บทความประจำวัน

หลวงพี่ต้องคุมคนงาน ดูแลคนงาน ต้องเทศน์ให้กำลังใจ การเทศน์ให้กำลังใจ ยกใจผู้อื่นนั้น เป็นสิ่งที่เราไม่เคยทำมาก่อน แต่เราก็ต้องทำ จะทำอย่างไรเราต้องเริ่มคิด เราพูดกับตัวเราเองอย่างไร เราสอนตัวเราเองอย่างไร เราก็นำไปสอนเขาอย่างนั้น ถ้าเรายังไม่ได้สอนตัวเอง เราก็ไม่ต้องไปสอนคนอื่นเขา

'ช่างลาภ' เขามีอาชีพทำหินล้างอย่างเดียวมาตลอด ทำมาทั่วประเทศ เขาก็ยังไม่เคยเจอการทำงานประณีตแบบที่เราทำ ต้องมานั่งเลือกหิน ทีละเม็ด แต่พอทำงานเสร็จแล้ว เขาก็ภาคภูมิใจและปีติใจมาก สามารถ คุยไปได้ตลอดชีวิต โบสถ์ที่สร้างนี้มีแค่หลังเดียว เป็นต้นแบบให้เขา ตอนหลังมาสร้างหอฉันคุณยายฯ ก็เลยมีการเอาหินมาคัด เลือกใช้เฉพาะ หินสีขาว คือเดินรอยตามแบบการสร้างโบสถ์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี

CPM (Critical Path Method) การบริหารในภาวะวิกฤต ปี พ.ศ. 2525 การบริหารงานก่อสร้างที่เป็นที่กล่าวขานกันอย่างมาก คือ เรื่องของการทำเพิร์ธ CPM (Perth CPM) หรือ 'การบริหารใน ภาวะวิกฤต' หมายถึงว่า จะทำการก่อสร้างอย่างไรให้เสร็จภายในเวลา ที่กำหนด ภายใต้ระยะเวลาที่จำกัด จึงต้องมีการบริหารการจัดการที่ดี เข้ามาช่วย

การเดินทางไป 'มองโกเลีย' ค่อนข้างลำบาก ถ้าไปรถไฟก็จะต้องนั่งกัน ข้ามวันข้ามคืน ใช้เวลานาน แล้วก็ต้องต่อหลายต่อ ถ้าไปทางเครื่องบิน จะสะดวกขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังต้องเสียเวลาดีเลย์ (Delay) เป็นประจำ

ถ้าเราอยู่ที่วัด บางอย่างมันคุ้นหน้าคุ้นตา แม้เป็นข้อบกพร่องของเรา แต่เราไม่รู้ตัวเพราะความคุ้นชิน แต่พอเราได้ไปเห็นข้างนอกมันช่วยเพิ่ม โลกทัศน์ของเราให้กว้างขึ้น อย่างหลวงพี่มีโอกาสไปที่เสี้ยวลิ้มยี่ ที่เรา เคยดูเขาฝึกกำลังภายใน ในวัดมีพระเป็นพันๆ รูป ถามว่าเขาปกครอง กันอย่างไร อยู่กันอย่างไร กินกันอย่างไร ถึงอยู่กันเป็นพันๆ คนได้ เป็นเรื่องที่น่าศึกษาอย่างมาก

การลงนามเซ็นสัญญาเป็นวัดพี่วัดน้องกับวัดฝอกวงซาน วันมาฆบูชาเป็นวันที่เรามาเวียนเทียนตามประทีปเพื่อน้อมบูชา พระสัมมาสัมพุทธเจ้า วันนั้นได้มีการลงนามเซ็นสัญญาเป็นวัดพี่วัดน้อง กับวัดฝอกวงซานที่สภาธรรมกายสากล หลังคามุงจาก

ในช่วงปี พ.ศ. 2529-2530 มีโยมผู้หลักผู้ใหญ่มาขอให้หลวงพ่อช่วย ส่งพระไปดูแลปกครองวัดพระธาตุผาเงา ซึ่งเป็นวัดที่อยู่ห่างจากอำเภอ เชียงแสน จังหวัดเชียงราย มาประมาณ 6 กม. ห่างจากสามเหลี่ยม ทองคำที่มีชื่อเสียงว่า "เหนือสุดในสยาม" 11 กม.

