“การตรงต่อเวลาเป็นชีวิต”
ตรงต่อเวลาเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุด”
“หากเรามาก่อนครึ่งชั่วโมงก็สามารถช่วยเหลือผู้อื่นและหมู่คณะได้ มาตรงเวลาสามารถช่วย เหลือตัวเองได้ มาหลังเวลาแสดงว่าใช้ไม่ได้ หากตัวเองยังดูแลตัวเองไม่ได้แล้วจะไปช่วยเหลือหมู่คณะได้ อย่างไรกัน”
เมื่อก่อนอาจารย์เป็นคนที่ไม่ตรงต่อเวลา ไม่มีวินัย เป็นคนไทยสบาย ๆ คนหนึ่ง แต่เมื่อถูกส่งไป อบรมกับญี่ปุ่น มุมมองของเรื่องการตรงต่อเวลาก็เปลี่ยนไป อาจารย์ญี่ปุ่นฝึกเรื่องนี้อย่างเข้มงวดชนิดว่ามี อยู่ทุกวินาทีเลย
ตัวอย่างเช่น เมื่อเราก้าวเข้ามาสู่ห้องปฏิบัติธรรม มาสวดมนต์ ต้องมาก่อนเวลาเสมอ จึงจะมีพลัง เป็นต้นแบบให้ผู้อื่นได้ เราเป็นเจ้าหน้าที่ ไม่ใช่สาธุชน ดังนั้นไม่ว่าจะทำงานใด ๆ ต้องมาก่อนเวลา จะทำให้ ช่วยเหลือหมู่คณะและส่วนรวมได้ คนอื่นมองก็จะเป็นที่น่าเชื่อถือเพราะเป็นคนรักษาคำพูด ไม่เสียสัจจะ
ตอนที่เป็นศาสนาจารย์เขาสอนว่า ก่อนไปทำหน้าที่ให้อธิษฐานขอกับแท่นบูชา มีอยู่วันหนึ่ง อธิษฐานขอไปเยี่ยมบ้านสาธุชนแล้วฝนตก อาจารย์คิดว่าสบายแล้วไม่ต้องไป แต่อาจารย์ญี่ปุ่นไม่เป็น อย่างนั้น เตรียมเสื้อกันฝนไว้ให้เรา ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ออกไปเยี่ยมสาธุชนตามแผน ตรงเวลาเป๊ะ ไม่มีเลื่อน เพราะเราได้อธิษฐานไว้แล้ว ต้องรักษาสัจจะ ไม่ยอมให้อะไรเป็นอุปสรรคต่อเป้าหมายของ การทำงาน เขาสอนตามความจริง จิตใจสำนึกถึงบุญคุณขององค์กร ความขอบคุณที่ได้สร้างบุญ อดทน เสียสละ เป้าหมายการทำงานชัดเจน
ในยุคไอเอ็มเอฟ มีการให้คนงานออก คนตกงานเยอะมาก มีบริษัทแห่งหนึ่งเปิดรับสมัครพนักงาน ๑๐๐ คน ผู้จัดการฝ่ายบุคคลประกาศรับสมัครงานและแจ้งทุกคนที่มาสัมภาษณ์ว่า
"๙.๐๐ น. ทุกคนที่ต้องการสัมภาษณ์งานให้เข้ามาที่ห้องนี้"
บางคน เห็นยังไม่ถึงเวลาไปกินข้าว บางคนนั่งคุยกัน แต่อีกกลุ่มหนึ่งอยากได้งานมาก ยังไม่ถึงเวลาแต่ก็เข้าไปนั่งรอด้านในก่อน พอครบ ๑๐๐ คนแรก ยังไม่ถึง ๙ โมงผู้จัดการเดินมาปิดประตู แล้วประกาค ว่า ๑๐๐ คนสัมภาษณ์ผ่านหมดแล้ว เชิญทุกท่านกลับได้ ทำไมเขาถึงรับคนเหล่านั้น ก็เพราะอยากทำงานตรงต่อเวลา มาก่อนเวลา รู้จักการรอคอย คนมาก่อนเวลานัด ๑๕-๓๐ นาที สามารถช่วยเหลือคนอื่น ช่วยหมู่คณะได้ คนแบบนี้เป็นคนใจกว้าง ความตรงต่อเวลาเป็นสิ่งสำคัญมาก ๆ เพราะ
"เวลาคือชีวิต ชีวิตคือเวลา เราใช้เวลากับเรื่องไหนแปลว่า เราใช้ชีวิตกับเรื่องนั้น"
ทุกครั้งที่เรามาช้า แปลว่า เราใช้ชีวิตของทุกคนที่รอเราอยู่ด้วย ถ้าประชุม ๑๐ คน เรามาช้า ๑๐ นาทีแค่คนเดียว เรากำลังใช้ชีวิตของคนอื่นอีก๙๐ นาที ถ้าเราต้องการชีวิตเป็นของตัวเองขอให้เรารักษาชีวิตของทุกคนด้วย
หลวงพ่อธัมมชโยท่านเป็นคนที่ตรงต่อเวลามาก วันหนึ่งหลวงพ่อท่านจะไปพิษณุโลก
"โยมอาจารย์พรุ่งนี้ไปพิษณุโลกกับหลวงพ่อนะ"
หลวงพ่อนัดอาจารย์ไว้ตี ๕ แต่หลวงพ่อมาตี ๔.๒๐ น. โชคดีที่วันนั้นอาจารย์เสาวลพกับอาจารสุวีย์ตื่นก่อน ๑ ชั่วโมง เลยรอดตัวไป ไม่งั้นคงทำให้ครูบาอาจารย์ต้องมารอเรา แม้ท่านไม่ว่าเราก็จะรู้สึกผิดเองจากเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้อาจารย์ได้เรียนรู้ว่าคนเราต้องมาก่อนเวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง ดูเหมือนมากแต่ไม่มากเกินกว่าความเคารพที่เรามีให้กับครูบาอาจารย์ของเรา
