ตอนนั้นยังไม่มีทางเข้าหน้าอำเภอเหมือนในปัจจุบันนี้ เพราะเจ้าของที่เขายังไม่ยอมขาย เราจึงจำเป็นต้องหาทางเข้าพื้นที่ 2,000 ไร่ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ท่านพระครูปลัดนายกวรวัฒน์ สุธรรม สุธมฺโม ตอนนั้นท่านยังเป็นอุบาสก ได้พยายามรวบรวมที่ดินเพื่อทำถนนทางเข้าจากถนน
พหลโยธินเข้ามาทางด้านทิศตะวันตกของ 2,000 ไร่ จากความพยายามของท่าน รวมกับบุญที่หลวงพ่อและคุณยายอธิษฐาน ในที่สุดสามารถ
รวบรวมพื้นที่ได้สำเร็จ และมาเป็นถนนสีขาวในปัจจุบัน
ตอนแรกพื้นที่ที่ได้มายังเป็นท้องนา ต่ำจากถนนประมาณเมตรครึ่งถึง 2 เมตร การทำโครงการถนนเส้นนี้ต้องบอกว่า กว่าจะได้มาเหนื่อยยากมาก กว่าท่านสุธัมโมจะได้พื้นที่มาก็ยาก การหาเงินมาซื้อที่ของหลวงพ่อก็ยาก ขั้นตอนการทำถนนก็ยาก ยากทุกขั้นตอน แต่ว่าหลังจากผ่านความยากไปได้แล้ว เราสามารถเข้าออกได้ง่าย และชาวบ้านก็ได้มาอาศัยใช้เส้นทางอย่างสะดวก
เริ่มต้นการทำงานเราก็เคลียร์หญ้าออกก่อน เพราะมันเป็นที่นาเต็มไปด้วยหญ้า เราเคลียร์เป็นช่วงๆ จากถนนพหลโยธินไปถึงคลองหนึ่งและจากคลองหนึ่งไปถึงคลองแอลหนึ่ง-สอง แล้วก็จากคลองแอลหนึ่ง-สองไปถึงคลองสอง พอเคลียร์หญ้าออกแล้วก็บดอัดชั้นดิน
การบดอัดชั้นดินต้องหาซื้อดินมาถมให้ได้ความกว้างเท่าถนนที่เราต้องการ แต่อาจต้องกว้างกว่า เพราะอย่างผิวจราจร 19 เมตร เราต้องถมดินให้สูงขึ้นมาประมาณเกือบ 2 เมตร ฐานข้างล่างต้องค่อยๆลาดชันขึ้นไป ข้างบนเหลืออยู่ 19 เมตร แต่ฐานนั้นกว้างถึง 36 เมตร
การบดอัดดินให้แน่น เราจะใช้เครื่องจักรที่เรียกว่า "ตีนแกะ" หรือภาษาช่างเรียกว่า "ชีพฟุต (Sheep Foot)" ลักษณะจะมีล้อเป็นหนามๆรูปกลมๆ ย่ำดินลูกรังให้แน่น ถ้าลูกรังสีซีดๆ เมื่อผสมน้ำแล้วบดอัดมักจะไม่ผ่านสเปคของเรา แต่ถ้าสีลูกรังออกแดงๆ คล้ายปูนกินกับหมากบดอัดแล้วก็จะได้คุณภาพชั้นหนึ่งตามที่เราต้องการ
วิธีทดสอบว่าผ่านหรือไม่ผ่านเกณฑ์ก็ไม่ยาก เอาลูกรังผสมน้ำแล้วปั้นเป็นก้อน จากนั้นก็โยนขึ้นไปในอากาศไม่ต้องสูงมากแล้วปล่อยให้ตกลงมา ถ้าตกลงมาแล้วยังเป็นก้อนแสดงว่าใช้ได้ แต่ถ้าโยนแล้วละแปะอยู่กับที่แสดงว่าเหลวเกินไป ใช้การไม่ได้ หรือถ้าตกลงมาแล้วร่วงแตกกระจายก็แสดงว่าแห้งเกินไป ใช้การไม่ได้เช่นกัน
