่ที่อาจารย์ต้องมา อยู่ที่นี่ เพราะอาจารย์ต้องการช่วยตัวเองให้รอด รอดจากวัฏสงสาร รอดจากมารทั้งหลาย ไปให้ถึง ที่สุดแห่งธรรม”
วันนั้นไม่มีใครแตะต้องตัวอาจารย์เลย หลังจากคุยกันแล้วเขาก็เข้าใจ เราไม่ได้โกรธ ยังรักเคารพ และยกย่องอาจารย์ใหญ่อยู่เสมอ แต่วัตถุประสงค์ของเราเปลี่ยนไปจากเดิม เป็นเป้าหมายใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่า
