อาจารย์เรียนชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนประจำแห่งหนึ่ง ทุก ๆ อย่างดูดีสำหรับชีวิตเด็กวัยรุ่นแต่สิ่งที่มาคู่กับโรงเรียนประจำก็คือ กฎระเบียบ และมีกฎอยู่ข้อหนึ่งที่ขัดใจมาก กฎข้อนั้นก็คือห้ามซื้อของกินนอกโรงเรียนเด็ดขาดในวันนั้น เพื่อนของอาจารย์กลุ่มหนึ่งอยากกินก๋วยเตี๋ยวมาก เขาเลือกคนที่เหมาะกับงานประเภทนี้ได้ดีทีเดียว ทั้งหมดมารบเร้าอาจารย์ให้ช่วยจัดการซื้อให้หน่อย ด้วยความที่เป็นคนรักเพื่อนมาก อาจารย์จึงทนเพื่อนรบเร้าไม่ไหว บอกให้เพื่อนเอาเงินมาพร้อมกับเขียนรายการก๋วยเตี๋ยวใส่กระดาษเมื่อได้เงินและกระดาษจากเพื่อน อาจารย์ก็เอากระดาษนั้นห่อเงิน พับเป็สี่เหลี่ยม หนักพอที่จะขว้างได้ถนัด แล้วปีนขึ้นต้นลั่นทมโยนห่อกระดาษนั้นไปที่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว สักครู่ก็มีก๋วยเตี๋ยวลอยมาที่ต้นลั่นทมหลายห่อในพวงเดียวกันระหว่างที่อาจารย์กำลังทำจารกรรมอยู่ในขณะนั้นเอง ครูเวรที่นั่งอยู่ระเบียงบ้าน มองไปเห็นพอดี ทำไมต้นลั่นทมวันนี้ออกดอกเป็นก๋วยเตี๋ยว เรียกมาถามว่าใครเป็นหัวหน้ากระบวนการแม้อาจารย์จะทำผิดด้วยความคึกคะนองแบบวัยรุ่น แต่ก็ถูกสอนมาเสมอว่าไม่ให้พูดโกหก เลยบอกครูไปแบบกล้าๆ กลัวๆ ว่า
"หนูเองค่ะ"
"เสาวลพเธอทำแบบนี้ทำไม" ครูถามต่อ
"ทำเพราะรักเพื่อนค่ะ" อาจารย์ตอบตรงกับใจที่คิดในตอนนั้น
"เธอรักเพื่อน แล้วเธอรักสิ่งอื่นไหม ต้นลั่นทมที่เธอปืน กว่าเค้าจะปลูกจะโตใหญ่ ครูให้เธอไป กราบลั่นทม แล้วพูดว่า ขอโทษนะฉันทำเธอเจ็บ พูดดังๆ ให้ครูได้ยินด้วยนะ"
“ขอโทษนะฉันทำให้เธอเจ็บ” กราบ
“ขอโทษนะฉันทำให้เธอเจ็บ” กราบ
อาจารย์ต้องพูดรำพันประโยคซ้ำ ๆ ดัง ๆ ให้ครูได้ยินอาจารย์พูดกับต้นลั่นทมอย่างนั้นจนกว่าครูจะพอใจตอนนั้นเพื่อน ๆ ทุกคนหัวเราะกลิ้งอยู่เต็มสนาม แต่เหตุการณ์นี้ทำให้อาจารย์เสียใจมาก เพราะเพื่อน ๆ ด้วยกันที่เป็นต้นคิด ตอนกินก็กินด้วยกัน แต่ตอนโดนลงโทษไม่มีใครสนใจอาจารย์เลย แถมยังมาหัวเราะเยาะเราที่ถูกครูทำโทษอีก ปกติแล้วอาจารย์เป็นคนอุปัฏฐากครู ไปหาครูทุกวัน ครูจะให้ช่วยอะไรเสาวลพยินดีทำเสมอ แต่หลังจากเหตุการณ์นั้นอาจารย์ไม่ได้ไปหาครูเลย ครูเห็นว่าสองวันนี้เสาวลพแปลกไปจึงเรียกไปถาม
"เสาวภาพเธอโกรธครูเหรอ" ครูถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยและเอื้ออารี
“เปล่าค่ะหนูไม่ได้โกรธครู หนูโกรธตัวเอง โกรธที่ตัวเองคบเพื่อนไม่ดี"
“ที่ครูลงโทษเธอครูไม่ได้เกลียดเลยหรือตั้งใจให้เธออายเพื่อน ๆ แต่ครูอยากให้เหตุการณ์นี้ไปอยู่ในใจเธอ วันหลังเธอจะได้ไม่ทำอีก ถ้าวันนั้นที่เธอปีนต้นไม้แล้วพลาดเกิดเป็นอะไรขึ้นมา แขนขาหักครูจะทำอย่างไร ครูรักเธอนะเสาวลพ"
ตั้งแต่นั้นอาจารย์ก็ไม่ขึ้นต้นไม้อีกเลย แม้จะมีให้ขึ้นก็ไม่ขึ้น ในวันนั้นอาจารย์ได้ซาบซึ้งในความรักของครูมากมาย ครู และเป็นห่วงเรามาก แต่เราไม่รักตัวเอง เป็นคนไม่มีวินัย ไม่รับกฎระเบียบ ไม่รับผิดชอบต่อหมู่คณะ เพียงเพราะเห็นแก่ความอร่อย ครูท่านนั้นทำให้อาจารย์สอนตัวเองได้ว่า เราทำเพื่อเพื่อนได้ แต่ต้องสนใจกฎระเบียบของส่วนรวมด้วย