เมื่อลูกรังไม่ได้สเปคตามที่เราต้องการเราก็จะให้บริษัทผู้รับเหมาเขาไปหาแหล่งลูกรังใหม่ แต่ทางผู้รับเหมาเขาจะพยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้ผ่านสเปคให้ได้ เพื่อที่จะไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม เสียเวลาเพิ่มงานเสร็จล่าช้าออกไป ทางคนควบคุมงานของผู้รับเหมาเขาบอกว่า เขาสามารถทำให้สเปคผ่านมาได้เยอะแล้ว การที่เขาบอกเช่นนี้หมายความว่าอะไร
ทางผู้รับเหมาเขาจัดคอนเทนเนอร์เป็นออฟฟิศสนามให้เราไว้สำหรับเวลาไปควบคุมงานในตู้คอนเทนเนอร์นั้นก็จะมีห้อง มีโต๊ะทำงานมีสิ่งอำนวยความสะดวกให้พร้อม เพื่อที่จะให้ทีมงานของเราไปใช้ ซึ่งตอนนั้นทีมควบคุมงานของเรามีทิดรุณ มีวิศวกรกับคนงานรวมแล้วประมาณ 3-4 คน
แต่.ทางผู้รับเหมาเขายังไปเช่าบ้านดีๆ อยู่ไม่ไกลจากถนนสีขาวแถวๆ คลองสองเพิ่มอีก เป็นบ้านติดแอร์ทั้งหลัง มีตู้เย็นพร้อม มีห้องนอน มีแม่บ้านพร้อม แม่บ้านก็เป็นสาววัยรุ่น แล้วเขาก็บอกวิศวกรบอกทิดรุณว่า ไม่ต้องมาอยู่ที่ตู้คอนเทนเนอร์หรอก มันแคบน่าอึดอัดและร้อน ให้ไปอยู่ที่บ้านที่เขาเช่าไว้ให้ ที่นั่นมีพร้อมหมดเลย แอร์ก็มีตู้เย็นก็มี มีขนม อาหาร น้ำดื่มเย็นๆ ก็มี และอะไรต่ออะไร แถมมีแม่บ้านจะให้ช่วยทำอะไรก็พร้อมทำให้หมด
ทิดรุณฟังแล้วด้วยความที่มีประสบการณ์ ก็รู้ทันทีว่ามันแปลว่าอะไร ทิดรุณบอกวิศวกรกับทีมงานทุกคนเลยว่าอย่าเข้าบ้านนั้นเด็ดขาดห้ามไม่ให้เข้าไปในบ้านที่เขาเช่าไว้ให้พวกเรา ทิดรุณกำชับทุกคนว่า เราอยู่ในคอนเทนเนอร์ของเราถึงแม้จะร้อนแต่มันเย็นใจ แต่ถ้าเข้าไปในบ้านนั้นมันเย็นกายก็จริงแต่มันจะร้อนใจ การที่ทิดรุณกำชับเช่นนี้เพื่อต้องการให้ทางผู้รับเหมาเขาทราบว่า ไม่ต้องมาซื้อกัน ปรากฏว่าผลการทดสอบลูกรังไม่ผ่าน
ทางบริษัทผู้รับเหมาเขาบอกว่าเขาสั่งลูกรังมาตั้งเยอะแยะแล้วจะให้ทำอย่างไรเราให้เขาเอาไปถมเป็นดิน ตกลงลูกรังที่เขาซื้อมาสำรองไว้เยอะแยะเลยต้องไปถมทำเป็นดิน ซึ่งลูกรังนี้คุณภาพมันก็สูงกว่าดินอยู่แล้ว เมื่อเอามาถมก็ยิ่งทำให้พื้นที่เรามีคุณภาพมากขึ้น เราอนุญาตให้เอาไปถมได้