อนาคตถ้าเราจะต้องปรับบทบาทมาเป็นที่ปรึกษา หรือเราจะใช้คนรุ่น ต่อไปทำงาน หลวงพี่จับทางได้ว่า ศูนย์กัลยาณมิตรศูนย์ไหนหรือจังหวัด ไหนจะรุ่งหรือจะร่วงนั้น อยู่ที่องค์ประกอบ 3 อย่างด้วยกัน เปรียบแล้ว

ในปี พ.ศ. 2529 เรามีศูนย์กัลยาณมิตรอยู่ประมาณ 20 ศูนย์ ปี พ.ศ. 2531 วัดเราถูกคนกลั่นแกล้งใส่ร้ายป้ายสี ซึ่งตอนนั้นกำลังจะได้ที่ดิน เพิ่มขึ้นมาเป็น 2,000 ไร่ เมื่อถูกโจมตีรอบด้าน จากเดิมที่เรามี 20 ศูนย์ กลายเป็นว่าเรากลับมีศูนย์กัลยาณมิตรเกิดกระจายขึ้นทั่วประเทศ ยิ่ง โดนโจมตี งานพระพุทธศาสนายิ่งเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ

เริ่มต้นหลวงพ่อท่านอยากจะสร้างที่บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ และไว้ สำหรับเก็บหลักฐานต่างๆ ตามเส้นทางการค้นพบวิชชาธรรมกาย และ ยังเอาไว้เป็นที่เคารพสักการะของมนุษย์และเทวดา มีการสเก็ตช์แบบ ออกมาสวยงามมาก แบบที่สเก็ตออกมามีความสูงมากประมาณสัก 150 เมตร หรือเท่ากับตึกสูง 50 ชั้น

ตอนนั้นยังไม่มีทางเข้าหน้าอำเภอเหมือนในปัจจุบันนี้ เพราะเจ้าของที่ เขายังไม่ยอมขาย เราจึงจำเป็นต้องหาทางเข้าพื้นที่ 2,000 ไร่ ซึ่งก็ไม่ใช่ เรื่องง่าย ท่านพระครูปลัดนายกวรวัฒน์ สุธรรม สุธมฺโม ตอนนั้นท่าน ยังเป็นอุบาสก ได้พยายามรวบรวมที่ดินเพื่อทำถนนทางเข้าจากถนน พหลโยธินเข้ามาทางด้านทิศตะวันตกของ 2,000 ไร่ จากความพยายาม ของท่าน รวมกับบุญที่หลวงพ่อและคุณยายอธิษฐาน ในที่สุดสามารถ รวบรวมพื้นที่ได้สำเร็จ และมาเป็นถนนสีขาวในปัจจุบัน

ตอนนั้นใกล้จะจัดงานวิสาขบูชา หลวงพ่อท่านยังปฏิบัติธรรมอยู่บนดอย สุเทพ ท่านปรารภให้สร้างสภาธรรมกายสากลที่สามารถรองรับผู้มา ปฏิบัติธรรมได้ 10,000 คน ซึ่งจากเดิมเราสร้างศาลาจาตุมหาราชิกา จุคนได้ 500 คน และขยายไปรอบๆ รองรับได้ทั้งหมดเป็น 2,000 คน แต่ครั้งนี้งานของหลวงพ่อกระโดดเพิ่มขึ้นเป็น 10,000 คน โดยมีเวลา ในการทำงานให้ 54 วัน

เมื่อก่อนงานบุญอยู่ในวัดโดยมีศาลาจาตุมหาราชิกาเป็นศูนย์กลางพิธี ทุกครั้งเราเช่าเต็นท์ผ้าใบมาใช้งาน มีสาธุชนที่มาร่วมงานมากจนล้นออก มานอกศาลา และหลายครั้งก่อนวันงานเจอฝนเจอพายุ ลมพายุหอบ เต็นท์ไปอยู่กลางสระน้ำหน้าโบสถ์ สภาพเต็นท์เหมือนเรือใบกางใบ อยู่ในน้ำ และเมื่อฝนตกน้ำจะรั่วลงมาระหว่างเต็นท์แต่ละหลัง นี่คือ ปัญหาที่เจอ

