บทความประจำวัน

ประการแรก ๕๕ ปี วัดพระธรรมกายประสบความสำเร็จได้เพราะ People, Process,Technology แล้วก็ Data People (บุคลากร) : คือ ผู้นำองค์กรตั้งแต่หลวงพ่อทั้งสอง บุคลากรในวัดที่เอาชีวิตและจิตวิญญาณเข้ามาเป็นเดิมพัน ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญที่จะช่วยนำพาพระพุทธศาสนาหรือความรู้สากลเผยแผ่ไปทั่วโลกได้

ปี พ.ศ. ๒๕๒๖ มีเพื่อนคนหนึ่งที่เรียน MBA ด้วยกัน มาบอกบุญซื้อที่ดิน เพื่อขยายวัดพระธรรมกาย ๑ ตารางวา เป็นเงิน ๖๒.๕๐ บาท ผมได้ร่วมบุญกับเพื่อนคนนั้นไป ๑๐ ตารางวา ต่อมาได้ปรึกษาคุณทัศนีย์ และทำบุญซื้อที่ดินเพิ่มอีก ๑๐๐ ตารางวา ในปี พ.ศ. ๒๕๓๘ ผมถวายที่ดิน ๕๕๕ ไร่ ที่อำเภอโคกสำโรง จังหวัดสระบุรี ให้แก่มูลนิธิตะวันธรรม เพื่อใช้ประโยชน์ในกิจกรรมทางพระพุทธศาสนา ปี พ.ศ. ๒๕๓๙ ได้ร่วมสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างพระธรรมกายประจำตัว รวม ๑๑,๗๕๕ องค์

นิทรรศการ ความจริงของชีวิตของทุกคนในโลก อาคาร82ปี หลวงพ่อธัมมชโย ณ วิหารคด คอร์ 6-7 โดย สถาบันพุทธศิลป์แห่งโลก

 การสร้างคน หรือสร้างชาติให้เจริญก้าวหน้าทั้งเศรษฐกิจ และจิตใจให้มั่นคงมั่งคั่ง และยั่งยืนนั้น “วัด” หรือ คณะสงฆ์ ซึ่งเป็น ๑ ใน ๓ สถาบันหลักของชาติ ย่อมต้องมีภารกิจหน้าที่สำคัญ ที่ต้องปฏิบัติเพื่อเป็นกำลังผลักดันให้บรรลุเป้าหมายตามวิสัยทัศน์ของการพัฒนาสังคมประเทศชาติ

    ในความเป็นอุบาสิกาแห่งวัดพระธรรมกาย อุบาสิกาเหล่านี้ได้ตั้งใจปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงพระธรรมกายภายใน ตั้งใจศึกษาหาความรู้ ฝึกฝนตนเองในการทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาได้ฝึกความมีวินัย เคารพ และมีความอดทนในการอยู่ร่วมกัน อุบาสิกาแต่ละคนได้ฝึกการดูแลปัจจัยสี่ เสนาสนะและสภาพแวดล้อมให้ ๑) สะอาด ๒) มีระเบียบ ๓) สุภาพ ในเรื่องการแต่งกายการใช้คำพูดแสดงความเคารพและให้เกียรติ และมีบุคลิกภาพที่ดี ๔) ตรงเวลา เป็นการฝึกวินัยต่อตนเองและสังคม ๕) สมาธิ ฝึกทำใจให้ผ่องใส สงบ และเกิดปัญญา ทำให้การทำงานพระพุทธศาสนาสร้างบารมีของเหล่าอุบาสิกาที่มาอยู่ร่วมกันมีหลักและวัฒนธรรมในความเป็นอยู่ก่อให้เกิดความเป็นปึกแผ่นในการสานต่อปณิธานในการเผยแผ่ธรรมะไปทั่วโลก เป็นการเดินตามครูบาอาจารย์ ซึ่งเป็นเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดในสังสารวัฏเพื่อมุ่งสู่ “ที่สุดแห่งธรรม”

