บทความประจำวัน

เวลาเรียนรู้กับครูต้องกราบครูก่อน ต้องอ่อนน้อมใจถึงจะยอมรับคุณธรรมจากครู ศิษย์ต้อง ทำตัวให้ต่ำกว่าครู เพื่อจะให้ครูถ่ายทอดความรู ้และคุณธรรมให้แก่ศิษย์ได้ เปรียบคุณธรรมเหมือนน้ำ ครูเหมือนแก้วที่มีน้ำเต็ม ศิษย์เหมือนแก้วที่ไม่มีน้ำ ครูพร้อมจะเติมคุณธรรมให้ศิษย์

การไปทำอะไรรุนแรงกับครูของเรา อาจารย์ของเรา คนที่เสียหายไม่ใช่ท่าน แต่เป็นเราแต่ เพียงฝ่ายเดียวเราจะเก่งมีความสามารถสักเท่าใดก็ตามเราจะได้ดีเจริญไม่ได้ถ้าขาดครูถ้าเราได้พิจารณา ให้ดีแล้ว จะเห็นว่าชีวิตเรา เมื่อมีครูเราทำตามคำสอนของครูเราได้ดี ทำอะไรก็สำเร็จ

เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๘ หลวงพ่อทัตตชีโวท่านปรารภเหตุจัดกฐินที่ศูนย์สาขาวัดพระธรรมกาย ณ วัดพุทธเมย์วูด แคลิฟอร์เนีย นับเป็นการจัดทอดกฐินของศูนย์สาขาต่างประเทศเป็นครั้งแรก ตอนนั้นยัง ไม่มีวัดเป็นของตัวเอง แต่ละศูนย์ต้องเช่าสถานที่เพื่อจัดทอดกฐิน หลวงพ่อทัตตะอยากให้ชวนสาธุชนคนไทย

ในการประชุมสมาชิกภายในองค์กรของวัดพระธรรมกายที่เรียกว่า ประชุม ๓ อาศรม เมื่อวัน อังคารที่ ๒๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๑ ในวันนั้นหลวงพ่อธัมมชโยท่านลงให้โอวาทกับลูก ๆ ในองค์กร เรื่อง องค์พระ ๑ ล้านองค์ ที่ประดิษฐาน ณ มหาธรรมกายเจดีย์ มีตอนหนึ่งท่านได้กล่าวถึงอาจารย์และให้ฉายา

ทุกครั้งที่ไปกราบหลวงพ่อธัมมชโย ต้องสำรวมทั้งกาย วาจา ใจ เพราะท่านดูแลลูก ๆ ทุกคนด้วยความเอาใจใส่มากกว่าที่เราเข้าใจ พี่นัส วิชญา ไตรวิเชียร เป็นหนึ่งในอุบาสิกาที่คุ้นเคยกับอาจารย์

อาจารย์ได้เรียนรู้กับหลวงพ่อทัตตชีโว เวลาจะไปไหนกับหลวงพ่อธัมมชโย หลวงพ่อทัตตชีโวจะสอนว่า

ตอนที่พระเดชพระคุณหลวงพ่อนำนั่งสมาธิบนดอยสุเทพ อาจารย์ก็ไปนั่งด้วย ที่นั่นเงียบมาก แม้มีคนอยู่มากมาย แต่เหมือนไม่มีคน คนไปนั่งกันเยอะแต่ไม่วุ่นวาย

หลวงพ่อท่านเคยถามเกี่ยวกับการเผยแผ่ศาสนาในญี่ปุ่น ท่านถามว่า “เขาฝึกอะไรบ้าง อาจารย์ทำอะไรบ้าง” อาจารย์ก็บอกว่า “ที่ญี่ปุ่น เมื่อมีการบรรยายธรรมครั้งใด เมื่อจบเรียบร้อยแล้ว ก็ให้มีการประชุมกลุ่มด้วย ไม่ได้เล่า

ตอนที่อาจารย์เริ่มสร้างบารมีเต็มตัว สมัยนั้นวัดยังไม่มีอะไร อาคารอาศรมบัณฑิตก็เล็ก ๆ ทั้ง วัดก็มีแต่ฝุ่นเต็ม อาคารหลังคาจากปลูกใหม่ ที่เหลือเป็นเต็นท์เล็ก ๆ วางเรียงกัน อาจารย์มีลูกศิษย์เดิมตั้ง ๓๐,๐๐๐ คน

อาจารย์ มีลูกชายอยู่ ๑ คน ในตอนนั้นเขาอายุบวชพระได้แล้วก็อยากจะบวช อาจารย์ก็เล็ง วัดไว้ให้แล้ว เป็นวัดที่เชียงใหม่ที่มีธนาคารโค-กระบือ มีลานกว้าง ๆ ไว้รับบริจาคโค-กระบือ สำหรับมอบ ให้เกษตรกรไว้ใช้งานแต่ขายหรือฆ่าไม่ได้

