วัดพระธรรมกายจัดการอบรมมาตั้งแต่เริ่มสร้างวัด และวัดที่อยู่ มาได้ก็ด้วยการสร้างคนอย่าง เป็นระบบ ถ้าเราอยู่ในวัดสักวันก็ต้องจัดการอบรม แต่เคยถามตัวเองไหมว่าการอบรมของวัดพระธรรมกาย ทำไปเพื่ออะไร
การอบรม คือ การเติมไฟในการทำความดี คนที่เข้ารับการอบรมก็จะมีไฟในการไปทำอะไรดี ๆ ใหม่ ๆ ถ้าไม่ได้อบรมก็จะกลายเป็นคนห่อเหี่ยวค่อย ๆ แฟบไปเรื่อย ๆ
เวลาอาจารย์ไปอบรมใคร คิดว่าจะเติมกายสิทธิ์ให้กับลูกหลวงพ่อทุกคน กายสิทธิ์ในที่นี้หมายถึง ทำให้กลายเป็นแก้วสารพัดนึก คือ รับงานบุญที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อท่านสั่งได้ทุกรูปแบบ โยนขึ้นฟ้าบิน โยนลงน้ำว่าย ปล่อยใส่เขาปีน ปล่อยลงพื้นวิ่ง ไปได้ทุกที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อสั่งสมบุญบารมี ไม่มีความ ท้อแท้ ไม่มีความท้อถอย มีแต่กำลังใจเต็มเปี่ยมที่จะบุกไปข้างหน้า
อบรมอย่างไรไม่ให้จับผิด เพราะถ้าอยู่ด้วยกันหมู่มาก จับผิดครู จับผิดเพื่อน เดี๋ยวจะพาลเอาเรื่อง เล็กมาทำให้เสียเรื่องใหญ่
การอบรมของวัดเป็นการสร้างคน สร้างทัศนคติและสร้างสัมมาทิฐิ ซึ่งถ้าพิจารณาให้ดีแล้วการ อบรมของวัดมีความมุ่งหมายดังนี้
๑. รักการประพฤติพรหมจรรย์ ให้เห็นทุกข์ โทษ ภัย ในการครองเรือน การมีครอบครัว
๒. ปิดอบาย เปิดสวรรค์ ทุกคนมีวิบากกรรมติดตัวมาทุกวินาที ต้องปิดอบายให้โดยสอนให้ละชั่ว เปิดสวรรค์ให้โดยการสอนให้ทำดี
๓. ปลูกฝังสัมมาทิฏฐิ เชื่อในปัญญาตรัสรู ้ธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เชื่อกฎแห่งกรรม เชื่อการเวียนว่ายตายเกิด เป็นต้น
๔. ประคับประคองใจให้อยู่ที่ศูนย์กลางกาย นี่เป็นเรื่องหลักหลวงพ่อท่านให้ท่องทุกวัน คำขวัญ โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันกับการบ้าน ๑๐ ข้อ ก็เพื่อเรื่องนี้
ผู้จัดการอบรมต้องดึงผู้เข้าอบรมให้เข้าไปสู่จุดหมายเหล่านี้ทุกวินาที ทุกความคิด คำพูด และ การกระทำในการอบรมต้องเป็นไปตามเป้าหมายในการอบรม ทุกคนที่มาอบรมมีความรู้ติดตัวมาไม่เท่ากัน แต่จบการอบรมแล้วควรมีพื้นฐานที่เหมือนกัน เพื่อให้เราพูดภาษาเดียวกันได้ ภาษาของนักสร้างบารมี
จัดการอบรมไม่ได้จัดเพื่อจบ แต่จัดเพื่อสร้างนักรบใหม่แห่งกองทัพธรรม ดังนั้นพี่เลี้ยงต้องมี สิ่งสำคัญ คือ จบการอบรมแล้วต้องให้เขามาสร้างบารมีต่อด้วย ชีวิตเขาจึงจะปลอดภัย และเราที่เป็น พี่เลี้ยงก็จะได้บุญเต็มที่
อาจารย์เริ่มจัดงานอบรมโดยมีหลวงพ่อทัตตชีโวเป็นครู อาจารย์เป็นพี่เลี้ยงคอยจัดการประชุมกลุ่ม ให้มีพี่เลี้ยง มีการนำเสนอผลงาน
อบรมครั้งแรกสมัยนั้นพระครูวินัยธรไพบูลย์ ธรรมวิปุโล เพิ่งบวชใหม่ แล้วมีพระภิกษุสงฆ์มานั่งเต็ม มีเวทีให้พระอาจารย์ขึ้นไปพูดหนึ่ง ในวัฒนธรรมอันงดงาม คือ การขอบคุณ อาจารย์จำได้ตอนบรรยายเสร็จ พระทุกรูปเข้ามาล้อมรอบแล้วกล่าวคำอนุโมทนาบุญ
“ขออนุโมทนาบุญกับโยมอาจารย์ด้วยนะ”
จำได้ว่าวันนั้นนั่งคุกเข่าน้ำตาไหล ปลื้มใจที่ตัวอาจารย์ได้เป็นประโยชน์กับพระศาสนา ยังเป็น เหตุการณ์ที่น่าประทับใจ ติดตราตรึงใจจนถึงทุกวันนี้
* พระครูวินัยธรไพบูลย์ ธมฺมวิปุโล ปัจจุบันคือ พระครูวิบูลวิริยคุณ (ไพบูลย์ ธมฺมวิปุโล) ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย
