ตอนที่ 26 หัวใจที่ไม่ยอมแพ้
มิตรภาพยามยาก ได้อาศัยเพื่อนชาวบราซิลเลี่ยนที่รู้จักโดยบังเอิญ 1 เดือนที่รู้จักกัน ยื่นมือให้ความช่วยเหลือ พาไปหาหมอ 3 ราย สถานพยาบาลตรวจคลื่นสมอง รวม 4 ครั้ง หมดเวลาไปหลายวัน
อัง.21/8/61 เจอ Monica สาวบราซิลเลี่ยน โดยบังเอิญที่หน้าร้านแมคโดนัล แถวโคปาคาบาน่า เธอไปอยู่แคนาดาตั้งแต่อายุ 19 ปี หายไป 30 ปี มีลูกชาย อายุ 27 ปี และลูกสาว กลับมาใช้ชีวิตสอนภาษาอังกฤษที่รีโอฯ ร่วมกับการเป็นไกด์นำเที่ยว
พฤ.6/9/61 เริ่มเกิดอาการปวดหัว
อา.9/9/61 ไปหาหมออายุรกรรมที่ UPA ของรัฐ ฟรีไม่มีค่าใช้จ่าย Monica เป็นล่ามให้, คุณหมอ Dr.Emily ให้ยาฉีดเข้าเส้นเลือด และยาทานไปหาซื้อเองที่ร้านขายยาด้านนอก
จ.17/9/61 ไป Clinica Medica ชั้น 2 อาคาร Broadway ย่านโคปาคาบานา พบหมอเฉพาะทางด้านประสาทวิทยา Dr.Ana หมอเขียนใบสั่งยาระงับความวิตกกังวล, ห้ามฉันต่อเนื่องเกิน 7 วัน ยาบางขนาน ต้องมีใบสั่งแพทย์เท่านั้นจึงจะซื้อได้และให้ไปทําCT Scan สมองและฟันกราม, ออกมาเดินไปที่ Centro de Medicina Nuclear da Guanabara (CMNG) เช็คค่าบริการ รายการละ R$ 450 เพื่อเป็นการประหยัด รายการฟันกราม ไปทำกับหมอฟันและปรึกษากับหมอฟันจะประหยัดกว่า แต่นัดหมอไม่ได้ เกิดอาการปวดหัวเป็นระยะ จนต้องมารอตรวจ CT
พ.19/9/61
Scan เกือบ 2 ซม. ทําการตรวจ 15 นาที
พฤ.20/9/61 ไปพบหมอฟัน Aceli ที่คลีนิกชั้น 12 หมอตรวจฟันและกราม ด้วยการสัมผัสดูด้วยตา มีความเห็นว่า ฟันปกติ สาเหตุน่าจะเกิดจากการกัดฟัน จนส่งผลให้กล้ามเนื้อ ด้านบนของกรามขยายใหญ่จนกดทับเส้นประสาท ได้เขียนจดหมายถึง Dr.Ana ให้ทราบถึงผลการวินิจฉัย
พ.26/9/61 ไปรับผล CT Scan, Dr.Carlos หมอประจำ CMNG. ได้เขียนผลการวินิจฉัยว่า สภาพสมองปกติ ส่งภาพถ่าย CT Scan ผ่านโปรแกรมไลน์ไปให้พระเพื่อนที่เมืองไทย ก็ยืนยันในทำนองเดียวกันและให้ซื้อยาบำรุงสมอง 3 รายการมาทาน ส่งผล CT Scan ให้หมอฟันดู ก็ยืนยันในทำนองเดียวกันแต่แนะนำว่า ควรกลับไปพบ Dr.Ana เจ้าของเคสอีกครั้ง
สรุปว่า เกิดอาการปวดหัว ก่อนเริ่มงานในวันเสาร์ที่ 22/9/61 ประมาณ 2 สัปดาห์ หลังงานอาการดีขึ้นแต่ก็ต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางกลับไทยเร็วขึ้นอีก 1 เดือน งานในปีนี้เป็นการจัดงานที่เดิม แต่ทีมงานอาจมีเข้ามาร่วมงานใหม่เพิ่มขึ้น คนเก่าหลายคนก็ห่างหายไป