เรื่องราวยังไม่จบ ต่อมาถึงขั้นตอนการบดอัดเป็นชั้นๆ วันหนึ่งมีนักเลงคลองสองเป็นพวกเกเร ไม่มีอาชีพ กินแต่เหล้า พอเมาแล้วมาแซวทีมงานของเรา "เฮ้ยมันจะอะไรกันนักหนา จะแกล้งผู้รับเหมาอะไรกันนักหนาวะ ไอ้ของแบบนี้น่าจะให้ผ่านได้ก็ไม่ยอมให้ผ่าน" เขามาพูดกับพวกเราพร้อมแบกปืนมาด้วย
ทีมงานของเราก็พูดกับเขาดีๆ ว่า "น้า! น้าอยู่แถวคลองสองนี่ลูกของน้าก็อยู่ตรงนี้ ญาติของน้าก็อยู่ตรงนี้ เพื่อนๆ น้าก็อยู่ตรงนี้ ถ้าถนนดีๆ นี้ทำเสร็จน้าก็จะได้ใช้ถนนเส้นนี้ไปตลอดชีวิต น้าได้เหล้าจากผู้รับเหมาขวดสองขวด แล้วน้ามาพูดแบบนี้ได้อย่างไร ผู้รับเหมาเขาเป็นใคร เขาเป็นคนที่อื่น พอเขาทำงานของเขาเสร็จ เขาก็หายไปแล้วไม่กลับมาดูแล้ว ถนนก็อยู่ในสายตาของน้า ถ้าหากว่าถนนเราไม่ดีตัวน้าเอง ลูกของน้าเอง ญาติของน้าเอง ครอบครัวน้าเอง เพื่อนๆ และทุกคนก็ต้องใช้เป็นประจำทุกวัน น้าจะทนเห็นถนนเละๆ อย่างนั้นหรือ"พอทีมงานเราพูดจบ ขี้เมาแทบจะหายเมาเลย
แต่เรื่องก็ยังไม่จบ ต่อมาทางผู้รับเหมาเขามาชวนทิดรุณ 'ไปเที่ยวชายทะเลไหมครับพี่? ที่บริษัทมีบ้านพักริมทะเลให้นะ มีบริการทุกอย่างพร้อมหมดเลย ไม่ต้องเสียสักสตางค์เลย เอารถคันนี้ไป รถกระบะอีซูซุสเปซแค็บ" ทางผู้รับเหมาเขาสืบรู้มาว่าทิดรุณนั้นชอบและอยากได้รถกระบะแบบนี้ เขายังพูดเสริมอีกว่า "ที่ท้ายรถกระบะ มีผู้หญิงสาวๆแต่งตัวสวยๆ นั่งอยู่ตรงสเปซแค็บ พี่รุณเอาไปเลย เอาไปเที่ยวชายทะเลเลย" จากนั้นเขาก็ยื่นกุญแจให้
เขาคะยั้นคะยอ "เอาไปเลยครับ เอาไปใช้ได้เลย"
ทิดรุณบอกว่า "อ๋อ ไม่ล่ะครับ ผมอยู่ที่นี่ก็สบายดีแล้ว งานยังไม่
เสร็จ ไม่เอาหรอก ขอบคุณครับ"
ทิดรุณไม่รับรถ ไม่รับกุญแจรถ ไม่ไปเที่ยวทะเล ไม่รับเด็กสาวหลังจากปฏิเสธเรื่องนี้ไปแล้ว การตรวจถนนของเราก็เข้มข้นไม่มีถอยหรือลดหย่อนลงเลย
เรื่องก็ยังไม่จบลงง่ายๆ ต่อมามีคนเข้ามาที่บ้านทิดรุณ พอทิดรุณเห็นของที่เขานำมาวางบนโต๊ะก็รู้เลยว่าหมายถึงอะไร บนโต๊ะมีลูกปืนแล้วก็มีเงินเป็นตั้งๆ กองอยู่ใกล้ๆ กัน จากนั้นทิดรุณก็ขึ้นไปบนบ้านเอาปืนมาวางบนตักแล้วบอกว่า "ผมไม่เอาทั้งสองอย่าง ถ้ามีปืนมาก็มีป็นไป ถ้ามีลูกปืนมาก็มีลูกปืนไป" ผู้รับเหมาเขามาเจอคนจริงอย่างทิดรุณเข้าให้แล้ว
. . . . . . . . . .
ถนนเส้นนี้เป็นถนนแห่งการต่อสู้ ไม่หวั่นกลัวอิทธิพลใดๆ เอาเงิน เอาผู้หญิงมาล่อแล้วล่ออีก เอารถมาล่อแล้วล่ออีก คนของเราก็ไม่ยอม
ไม่กลัว เอาปืนมาขู่ เอาลูกปืนมาขู่ เอานักเลงมาขู่ก็ไม่ยอม นี่คือการสร้างถนนสีขาวที่ขาวสะอาดมาตั้งแต่เริ่มต้น ตั้งแต่ฐานราก
เมื่อถนนสีขาวเสร็จเรียบร้อยและใช้งานมาเรื่อยๆ ต่อมาผิวถนนบางช่วงเป็นหลุมเป็นบ่อ นั่นมันเป็นแค่ส่วนของผิวๆ ถ้าเรามีสตางค์เมื่อไรเราก็สามารถทำผิวถนนที่ดีกว่านี้ได้ ตอนนี้เรายังเห็นมีรถหนักๆใช้ถนนนี้อยู่ เราก็เลยปล่อยไปก่อน
เมื่อสองปีที่แล้ว นายกเทศบาลเขามาขอให้เราซ่อมผิวถนนเราก็เลยซ่อมให้ใหม่ ทำได้แค่สองเลน ที่เหลือก็เป็นไหล่ทาง เรานำไม้มากั้นตั้งเป็นป้อมคล้ายด่านเก็บเงิน รถเก๋ง รถกระบะ รถตู้ รถมอเตอร์ไซค์รถเหล่านี้อนุญาตให้ใช้ได้เลย แต่ถ้าเป็นรถที่จะทำให้ถนนเราเสียหายอย่างรถสิบล้อ รถหนักๆ เมื่อจะเข้ามาใช้ถนนเส้นนี้ต้องเสียค่าใช้จ่ายนิดหน่อยคันละไม่กี่สิบบาท เพื่อให้ช่วยกันรับผิดชอบถนนสายนี้ เพราะถ้าวิ่งกันไปจนกระทั่งถนนพังขึ้นมา แล้วเวลาซ่อมให้ทางวัดเสียเงินซ่อมตลอดเป็นเรื่องที่ไม่สมควร
ถนนสีขาวกว่าจะผ่านมาถึงวันที่ให้เราใช้สัญจรได้นี้ ต้องผ่านด่านอะไรหลายๆ อย่าง เป็นด่านที่คนอื่นผ่านยากที่สุด แต่คนของเราสามารถผ่านมาได้ทุกด่าน เราเคยมานั่งคุยนึกย้อนหลังกันแล้วก็เกิดความภูมิใจปลื้มใจ ถ้าหากวันนั้นเรารับของของเขามา ตอนนี้รถก็คงกลายเป็นเศษเหล็กแล้ว ถ้ารับเงินเขามาก็คงหมดเกลี้ยงไปแล้ว ถ้าไปเที่ยวตามที่เขาเสนอมันก็หมดไป แล้วก็ไม่มีเงินเหลือ แต่เราเลือกที่จะไม่รับอะไรเลยเมื่อมาถึงวันนี้นึกทีไรก็ปลื้มปีติใจตลอดทุกครั้ง หลวงพี่นึกถึงถนนสีขาวขึ้นมาทีไร ก็ต้องนึกถึงทีมงานที่ร่วมเป็นทีมสร้างบารมีมาด้วยกัน
. . . . . . . . . .