ตั้งแต่ มาวัดครั้งนั้น ไม่รู้ทำไม ในใจอยากจะมาแต่วัดพระธรรมกาย ทั้ง ๆ ที่วัดก็ไม่ได้อยู่สบาย ต้องเรียกว่าลำบากเลยทีเดียว แต่ใจอยากมาช่วยงานที่วัดมากกว่าองค์กรเดิมที่อยู่ และนั่นทำาให้อาจารย์ต้อง มาเรียนรู้ธรรมะใหม่ทั้งหมด เหมือนคนที่อยู่ในจุดสูงสุดขององค์กรหนึ่ง แล้วเปลี่ยนมาเป็นเด็กฝึกงานของ อีกองค์กรหนึ่ง

แม้อาจารย์จะเกิดในครอบครัวที่ปลูกฝังเรื่องพระพุทธศาสนามาเป็นอย่างดี แต่ในชีวิตของ อาจารย์ก็มีเรื่องที่ทำให้ครัทธาตกไปอยู่เหมือนกัน ในชีวิตเคยเจออยู่ ๒ อิ้ง อาจารย์ต้องใส่บาตรทุกวัน ต้องทำบุญทุกวัน อาจารย์ก็มีความคิดว่า ต่อไปเราทำปิ่นโตมาวางไว้ที่หน้าบ้านเราทุกวันดีกว่า แล้วก็ไป นิมนต์พระที่ท่านอยู่วัดใกล้ ๆ บ้าน

หลังจากอาจารย์ออกจากองค์กรศาสนาแห่งนั้น ก็ไปเปิดร้านขายดอกไม้ที่เชียงใหม่ เอาเงิน ทั้งหมดเท่าที่มีไปลงทุนเปิด เพราะอาจารย์มีความสามารถในการจัดดอกไม้ คุณพ่อสอนมาตั้งแต่เล็ก ๆ วิชาคหกรรมทุกอย่างต้องทำได้ ตอนนั้นมีเรื่องของวัดพระธรรมกายที่ดังมาก คือ เรื่องคุณแป้น ขับรถไป

ตอนที่ได้มาวัดพระธรรมกายครั้งแรกนั้น หน้าที่ของอาจารย์ในองค์กรศาสนานั้น เป็นตำแหน่ง ที่ไปไหนไม่ได้ ไม่มีเวลาว่าง มีภาระงาน เป็นผู้เผยแผ่ลัทธิ และแก้ปัญหาในการเผยแผ่ลัทธิทั้งหมด ซึ่งดู

นับตั้งแต่ครั้งแรกที่องค์กรศาสนานี้เริ่มเผยแผ่ในประเทศไทย จนถึงวันที่อาจารย์เข้าสู่องค์กร นั้น เขาทำางานในไทยมา ๑๓ ปี มีสาธุชน ๓๐๐ คน แต่พออาจารย์มาเป็นผู้นำขององค์กรใช้เวลา ๑๐ ปี สามารถรวบรวมคนมาได้ ๓๐,๐๐๐ คน โดยไม่ต้องจ้างคน

ที่ประเทศญี่ปุ่นจะให้การเคารพครูเป็นอย่างมาก ซึ่งครูเปรียบเสมือนพระโพธิสัตว์พระองค์หนึ่ง เวลาครูสอนอะไร อะไร แนะอะไร ต้องฟัง ยอมรับ และทำตาม แม้คนญี่ปุ่นมีพื้นฐานการฝึกให้ดูแลตัวเอง

มีอยู่ครั้งหนึ่งอาจารย์ต้องพาคนไทย ๓๐๐ คน ไปสักการะพระที่ญี่ปุ่น ไป ๒ แห่ง คือ อาตามิ และ ฮาโกเน่ ทั้งสองแห่งนี้มีความสำาคัญต่างกัน อาตามิเป็นโบสถ์ทางร่างกาย คนที่ไปก็จะเห็นสิ่งก่อสร้างทาง กายภาพ ส่วนฮาโกเน่เป็นโบสถ์แห่งวิญญาณจะเห็นแค่เสาเท่านั้นแต่ใช้เรียกว่าเป็นโบสถ์

ตอนอยู่กับองค์กรญี่ปุ่น เขาสอนเรื่องการเชื่อฟังคำครูอย่างมาก ครูบอกซ้ายต้องซ้าย ครูบอก ขวาต้องขวา ตัวอาจารย์เองเมื่ออาจารย์ญี่ปุ่นสอนอะไร อาจารย์มีแต่ตอบรับว่า “ไฮ้” ซึ่งแปลว่า “ค่ะ”

วันหนึ่งเจ้านายได้พาไปวัดสวนดอก ที่จังหวัดเชียงใหม่ ได้เจอกับเจ้าหญิงดวงเดือน ณ เชียงใหม่ เจ้าหญิงพาอาจารย์ไปอัดรายการวิทยุทหารอากาศสัมภาษณ์อาจารย์ หลังจากนั้นอาจารย์ก็ออกไป

พ่อของอาจารย์อยากให้อาจารย์รับราชการ ชีวิตการทำงานครั้งแรกของอาจารย์จึงเป็นการรับ ราชการ เริ่มจากการเป็นครู อยู่ฝ่ายนิเทศเกี่ยวกับการแนะแนวการศึกษา เรียกง่าย ๆ ว่า “ครูสอนแนะแนว”

สำหรับชีวิตเด็ก ก็คือ “กฎระเบียบ” และมีกฎอยู่ข้อหนึ่งที่ขัดใจมาก กฎข้อนั้นก็คือ ห้ามซื้อของกินนอกโรงเรียนเด็ดขาด