เกือบทั้งหมด มุ่งไปที่การจัดการแสดงบนเวที ลำดับงานและผู้ที่เข้ามาร่วมงานบนเวที ไม่มีการซักซ้อม เป็นการแสดงสดๆสคริปวีดีโอบางอย่างมาจนเกือบจะวันสุดท้าย แถมยังต้องมาทำ Subtitle เป็นภาษาโปรตุกีสอีก เล่นเอาเหนื่อยกันไปตามๆ กันอุปกรณ์บนเวที ต้องวางแผนการสั่งซื้อ และผลิตที่เมืองไทยถอดออกเป็นชิ้นส่วน ฝากเจ้าหน้าที่ที่มาถ่ายภาพที่เดินทางมาจากเมืองไทยขนมาด้วย
ผู้จัดการโครงการ คุ้นเคยกับวิธีเดิมๆเหมือนปีที่แล้วมอบหมายให้คนอื่นทำเป็นหลัก ประสานงานกับทีมงานทางเมืองไทยและทีมงานชาวบราซิลเลี่ยนเป็นหลัก ทีมงานที่มาด้วยไม่ค่อยได้รับรู้ข้อมูลข่าวสารกันเท่าไหร่ ยิ่งมาป่วยก่อนงานกำลังสนับสนุนก็ลดลงไปอีก
งานปีนี้แม้จะไม่ประสบความสำเร็จตามที่คาดหวังไว้ส่งผลให้อาสาสมัคร, Partner โดยเฉพาะผู้นำทางศาสนาดูถอดใจไปตามๆกัน แม้จะได้ประโยชน์จากการประชาสัมพันธ์ศาสนาของตนโดยไม่ต้องลงทุน เพียงลงแรงแต่เมื่อผู้ชมน้อยกว่าที่คาด เลยไม่ค่อยปลื้ม Secretary of Culture ภาครัฐ มากล่าวสุนทรพจน์เสร็จ ก็ไม่อยู่ร่วมพิธีกรรมจุดดวงไฟ ดูเหมือนหลายๆ ฝ่ายจะผิดหวัง
เมื่องานจบ Silvia หัวเรี่ยวแรงใหญ่ กลับก่อนไม่มีโอกาสร่ำลา, ที่เหลือเก็บงานอยู่ด้านหลังเวทีขนย้ายข้าวของลงไปด้วยลิฟท์ รอรถตู้มารับร่ำลาอาสาสมัครชุดสุดท้าย ที่ทยอยเดินทางกลับด้วยรถส่วนตัว
ถึงที่พักก็ค่ำมาก สรงน้ำแล้วแยกย้ายกันพักผ่อนไม่มีการเอ่ยถึงเรื่องงานนี้อีกเป็นสัปดาห์ จนส่วนกลางขอข้อมูลและให้สรุปงาน จึงมีการประชุมกันอีกครั้ง, ข้อมูลส่วนใหญ่ไม่มีให้ได้เพียงให้ความเห็น ข้อเสนอแนะบางอย่าง
นึกถึงละครเวทีที่รุ่นพี่สถาปัตย์เล่น ตอนก่อนที่จะเข้าไปเรียน 1 ปีเป็นเรื่องของฝัน ยังจดจำเนื้อเพลงนั้นได้อยู่เลย
ฝัน สุขใจเมื่อได้ฝัน
สุขเพียงนั้น เมื่อฝันเป็นจริง
ในความฝัน ฉันมีทุกสิ่ง
ในความจริง ทุกสิ่งคือฝัน
ความฝัน เป็นสิ่งที่ก่อให้เกิดแรงบันดาลใจในการก้าวเดินไปข้างหน้า บางคนฝันเล็กๆ บางคนฝันใหญ่แต่กว่าที่จะทําความฝันให้เป็นจริง ย่อมต้องผ่านพบอุปสรรคต่างๆที่คาดถึงและคาดไม่ถึง
บางครั้งมันก็ยากเกิน จนหลายคนเริ่มทิ้งความฝันนั้นไปหลายคนยังหยัดสู้ เพื่อพาตนไปให้พบความสำเร็จอย่างที่ฝันเพราะเราเป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีญาณหยั่งรู้เรื่องราวในอนาคตมีเพียงความเชื่อ ความศรัทธาบางอย่าง ที่คอยปลอบประโลมใจในยามก้าวเดินทางไปสู่ความฝันนั้น