อุบาสิกาหรือนักสร้างบารมีเขตใน ผู้ตั้งใจช่วยงานวัดพระธรรมกายอย่างเต็มเวลา ได้เข้ามา(ตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๒) ๓ เส้นทาง คือ ๑) เจ้าหน้าที่สำนักงานกัลยาณมิตร กรุงเทพฯ (ยุค พ.ศ.๒๕๒๗-๒๕๒๘) พักค้างภายนอกวัด ๒) เจ้าหน้าที่ธรรมทายาทหญิง รุ่น ๑ (พักที่บ้านร่มธรรม)๓) เจ้าหน้าที่อาสากัลยาณมิตร พักในเต็นท์หลังใหญ่ข้างสภาฯ หลังคาจาก

หนังสือ “เดินไปสู่ความสุข” อุบาสิกายุคบุกเบิกรู้จักวัดจากการอ่านหนังสือธรรมะหนังสือธรรมะเล่มแรกของวัดพระธรรมกายที่จัดพิมพ์มาเพื่อเชิญชวนผู้คนให้มาวัดคือ หนังสือ“เดินไปสู่ความสุข” ซึ่งคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ตั้งใจให้หมู่คณะบ้านธรรมประสิทธิ์เขียนประสบการณ์และความประทับใจในการปฏิบัติธรรม เพื่อชักชวนผู้มีบุญ

อุบาสิการุ่นแรกได้เล่าว่า ในยุคบุกเบิก (พ.ศ. ๒๕๑๓-๒๕๒๔) เมื่อคุณยายอาจารย์ฯ และหมู่คณะย้ายจากบ้านธรรมประสิทธิ์ทั้งหมดมาอยู่ที่ผืนแผ่นดิน ๑๙๖ ไร่ ตำบลคลองสาม อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๑๘ ขณะนั้นใช้ชื่อว่า “ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม”ซึ่งได้รับความเห็นชอบจากกระทรวงศึกษาธิการ และมหาเถรสมาคม ให้เป็นวัดในวันที่ ๒๒มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๒๐ และในวันที่ ๒๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๒๐ ให้ตั้งเป็นวัดได้อย่างสมบูรณ์ตามประกาศกระทรวงศึกษาธิการ ใช้ชื่อว่า “วัดวรณีธรรมกายาราม” (เปลี่ยนมาเป็นชื่อวัดพระธรรมกายเพื่อให้สอดคล้องกับการเผยแผ่วิชชาธรรมกายในวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๒๔) ในปี พ.ศ.๒๕๒๒ ได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา ประกาศในราชกิจจานุเบกษาในวันที่ 5 กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๒๒ และผูกพัทธสีมา ในวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ. ๒๕๒๓

เรื่องเล่าของอุบาสิกาที่นำมาบันทึกไว้ในหนังสือ ๕๕ ปีวัดพระธรรมกายเล่มนี้ ได้จากบทสัมภาษณ์ของอุบาสิกาแห่งวัดพระธรรมกาย ที่เข้ามาเป็นเจ้าหน้าที่เขตในตั้งแต่ปี พ.ศ. ๒๕๒๗ บทสัมภาษณ์จะเล่าถึงปณิธานของหลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโว และคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ผู้วางรากฐานของวัดพระธรรมกายจนเติบใหญ่มาถึงปัจจุบันแรงบันดาลใจสู่เส้นทางธรรมเป็นอุบาสิกา บทบาทในงานพระพุทธศาสนา และพัฒนาการการเผยแผ่ธรรมะไปสู่กลุ่มชนทุกระดับทั้งในและต่างประเทศ

     น้าเหลี่ยนรู้จักวัดพระธรรมกายจากหนังสือ “โลกทิพย์” ฉบับเดือนมีนาคม ปี พ.ศ. ๒๕๒๘หน้าปกเป็นภาพหลวงพ่อธัมมชโย ท่านมีความผุดผ่องมาก เมื่อเปิดเข้าไปอีกหน้าเป็นภาพหลวงปู่ (สด จนฺทสโร) ซึ่งน้าเหลี่ยนเคยฝันถึงท่าน เมื่ออ่านประวัติหลวงปู่สดแล้วก็นั่งอยู่ไม่ติดอยากมาวัดให้ได้ จึงชวนน้าสะใภ้ และลูก ๒ คนมาด้วยกัน นั่งรถเมล์สีส้มหลายต่อเข้ามาถึงวัดพระธรรมกายตอนสี่โมงเย็น ป้ายหน้าวัดเขียนว่า ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรม พอเดินเข้ามามีความรู้สึกว่ามีลมพัดวูบเข้ามาบนใบหน้า แล้วลูก ๆ ก็พูดขึ้นพร้อมกันว่า วัดนี้เหมือนสวรรค์เลยในใจเราก็กำลังคิดเช่นนั้น แต่ไม่ได้พูดออกมา