ขั้นตอนการทำถนน ลำดับแรกเราต้องวางแนวถนนก่อน ว่าแนวถนน เราจะกว้างยาวเท่าไร ทิศทางจะไปทางไหน เลี้ยวโค้งมีถนนตัดอย่างไร รัศมีโค้งจะเป็นอย่างไร วางแนวให้เสร็จเรียบร้อยก่อนว่า ถนนรูปร่าง หน้าตาจะเป็นแบบนี้ แนวจะเป็นแบบนี้ ห่างจากกำแพงอย่างนี้ ห่างจาก คูน้ำขนาดนี้

มีบางคนเขาบอกว่าตั้งแต่เจอโบสถ์มา โบสถ์ของเราไม่ใช่โบสถ์พุทธ หลวงพี่ก็ถามเขากลับว่าถ้าไม่ใช่โบสถ์พุทธแล้วเป็นโบสถ์ของอะไร เขา บอกว่ามันคล้ายๆ โบสถ์คริสต์ เลยให้เขาไปช่วยสำรวจดูว่าทั่วโลก โบสถ์คริสต์มีหน้าตาแบบนี้ไหม สุดท้ายเขาบอกมาว่าไม่มี แล้วอย่างนี้ จะมาบอกว่าเหมือนโบสถ์คริสต์ได้อย่างไร

โปสเตอร์ผ้าขอเชิญชวนมาร่วมทอดผ้าป่าทอดกฐินหรืองานบุญต่างๆ แต่เดิมต้องไปจ้างเขาเขียน พอไปจ้างเขียนแล้วผลงานที่ได้มันไม่ค่อย สวยและไม่ประณีต งานออกมามันเฉิ่มๆ

คุณยายท่านเป็นคนที่ให้กำลังใจคนเก่งมาก เวลาเราทำงานเหนื่อยๆ หลวงพี่คุมรถแทรกเตอร์อยู่กลางแดดเปรี้ยงๆ พอประมาณสักบ่าย 4 งานยังติดพันไม่มีเวลาเข้าไปพักดื่มนั้า คุณยายจะให้เด็กเอาน้ำส้มคั้น ใส่แก้วมาให้ถึงหน้างานเลย

หลวงพี่บวชในปี พ.ศ. 2516 แล้วอยู่ที่วัดปากนา 2 พรรษา พอออก พรรษาในปีพ.ศ. 2517 หลวงพี่ก็ย้ายมาที่วัดพระธรรมกายซึ่งตอนนั้น ยังเป็นศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมส่วนหลวงพ่อและคุณยายท่านยังไม่ได้ ย้ายมา

ตอนนั้นไปอยู่ที่ไร่โยมเสริมจังหวัดกาญจนบุรี ที่นั่นเขาจะมีจัดอยู่ ปริวาสกรรมและอยู่ธุดงค์ โดยจะอยู่ธุดงค์ก่อน 10 วัน แล้วค่อยอยู่ ปริวาสกรรมอีก 10 วัน รวมแล้ว 20 วัน

หลังจากจบการอบรมหลวงพี่ก็มาร่วมถวายบูชาข้าวพระกับคุณยาย และหลวงพ่อที่บ้านธรรมประสิทธิ์ตลอด หลวงพ่อบอกให้ถือศีล 5 หลวงพี่ก็เริ่มถือศีล 8 เสียเลย ตอนนี้ไม่กินเหล้ากับเพื่อนแล้ว เลิกกิน เหล้าเลยปกติก็ไม่ชอบเหล้าไม่ชอบบุหรี่อยู่แล้วแต่ที่เมื่อก่อนกินเพราะ เพื่อนๆชวน เอาก็เอา แต่พอหลังจากนี้ไป

พ.ศ. 2515 ตอนนั้นเรียนอยู่ปี 3 รุ่นน้องวิศวะฯ เขาเอาโบรชัวร์มาติด ที่คณะว่ามีการอบรมธรรมทายาท ตอนนั้นเริ่มมีการอบรมครั้งแรก รุ่นที่หนึ่ง ตอนที่ทราบข่าวนี้เป็นช่วงที่หลวงพี่ยังอยู่ระหว่างการสอบ