What is บาป?
แม่ของอาจารย์เป็นครู ท่านจะมีมาตรฐานในการเลี้ยงลูกสูงกว่าครอบครัวอื่น ตอนอาจารย์ยังเป็นเด็ก พ่อแม่ไม่ให้ไปเล่นกับเพื่อน เพราะท่านเห็นว่าเด็ก ๆ แถวบ้านมีกิริยาไม่เหมาะสม คำพูดก็ไม่มีปิยวาจา เกรงว่าลูกจะไปติดนิสัยไม่ดีมาใช้ แต่ด้วยความที่อาจารย์เองยังเด็ก ก็มีบ้างที่แอบหนีไปเล่นกับเพื่อน ๆ ครั้งหนึ่งเพื่อนชวนไปจับปูนาที่กอข้าว อาจารย์แอบไปกับเพื่อน จับปูมาได้หลายตัว เพื่อนเอาไปให้พ่อแม่ที่บ้าน ที่บ้านดีใจ เอาปูไปทำอาหารต่าง ๆ ชมลูกว่าเก่ง แต่อาจารย์เอาปูเป็น ๆ กลับบ้านโดนแม่ตีจนมือแดง แม่บอกว่า
“มันบาป” มีอีกครั้งเพื่อนชวนไปจับปลาสร้อย อาจารย์ก็แอบไปกับเพื่อน กอบปลาสร้อยจากซอกซุงที่มัดเป็นแพได้จนเต็มถังเล็ก ๆ กลับบ้านถูกแม่ตี แม่พูดคำเดิม
“มันบาป” อาจารย์น้อยใจตัวเองว่า ทำไมตัวเองทำเหมือนที่เพื่อน ๆ ทำกันไม่ได้ ทำไมแม่ถึงดี แม่บอกกับอาจารย์คำเดียวว่า
“บาป” ในตอนนั้นอาจารย์ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงบาป เพราะแม่ไม่เคยอธิบายให้อาจารย์ฟังความไม่เข้าใจของเด็กน้อยที่ได้ยินแต่คำว่า
“ห้าม อย่า ไม่ได้”
ทวีความไม่เข้าใจ และสร้างความรู้สึกน้อยอกน้อยใจ ทำไมไปเล่นกับเพื่อนไม่ได้ ให้อยู่บนบ้านคุณพ่อคุณแม่ห้ามเสมอว่าอย่าไปเล่นที่พื้นเหมือนลูกชาวบ้าน ห้ามออกไปกับเพื่อนนอกบ้าน อย่าไปตกปลาหาสัตว์เหมือนลูกชาวบ้าน รู้ว่าไม่ให้ทำ แต่ไม่รู้ว่าทำไม คำเดียวที่แม่สอน คือ “มันบาป”