อุบาสกวีระ สุภะ หรืออาจารย์ตั้ม เข้าวัดตั้งแต่ ปี พ.ศ. ๒๕๒๖ ตอนนั้นอายุ ๑๖ ปีวันนั้นเป็นวันอาทิตย์ และเป็นวันหลังวันมาฆบูชา ๑ วัน เพราะเข้าใจว่าถ้าจะมาวัดพระธรรมกายต้องมาวันอาทิตย์ เห็นโคมตั้งไว้รอบโบสถ์เต็มไปหมด มีพี่ ๆ ให้การต้อนรับอย่างดี รู้สึกอบอุ่นมาก ๆ จึงตั้งใจที่จะมาวัดให้ได้ทุกวันอาทิตย์ จนเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยก็มาเป็นอาสาสมัครช่วยงานแผนกเหรัญญิก หลังจากเป็นคุณครูสอนมหาวิทยาลัยมาหลายปี จึงตัดสินใจมาช่วยงานหลวงพ่อ

สมัยที่ยังเป็นเด็กมีความปรารถนาที่จะนั่งสมาธิ และใช้ชีวิตเป็นพระช่วงกึ่งของชีวิตที่เหลืออยู่ จึงไปแสวงหาผู้แนะนำตามสถานที่ต่าง ๆ ทั้งในเมือง ในป่าเขา แม้จากโรงเรียนบ้าง หรือจากวิทยุกระจายเสียงบ้าง แต่ยังไม่พบที่ที่ใช่ ครั้นได้อ่านหนังสือโลกทิพย์ เขียนถึงวัดพระธรรมกายและได้เห็นรูปโบสถ์ จึงทำให้เกิดความประทับใจเป็นอย่างมาก ต่อมาได้เข้าอบรมธรรมทายาท รุ่นที่๑๒ ในปี พ.ศ. ๒๕๒๗ ซึ่งถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นในเส้นทางการสร้างบารมีกับหมู่คณะ

   ผมชื่ออำนาจ เจริญอินทร์ เป็นอุบาสกรุ่นที่ ๒ เข้าวัดครั้งแรกเมื่อวันที่ 9 สิงหาคม พ.ศ.๒๕๒๕ ตรงกับวันอาทิตย์ต้นเดือน มาถึงวัดก็ประทับใจตอนเดินเข้าประตูวัดมา มีคนแต่งชุดขาวมายืนสวัสดีต้อนรับ หลังจากนั้นเพื่อนพาเข้าไปกราบพระประธานที่อุโบสถ เพื่อนทำอะไรก็ทำตามเพื่อน ประทับใจตรงที่วางรองเท้า เพราะตอนแรกเราวางก็ไม่ได้สนใจ พอกลับออกมาเป็นระเบียบเรียบร้อย หันหน้าพร้อมที่จะใส่แล้วเดินไปได้เลย คิดในใจเราอยากมีโอกาสมาจัดรองเท้าแบบนี้บ้าง เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก เนื่องจากว่ารองเท้าเป็นส่วนที่ต่ำที่สุดต้องลดทิฐิมาก ๆ คนที่มาจัดต้องมีจิตใจที่สูงมาก ก็คิดว่าสักวันหนึ่งเราต้องมาทำให้ได้

 ช่วงปิดเทอมภาคฤดูร้อน มีข่าวลบเกี่ยวกับวัดเยอะ ได้ยินได้ฟังแล้วก็อยากมาหาความจริงคนอื่นเขาตั้งใจมาบวชเพื่อศึกษาธรรมะ หรือมาบวชตอบแทนพระคุณพ่อแม่ หากแต่ของหลวงพี่ตอนนั้น ก็ตั้งใจมาบวชฝึกสมาธิประการหนึ่ง และประการที่สอง คือ “มาจับผิดวัด"                    วันเปิดโครงการอบรมหลวงพ่อทัตตชีโวมาปฐมนิเทศ ท่านบอกว่าเรามาอยู่รวมกันเป็นพัน คือ ร้อยพ่อพันแม่ ถ้าเรามาจับผิดกันจะได้ความผิดของคนเป็นร้อยเป็นพันกลับไป สองเดือนที่มาบวช จะไม่มีประโยชน์เลย

หลวงพี่มาบวชครั้งเราเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๖๘ ตอนเรียนอยู่ปี ๑ วิทยาลัยเกษตร อยากเรียนเก่ง คิดว่าฝึกสมาธิจะเก่งมากขึ้น จึงมาฝึกสมาธิช่วงปิดภาคเรียน แต่สิ่งที่ได้รับยิ่งกว่านั้น คือหลวงพี่เข้าใจเป้าหมายชีวิตของการเกิด เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรม และได้ทราบว่าการตอบแทนพระคุณพ่อแม่ที่ดีที่สุดคืออย่างไร พอกลับไปมีโอกาสได้ทำงานร่วมกับชมรมพุทธฯ จึงสามารถประคับประคองตนเองในเส้นทางการสร้างบารมีมาได้

หลวงพี่อยู่วัดมาตั้งแต่เล็ก เป็นสามเณรอยู่วัดต่างจังหวัด ๔ ปี พ.ศ. ๒๕๓๐ มีจดหมายจากวัดพระธรรมกายส่งไปถึงเจ้าอาวาสที่หลวงพี่อยู่ ว่าประกาศรับสามเณรเพื่อเรียน บาลี และนักธรรม ส่งให้จบปริญญาตรี ไม่มีค่าใช้จ่าย หลวงพี่ตัดสินใจมาอยู่วัดพระธรรมกาย เพราะคำเดียว คือฟรี อยากเรียนแต่ไม่มีคนส่งเรียน แล้วคิดว่าวัดพระธรรมกายน่าจะเป็นวัดที่สวยงาม

โลกจะต้องรู้ว่าเราทำอะไร ก่อนที่จะรู้จักวัดพระธรรมกาย หลวงพี่คงจะเหมือนกับรุ่นทั่ว ๆ ไป ที่เป็นชาวพุทธใน ทะเบียน คือไม่ได้สนใจเรื่องพระพุทธศาสนา อย่าว่าแต่ความคิดที่จะบวชเลย แม้แต่คิดจะเข้าวัด ยังไม่มีอยู่ในเสี้ยวของความรู้สึก

หลวงพี่มาวัดพระธรรมกายได้เพราะเห็นป้ายโฆษณาเชิญชวนนั่งสมาธิภาคฤดูรัอนในมหาวิทยาลัย และหนังสือเดินไปสู่ความสุขเล่มที่ ๒ ในห้องสมุดชมรมพุทธ จุฬาฯ ถึงช่วงเดือนมีนาคม เมื่อมาถึงวัด เห็นหลวงพ่อธัมมชโยแต่ไกล แล้วคิดว่า "พระรูปนี้นี้ดูแล้วรัศมีผ่องใส เยือกเย็น มีบุคลิกลักษณะดี" ต่อมาจึงรู้ว่าท่านมาเป็นประธานเปิดอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อน

ก่อนบวช หลวงน้ายังอยู่ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ ได้มีโอกาสติดสอยห้อยตามหลวงพ่อธัมมชโยไปจังหวัดต่าง ๆ ท่านพยายามรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับหลวงปู่ ปฏิปทา คำสอน ทั้งจากญาติโยม

สิ่งแรกที่พวกเราต้องทราบคือ หลวงพ่อธัมมชโยตั้งแต่เป็นนิสิต ท่านก็ตั้งใจโปรดทุกคนให้ไปถึงที่สุดแห่งธรรมเช่นเดียวกับที่คุณยายได้โปรดท่าน และหลวงปู่ได้โปรดคุณยายมาก่อน แต่การที่ใครจะโปรดใคร เพื่อมุ่งตรงไปที่สุดแห่งธรรมนั้น พูดง่าย แต่จริง ๆ ทำไม่ง่าย เพราะแต่ละคนฝึกตัวมาไม่เท่ากัน

Wat Phra Dhammakaya History วัดพระธรรมกายและเส้นทางการสร้างบารมี